FABH 12
Chapter 12
Dumating 'yong buwan nang aking kaarawan. Araw-araw akong hatid-sundo ni Anton sa eskwelahan. Kalat 'rin sa school ang aming relasyong dalawa.
"We're happy for you Lisa.." Si Ruchelle habang nag s-strum ng gitara.
Biglang napatingin ako 'don at bumalik 'yong mga alaala.
Noong nakipaghiwalay sa akin si Ezekiel.Kung paano ko basagin 'young gitarang binigay niya sa akin.
Sino ba naman makakaisip na 'yong akala kong perfect relationship namin ay matatapos sa isang pag-uusap lang?
Noong mga oras na lugmok ako sa sakit. Mga oras na nasa tabi ko si Antonio kahit na ayaw na ayaw ko sa kanya.
"Pwedeng pahiram?" I asked Ruchelle.
Nasa studio kami ngayon nang school kasama ang mga ka band mate ko.
Sakto rin ang pag call sa akin ni Anton.
"Hello?" Nakaramdam ako nang saya.
"Nandito na ako sa labas ng school niyo."
Napatingin ulit sa gitara at napakagat labi sa aking ediya.
"Puwedeng pasundo dito sa Studio 101?"
Narinig ko siyang humalakhak.
"Of course , ' my princess."
Pilit kong nilakasan ang loob. Sanay na ako mag gitara sa harap nang maraming tao pero 'yong mag gigitara sa mahalagang tao , nakakakaba.
Naka upo ako sa upuan na nasa mini stage. Habang sila ni Mae, Indigo, Carla at Ruchelle ay nag uusap.
Biglang bumukas ang pinto , ang siyang pagpasok ni Anton.
I started to strummed the guitar.
"I'm glad you made time to see me,
How's life? Tell me how's your family,
I havent seen them in a while...."
Huminto sa pag uusap ang aking mga kaibigan nang magsimula akong kumanta. Napatingin silang lahat sa lalaking nasa pinto at medyo gulat na nakatingin sa akin.
Naka suit pa itong si Anton e..
"You've been good, busier than ever,
We small talk, work and the weather,
Your guard is up and I know why..."
His side of his lips rose. Binulsa ang dalawang kamay at prente ako nitong tiningnan.
Kita ko kung paano mangisay ang mga kaibigan ko.
"Because the last time you saw me, Is still burned in the back of your mind,
You gave me roses, and I left them there to die.."
I still remembered when I was first year high school. Anton gave me roses but because I know he's such an asshole , I dropped the roses and I left it on the floor to die.
"So this is me swallowing my pride, Standing in front of you saying, I'm sorry for that night...."
My eyes started to blurr. Ngayon, naramdaman ko ang sakit noong pinahiya ko siya sa maraming tao. Ako mismo , nagagalit sa sarili ko.
"And I go back to December all the time..."
'Coz it's all happened in December.
"It turns out freedom ain't nothing but missing you , Wishing I'd realized what I had when you were mine."
Nakaramdam ako ng sobrang pagkasisi sa sarili. I let my jealousy ate me before kaya hindi ko siya gusto. Hindi ko siya gusto , dahil maraming babae ang nalilink sa kanya. I let the chance passed. Kung binigyan ko siya ng pagkakataon noon alam ko na makakaramdam ako nang kontento tulad nang nararamdaman ko ngayon.
I let my tears to fall. I will let him see how I regret to neglect him before.
"I'd go back to december , turn around and make it alright, I go back to December all the time..."
My voice cracked. My heart sank when he started to took a steps towards me.
"These days I havent been sleeping , staying up playing back myself leavin ,
When your birthday passed I did'nt call,
And I think about summer , all the beautiful times."
"I watched you laughing from the passenger side. Realized that I loved you in the fall.."
"And then the cold came , the dark days when fear crept into my mind ,You gave me your love and all I gave you was goodbye..."
I'm so sorry for hurting you Anton. That will never happen again.
"So this is me swallowing my pride, Standing in front of you saying, I'm sorry for that night.."
Pumikit ako at inisip ang mga masasakit na salitang sinabi ko sa kanya noon at 'yong paglagapak ng kamay ko sa pisngi niya. The night I ended all his shits with me.
Noong ayokong ligawan niya ako. Noong ayoko sa mga binibigay niya at noong ayoko sa kanya.
I'm so stupid.
"And I go back to December all the time,
It turns out freedom ain't nothing but missing you , Wishing I'd realized what I had when you were mine."
If could only push back the time , I will.
Hindi ko na alintana na sobra na pala ang nailuha ko. Naramdaman ko nalang 'yong paghawak ni Anton sa aking pisngi at pag tigil sa aking pag gigitara..
I cried..
"I-I'm so sorry..."
He burried me in his chest. Wala na akong pakealam kung makita man ng mga kaibigan ko ang ganitong eksena.
Anton hushed me.
"Tapos na 'yon Lisa."
"Nasaktan parin kita. I dont deserve this.."
"Nasaktan man ako hindi naman ako sumuko. Mas kasalanan kong pinatagal ko ng ilang taon dahil sa takot kong ayaw mo parin sa akin. Kung hindi ako naging gago hindi ka mapupunta sa iba , mapupunta sa kaibigan ko pa.."
That hurts..
I hugged him. "I am surprise. Mas binaliw mo lang ako lalo Lisa. Good job , baby.."
Pilit kong pinasaya ang araw namin sa isa't isa. Pambawi ko sa mga maling nagawa ko noon.
I've been a good fiance. Hindi ko sinuway ang mga gusto niya.
At 'eto ako ngayon nagmumokmok dahil debut na debut ko mismo ay wala siya. May tumawag sa kanya kanina at kailangan daw siya doon.
Dahil nga good akong fiance 'syempre support ako.
Hindi ako nagpaparty. Mas pinili kong nasa loob ng kuwarto at naiinis dahil kahit sila mommy at daddy ay wala.
Happy debut right?
Hihiga na sana ako sa kama nang tumunog ang cellphone ko. Kumalabog ang puso ko nang number ng stranger na naman ang nagtext sa akin.
Binasa ko ito.
From Stranger: I want you to be happy in your birthday, Wanna know how?
I bit my lip and tried to calm myself.
To stranger: How?
From stranger: Go out and go to the garden.
Garden? Agad akong napabangon. Binalot ko muna ang sarili nang jacket panlaban sa lamig sa labas.
It's already nine in the evening. Kaya ang lamig na.
Malayo palang namamamgha na ako sa nagkikislapang mga kulisap. Dumadapo iyon sa mga bulaklak at minsan sa aking balat.
Tumunog ulit ang aking cellphone.
From stranger : Happy Birthday , baby..
Biglang nag ilawan ang mga ilaw sa paligid. Hindi naagaw ng ibang palamuti ang aking pansin kundi sa iisang tao lamang.
Si Anton habang hawak ang cellphone niya.
"I-Ikaw 'yong stranger?" Hindi ako makapaniwala dahil mula pa noon nagtetext itong stranger na ito sa akin! Noon pang kami pa ni Ezekiel!
Mas lalo akong nakonsensya!
"Yes.. "
Natutop ko ang bibig sa sagot nito. Naiiyak ako at naiinis dahil parang hindi ako karapat- dapat sa kanya. Wala akong nagawa kundi saktan siya.
Hindi pa nakahuma may sinabi na ito.
"Sinabi ko na sayo noon na hindi ko kayang maghintay ng kasal natin... "
Feeling ko namula ako.
"I want you tonight , Lisa . I want you so , so bad.."
He kissed my knuckles.
" But before that , I want to be sure.."
Inilabas nito ang singsing sa kahon na kukay pula at nagbasakan ulit ang aking luha.
Wala kaming pakealam sa mga tao sa paligid. I saw my friends , parents ni Anton at parents ko.
Their faces were etched with happiness.
"I want a formal proposal , baby.. "
I bit my lips and nodded. "Anton.."
Unti unti itong lumuhod sa harap ko. Tiningala ako nito habang nakayuko ako sa kanya.
The bad boy Anton was kneeling in front of me. This is a best shot.
"Will you marry me ?" He asked.
I smiled languidly. " I will marry you Anton.. I do."
Nagpalakpakan ang lahat nang marinig ang aking sagot. Wala na kasing saya ang gabi na ito. This is my happiest birthday ever.
That night Anton took me in his favorate place. Somewhere in Manila na nasa cliff. Kita namin ang nagkikislapan na ilaw nang buong syudad.
Meron siyang hinandang tent doon. Masaya kaming dalawa nag kwentuhan. Masaya kaming dalawang magkayakap.
"I regret I hurt you before Anton.." I heared him gasped. "Kung hindi kaya kita nasaktan noon , tayo kaya ngayon?"
Tumango siya at hinigpitan ang yakap sa akin. "Siguro ngayon , buntis kana at kasal na tayong dalawa.."
Pinalo ko siya sa braso. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko.
"Bastos!"
" You're soon to be my wife Lisa kaya may pananagutan ka sakin. You awe me something and I want it right now.." Seryoso na ang boses nito at nagsimulang halikan ako sa leeg . I shivered when I feel thw softness of his lips.
"I'm all yours Anton.."
Ang tahimik na paligid nang cliff ay nabulabog nang aming ungol. That night Anton claimed what's his. I let him fucked me in the tent.
Halos mabaliw ako sa paraan na pag angkin niya sa akin. Inalay ko ang sarili ko sa kanya ng buong-buo.
Sino ang makakaisip na kami pala ang para sa isa't isa? Kung noon ay wala akong ibang ginawa kundi ituon ang pansin kay Ezekiel. Wala akong nakikita kundi siya lang.
Pero kapag talaga ang tadhana ang kalaban kahit impossible ay magiging possible.
The man who fix my broken heart is the man who owned my heart.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co