Part 1
#Unicode
"Winter... "
Winter အပြင်က ပြန်လာလို့ အိမ်တံခါးဖွင့်မလို့ရှိသေး သူမနာမည်ခေါ်သံကြားလို့ တံခါးလက်ကိုင်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်
အနောက်ကို လှည့်ကြည့်တော့ အနက်ရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်
လေးနှစ်တောင် ကြာသွားပြီလေ မဖြစ်နိုင်တာ
"John......"
Johnကိုလည်း မြင်လိုက်ရော Winter ကြောက်လန့်ပြီး လည်ချောင်းတွေပါ ခြောက်ကပ်လာသည်
"လုံလုံခြုံခြုံ ပုန်းနိုင်ခဲ့သားဘဲ....ဒီလောက် ဥာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုရင် ထွက်ပြေးဖို့ မစဥ်းစားသင့်ဘူးနော့် "
Johnပြောတာ မှန်သည် Winter ထွက်ပြေးလည်း စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း Winterကို Johnဖမ်းနိုင်တယ်လေ
ဒီတော့ Johnကို အိမ်ထဲဝင်ဖို့ဘဲ Winter ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်
"ရှင် ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလည်း "
Johnမှာ သစ်သားထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်သည်
"အင်း Karinaက မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ...."
Karina နာမည်ကြားတော့ Winter မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည် Karinaကြောင့်ဘဲ သူမ ဒီမှာ အကြာကြီး ပုန်းနေခဲ့တာလေ
Karinaဆီကနေ ထွက်ပြေးလာပြီး လုံလုံခြုံခြုံ ပုန်းနေနိုင်ပြီ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အထင်နဲ့အမြင် လွဲသွားတယ် နေရာတိုင်းမှာ Karina လူတွေပြည့်နေပါ့လား
"ငါ သူ့ကိိုထားခဲ့တာလေ.... သူ့ သူ့ဆီက ထွက်ပြေးလာခဲ့တာမို့လို့ ပြန်လည်းမသွားချင်ဘူး "
Johnမှာ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ လက်ထည့်ကာ Winterရဲ့အိမ်လေးကို လိုက်ကြည့်နေသည်
"အိမ်လေးက ချစ်စရာကောင်းသားဘဲ "
"ငါ့အိမ်လေ "
Johnက Winter ကို ကြည့်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်ယူသည်
ထို့နောက် နံပါတ်တွေကို နှိပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဖုန်းကိုင်မှာကို စောင့်နေသည်
"ကျွန်တော် သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီ ....လာပါအုံး Winter....Karinaကို Hi လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါအုံး "
"မနှုတ်ဆက်ချင်ဘူး "
"Winter မင်းကို ငါလေးစားသမှုလေးထားလို့ နူးနူးညံ့ညံ့ဆက်ဆံပေးနေတာ ငါပြောတာယုံ Karina ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ်လို့ရတယ် ...Karinaက မင်း ခေါင်းမာတတ်လို့ ချော့ခေါ်ခဲ့ပါလို့ မှာထားလို့ ငါ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောနေတာ ငါ့ကို လာမစမ်းနဲ့ Winter "
Winterမှာ John စကားကြောင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားသည်
Johnက Karinaရဲ့ လူယုံတစ်ယောက် Karinaအပေါ် သစ္စာရှိပြီး အရည်အချင်းလည်း ရှိလို့ Karinaက သူ့ကို လိုအပ်တယ်လေ ပြီးတော့ ပြောရရင် Johnက Karinaရဲ့ မိသားစုလိုပင်
Johnရဲ့ ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်တော့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူမကို ကြည့်နေတဲ့ Karinaကို တွေ့ရသည်
Karinaကို မတွေ့ရတာ လေးနှစ်တောင်ရှိရောပေါ့ သူမ Karinaဆီက ထွက်ပြေးလာတာမို့လို့ ဘယ်လိုနေနေ ပြန်သွားဖို့ အစီအစဥ် မရှိဘူးလေ
Karina Yuက အရင်ကထက် ရင့်ကျက်လာတဲ့ ပုံစံရှိသည် ပြီးတော့ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်ဟာလည်း အရင်ကထက် အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေတာကို ဖုန်းကနေ တစ်ဆင့် Winter မြင်နေရသည်
"Minjeong "
Karinaမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ Winter မိဘတွေကလွဲလို့ ဘယ်သူမှမခေါ်တဲ့ Winterရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေသည်
"တို့ သတိရနေတာထက်ပိုပြီး မင်းက အရမ်းလှနေပါ့လား "
"Karina ကျေးဇူးပြုပြီး တော်ပါတော့ဟာ "
"Jimin...တို့က မင်းအတွက် Jiminပါ ကလေးရဲ့ "
Karinaရဲ့ မိဘတွေခေါ်တဲ့ နာမည်ကို Karina ချစ်တဲ့လူ Winterက လွဲပြီး ဘယ်သူမှ မခေါ်ရဲပေ
"တို့ဆီ ပြန်လာပါ Minjeongရ "
Karinaရဲ့ နူးညံ့သွားတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ မရင်ဆိုင်ချင်လို့ Winterအကြည့်လွှဲလိုက်သည်
"ဟင့်အင်း ငါ ထားခဲ့တဲ့ သူဆီ ပြန်မလာနိုင်ဘူး "
"ဟောတော့ ဘာလို့ တို့ကို ထားခဲ့တာလည်း ပြောပါအုံး Minjeongရဲ့ ဘာလို့လည်း "
"John ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ငါ့ဘဝနဲ့ငါ နေခွင့်ပြုပါ "
"မင်းစကားကို ငါမနာခံဘူး Winter "
"တို့ဆီ ပြန်လာပါ တို့ မင်းကို လိုအပ်တယ် "
"နင်က ရူးနေတာဘဲ Karina "
"တို့ကလား အဟက် ကောင်းပြီလေ တို့ ဘယ်လောက်ရူးကြောင်း မင်းကို ပြရတာပေါ့ အချစ်ကလေး"
Karinaမှာ ဖုန်းကင်မရာကို တစ်ဖက်လှည့်လိုက်တော့ Winter ရင်းနှီးတဲ့ ဆံပင်အရောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်
"Wen...Wendy..."
သူ့အမကြောင့် Johnဆီက ဖုန်းကို Winter ဆွဲလုပေမယ့် Johnမှာ Winter မလုနိုင်အောင် ဖုန်းကို ခပ်မြင့်မြင့်မြှောက်ထားသည်
"clam down Winter "
Johnကိုင်ထားတဲ့ ဖုန်း screenကနေ Karinaက Seulgiရဲ့ ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ချိန်ထားတာကို Winter ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့လိုက်ရသည်
"Karina ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့ ငါတောင်းပန်ပါတယ် "
Winter သူ့အမကို စိတ်ပူလို့ ငိုကာ Karinaကို တောင်းပန်လေသည်
"မင်း သူ့ကို ဂရုစိုက်တယ်ပေါ့ Minjeong "
Seulgiရဲ့ နားထင်ကို သေနတ်နဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ထောက်ပြီး မေးလေသည်
"Karina "
Winter အသံက ကြမ်းတမ်းလာသည်
"Jiminပါဆို အချစ်ကလေးရေ Jimin "
"Ji..Jimin "
"သူ့ချစ်သူ က ငါ့ဆီ အကြွေးယူထားတယ် ပြန်မဆပ်တဲ့အပြင် ငွေဖြူနဲ့ငွေမည်းလဲပြီး ညစ်ထားသေးတယ် "
"အဲ့တာ သူနဲ့ရှင်းလေ ဘာလို့ ငါ့အမကိုဖမ်းထားရတာလည်း "
Winter ရဲ့ စကားကြောင့် Karina ရယ်လိုက်တယ်
"မင်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလေ မင်းအမကိုဘဲ ဂရုစိုက်တာ မဟုတ်လား မင်းအမကိုဘဲချစ်တာလေ ပြီးတော့ သူက မင်းမိသားစုထဲ ကျန်ခဲ့တဲ့တစ်ယောက်တည်းသောသူ မဟုတ်လား Minjeong ပြီးတော့ တို့ အံ့သြမိသေးတယ် သိလား မင်း ဘယ်မှာပုန်းနေမယ်ဆိုတာ မင်းချစ်ရတဲ့အမကို ဘာလို့မပြောလည်းဆိုတာ...."
"တောင်းပန်ပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး "
"ဒါဆို သူ့ကို တို့ မသတ်ဖို့အရေး မင်း ဘာလုပ်ပေးမလည်း Minjeong "
"ဘာမဆိုလုပ်ပါမယ် ငါ ဘာမဆိုလုပ်ပါ့မယ် "
"Johnနောက် လိုက်လာခဲ့ "
"Karina ငါမလုပ်နိုင် "
"လိုက်လာခဲ့ "
Winter တကယ် အကူအညီမဲ့နေပြီ... Karinaရဲ့ အာဏာကို ဘယ်သူမှမလွန်ဆန်ရဲတာ Winter သိတယ်လေ
"တို့ဆီ ပြန်လာခဲ့ Minjeong မဟုတ်ရင်တော့ တို့က မင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံး ယူပြီး ဖျက်စီးပစ်မယ် "
Karina ပြောပြီး သေနတ်မောင်းကို ချိန်တော့ Winter ထအော်သည်
"တော်ပါတော့ ငါပြန်လိုက်လာပါမယ် ငါ့အမကို လွှတ်ပေးပါ "
ပြန်မလိုက်လို့ မရဘူးလေ Karinaက ပြောရင်ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်ရဲတဲ့ လက်ရဲဇက်ရဲကောင်မလေး
"Good Girl...Johnက မင်းကိုပြန်ခေါ်လာလိမ့်မယ် Minjeong သူ့ကို ခက်ခဲအောင် မလုပ်နဲ့ "
John ပြောတဲ့အတိုင်း အဝတ်အစားတွေထုပ်ပိုးပြီးနောက် Winterတို့ အိမ်ကနေ လေဆိပ်ကို ထွက်လာကြသည်
"Karinaက ငါ့ကိုသတ်ပစ်မယ်ထင်လား "
"မင်းရော ဘယ်လိုထင်လည်း Winter "
"သူ သတ်ပစ်မယ်ထင်တယ် သူ့မှာ ဘောင်တွေအထိန်းအကွပ်တွေမရှိသလို သူ့ကိုယ်သူလည်း မထိန်းနိုင်ဘူးလေ ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ..."
"Karinaသာ မင်းကိုသတ်ချင်နေမယ်ဆိုရင် မင်း အခုလို ငါနဲ့စကားပြောနေရမှာ မဟုတ်ဘူး "
"သူ လူတစ်ယောက်ကို သေအောင်ထိ နှိပ်စက်ခဲ့တာ ငါမြင်ဖူးတယ် အဲ့တာ ငါချစ်ဖူးတဲ့Yu မဟုတ်ဘူး ငါနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ သူ မဟုတ်ဘူး John "
"မင်းသိတဲ့အတိုင်း Karina ဦးဆောင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းစုက ကြီးတယ်လေ သူအခုလို သန်မာမနေဘူးဆိုရင်... ဘယ်ဖြစ်မှာလည်း "
"ဆိုးရွားတာဘဲ "
"ဟုတ်တယ် ငါတို့က ဆိုးရွားဖို့ မွေးဖွားလာတာဘဲ "
"ဒါက ငါ့ဘဝမဟုတ်ဘူးလေ ဒါမျိုး ဘဝမျိုး ငါလိုချင်တာမဟုတ်ဘူး...."
"အဲ့တာတော့ ငါ့ကိုမပြောနဲ့လေ Karinaကိုပြော...."
Johnပြောတော့ Winter သက်ပြင်းချပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကိုဘဲဲ ကြည့်နေလိုက်သည်
#tbc
#Zawgyi
"Winter... "
Winter အျပင္က ျပန္လာလို႔ အိမ္တံခါးဖြင့္မလို႔ရွိေသး သူမနာမည္ေခၚသံၾကားလို႔ တံခါးလက္ကိုင္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္လိုက္မိသည္
အေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အနက္ေရာင္ အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံဝတ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္
ေလးႏွစ္ေတာင္ ၾကာသြားၿပီေလ မျဖစ္နိုင္တာ
"John......"
Johnကိုလည္း ျမင္လိုက္ေရာ Winter ေၾကာက္လန့္ၿပီး လည္ေခ်ာင္းေတြပါ ေျခာက္ကပ္လာသည္
"လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ပုန္းနိုင္ခဲ့သားဘဲ....ဒီေလာက္ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ ထြက္ေျပးဖို႔ မစဥ္းစားသင့္ဘူးေနာ့္ "
Johnေျပာတာ မွန္သည္ Winter ထြက္ေျပးလည္း စကၠန့္ပိုင္းအတြင္း Winterကို Johnဖမ္းနိုင္တယ္ေလ
ဒီေတာ့ Johnကို အိမ္ထဲဝင္ဖို႔ဘဲ Winter ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္
"ရွင္ ဘာလို႔ ဒီကိုေရာက္ေနတာလည္း "
Johnမွာ သစ္သားထိုင္ခုံတြင္ထိုင္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္လိုက္သည္
"အင္း Karinaက မင္းကို လိုက္ရွာေနတာ...."
Karina နာမည္ၾကားေတာ့ Winter မ်က္လုံးမွိတ္ၿပီး သက္ျပင္းခ်လိဳက္သည္ Karinaေၾကာင့္ဘဲ သူမ ဒီမွာ အၾကာႀကီး ပုန္းေနခဲ့တာေလ
Karinaဆီကေန ထြက္ေျပးလာၿပီး လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ပုန္းေနနိုင္ၿပီ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ အထင္နဲ႕အျမင္ လြဲသြားတယ္ ေနရာတိုင္းမွာ Karina လူေတြျပည့္ေနပါ့လား
"ငါ သူ႕ကိိုထားခဲ့တာေလ.... သူ႕ သူ႕ဆီက ထြက္ေျပးလာခဲ့တာမို႔လို႔ ျပန္လည္းမသြားခ်င္ဘူး "
Johnမွာ မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ လက္ထည့္ကာ Winterရဲ႕အိမ္ေလးကို လိုက္ၾကည့္ေနသည္
"အိမ္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းသားဘဲ "
"ငါ့အိမ္ေလ "
Johnက Winter ကို ၾကည့္ၿပီး သူ႕ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဖုန္းကို ထုတ္ယူသည္
ထို႔ေနာက္ နံပါတ္ေတြကို ႏွိပ္ၿပီး တစ္စုံတစ္ေယာက္ ဖုန္းကိုင္မွာကို ေစာင့္ေနသည္
"ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကို ရွာေတြ႕ၿပီ ....လာပါအုံး Winter....Karinaကို Hi လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါအုံး "
"မႏႈတ္ဆက္ခ်င္ဘူး "
"Winter မင္းကို ငါေလးစားသမႈေလးထားလို႔ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ဆက္ဆံေပးေနတာ ငါေျပာတာယုံ Karina ေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ မင္းကို ငါ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး လုပ္လို႔ရတယ္ ...Karinaက မင္း ေခါင္းမာတတ္လို႔ ေခ်ာ့ေခၚခဲ့ပါလို႔ မွာထားလို႔ ငါ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေျပာေနတာ ငါ့ကို လာမစမ္းနဲ႕ Winter "
Winterမွာ John စကားေၾကာင့္ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားသည္
Johnက Karinaရဲ႕ လူယုံတစ္ေယာက္ Karinaအေပၚ သစၥာရွိၿပီး အရည္အခ်င္းလည္း ရွိလို႔ Karinaက သူ႕ကို လိုအပ္တယ္ေလ ၿပီးေတာ့ ေျပာရရင္ Johnက Karinaရဲ႕ မိသားစုလိုပင္
Johnရဲ႕ ဖုန္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ စူးရွတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႕ သူမကို ၾကည့္ေနတဲ့ Karinaကို ေတြ႕ရသည္
Karinaကို မေတြ႕ရတာ ေလးႏွစ္ေတာင္ရွိေရာေပါ့ သူမ Karinaဆီက ထြက္ေျပးလာတာမို႔လို႔ ဘယ္လိုေနေန ျပန္သြားဖို႔ အစီအစဥ္ မရွိဘူးေလ
Karina Yuက အရင္ကထက္ ရင့္က်က္လာတဲ့ ပုံစံရွိသည္ ၿပီးေတာ့ သူမရဲ႕ အသြင္အျပင္ဟာလည္း အရင္ကထက္ အေမွာင္ဖုံးလႊမ္းေနတာကို ဖုန္းကေန တစ္ဆင့္ Winter ျမင္ေနရသည္
"Minjeong "
Karinaမွာ ေသဆုံးသြားတဲ့ Winter မိဘေတြကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွမေခၚတဲ့ Winterရဲ႕ နာမည္ကို ေခၚေနသည္
"တို႔ သတိရေနတာထက္ပိုၿပီး မင္းက အရမ္းလွေနပါ့လား "
"Karina ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေတာ္ပါေတာ့ဟာ "
"Jimin...တို႔က မင္းအတြက္ Jiminပါ ကေလးရဲ႕ "
Karinaရဲ႕ မိဘေတြေခၚတဲ့ နာမည္ကို Karina ခ်စ္တဲ့လူ Winterက လြဲၿပီး ဘယ္သူမွ မေခၚရဲေပ
"တို႔ဆီ ျပန္လာပါ Minjeongရ "
Karinaရဲ႕ ႏူးညံ့သြားတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ မရင္ဆိုင္ခ်င္လို႔ Winterအၾကည့္လႊဲလိုက္သည္
"ဟင့္အင္း ငါ ထားခဲ့တဲ့ သူဆီ ျပန္မလာနိုင္ဘူး "
"ေဟာေတာ့ ဘာလို႔ တို႔ကို ထားခဲ့တာလည္း ေျပာပါအုံး Minjeongရဲ႕ ဘာလို႔လည္း "
"John ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို ငါ့ဘဝနဲ႕ငါ ေနခြင့္ျပဳပါ "
"မင္းစကားကို ငါမနာခံဘူး Winter "
"တို႔ဆီ ျပန္လာပါ တို႔ မင္းကို လိုအပ္တယ္ "
"နင္က ႐ူးေနတာဘဲ Karina "
"တို႔ကလား အဟက္ ေကာင္းၿပီေလ တို႔ ဘယ္ေလာက္႐ူးေၾကာင္း မင္းကို ျပရတာေပါ့ အခ်စ္ကေလး"
Karinaမွာ ဖုန္းကင္မရာကို တစ္ဖက္လွည့္လိုက္ေတာ့ Winter ရင္းႏွီးတဲ့ ဆံပင္အေရာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္
"Wen..Wendy..."
သူ႕အမေၾကာင့္ Johnဆီက ဖုန္းကို Winter ဆြဲလုေပမယ့္ Johnမွာ Winter မလုနိုင္ေအာင္ ဖုန္းကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ျမႇောက္ထားသည္
"clam down Winter "
Johnကိုင္ထားတဲ့ ဖုန္း screenကေန Karinaက Seulgiရဲ႕ ေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္ထားတာကို Winter ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေတြ႕လိုက္ရသည္
"Karina ေက်းဇူးျပဳၿပီး မလုပ္ပါနဲ႕ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ "
Winter သူ႕အမကို စိတ္ပူလို႔ ငိုကာ Karinaကို ေတာင္းပန္ေလသည္
"မင္း သူ႕ကို ဂ႐ုစိုက္တယ္ေပါ့ Minjeong "
Seulgiရဲ႕ နားထင္ကို ေသနတ္နဲ႕ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေထာက္ၿပီး ေမးေလသည္
"Karina "
Winter အသံက ၾကမ္းတမ္းလာသည္
"Jiminပါဆို အခ်စ္ကေလးေရ Jimin "
"Ji..Jimin "
"သူ႕ခ်စ္သူ က က ငါ့ဆီ အေႂကြးယူထားတယ္ ျပန္မဆပ္တဲ့အျပင္ ေငြျဖဴနဲ႕ေငြမည္းလဲၿပီး ညစ္ထားေသးတယ္ "
"အဲ့တာ သူနဲ႕ရွင္းေလ ဘာလို႔ ငါ့အမကိုဖမ္းထားရတာလည္း "
Winter ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ Karina ရယ္လိုက္တယ္
"မင္းက သူ႕ကို ဂ႐ုမစိုက္ဘူးေလ မင္းအမကိုဘဲ ဂ႐ုစိုက္တာ မဟုတ္လား မင္းအမကိုဘဲခ်စ္တာေလ ၿပီးေတာ့ သူက မင္းမိသားစုထဲ က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္တည္းေသာသူ မဟုတ္လား Minjeong ၿပီးေတာ့ တို႔ အံ့ၾသမိေသးတယ္ သိလား မင္း ဘယ္မွာပုန္းေနမယ္ဆိုတာ မင္းခ်စ္ရတဲ့အမကို ဘာလို႔မေျပာလည္းဆိုတာ...."
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး "
"ဒါဆို သူ႕ကို တို႔ မသတ္ဖို႔အေရး မင္း ဘာလုပ္ေပးမလည္း Minjeong "
"ဘာမဆိုလုပ္ပါမယ္ ငါ ဘာမဆိုလုပ္ပါ့မယ္ "
"Johnေနာက္ လိုက္လာခဲ့ "
"Karina ငါမလုပ္နိုင္ "
"လိုက္လာခဲ့ "
Winter တကယ္ အကူအညီမဲ့ေနၿပီ... Karinaရဲ႕ အာဏာကို ဘယ္သူမွမလြန္ဆန္ရဲတာ Winter သိတယ္ေလ
"တို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့ Minjeong မဟုတ္ရင္ေတာ့ တို႔က မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ အရာအားလုံး ယူၿပီး ဖ်က္စီးပစ္မယ္ "
Karina ေျပာၿပီး ေသနတ္ေမာင္းကို ခ်ိန္ေတာ့ Winter ထေအာ္သည္
"ေတာ္ပါေတာ့ ငါျပန္လိုက္လာပါမယ္ ငါ့အမကို လႊတ္ေပးပါ "
ျပန္မလိုက္လို႔ မရဘူးေလ Karinaက ေျပာရင္ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ရဲတဲ့ လက္ရဲဇက္ရဲေကာင္မေလး
"Good Girl...Johnက မင္းကိုျပန္ေခၚလာလိမ့္မယ္ Minjeong သူ႕ကို ခက္ခဲေအာင္ မလုပ္နဲ႕ "
John ေျပာတဲ့အတိုင္း အဝတ္အစားေတြထုပ္ပိုးၿပီးေနာက္ Winterတို႔ အိမ္ကေန ေလဆိပ္ကို ထြက္လာၾကသည္
"Karinaက ငါ့ကိုသတ္ပစ္မယ္ထင္လား "
"မင္းေရာ ဘယ္လိုထင္လည္း Winter "
"သူ သတ္ပစ္မယ္ထင္တယ္ သူ႕မွာ ေဘာင္ေတြအထိန္းအကြပ္ေတြမရွိသလို သူ႕ကိုယ္သူလည္း မထိန္းနိုင္ဘူးေလ ၿပီးေတာ့ ငါက သူ႕ကို သစၥာေဖာက္ခဲ့တာ..."
"Karinaသာ မင္းကိုသတ္ခ်င္ေနမယ္ဆိုရင္ မင္း အခုလို ငါနဲ႕စကားေျပာေနရမွာ မဟုတ္ဘူး "
"သူ လူတစ္ေယာက္ကို ေသေအာင္ထိ ႏွိပ္စက္ခဲ့တာ ငါျမင္ဖူးတယ္ အဲ့တာ ငါခ်စ္ဖူးတဲ့Yu မဟုတ္ဘူး ငါနဲ႕အတူ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ သူ မဟုတ္ဘူး John "
"မင္းသိတဲ့အတိုင္း Karina ဦးေဆာင္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းစုက ႀကီးတယ္ေလ သူအခုလို သန္မာမေနဘူးဆိုရင္... ဘယ္ျဖစ္မွာလည္း "
"ဆိုး႐ြားတာဘဲ "
"ဟုတ္တယ္ ငါတို႔က ဆိုး႐ြားဖို႔ ေမြးဖြားလာတာဘဲ "
"ဒါက ငါ့ဘဝမဟုတ္ဘူးေလ ဒါမ်ိဳး ဘဝမ်ိဳး ငါလိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူး...."
"အဲ့တာေတာ့ ငါ့ကိုမေျပာနဲ႕ေလ Karinaကိုေျပာ...."
Johnေျပာေတာ့ Winter သက္ျပင္းခ်ၿပီး ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကိုဘဲဲ ၾကည့္ေနလိုက္သည္
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co