8. Sa Talyer
8. Sa Talyer
Mainit ang sikat ng araw habang binabaybay ko ang daan patungo sa talyer ni Jun.
Apat na araw na ang lumipas mula noong gabing iyon kasama si Arnel. Sa bawat hakbang ko, hindi ko maiwasang maalala ang init ng kanyang mga kamay sa balat ko, ang bigat ng kanyang presensya, at ang bawat bulong niya na tila gumuguhit pa rin sa utak ko.
Pero tulad ng dati, bumalik ako sa normal kong routine. Ang kamera ko ang tanging kasama ko ngayon, palaging handang hulihin ang bawat eksenang gusto kong gawing alaala.
Si Mateo at Rafael ay bumalik din sa normal nilang buhay kaso ramdam ko ang pagbabago sa pagitan namin. Si Mateo ay tila mas maingat ngayon. Naging tahimik siya, at bihira na kaming mag-usap. Hindi na rin siya tulad ng dati na laging nagbibigay ng pasimpleng biro. Okay lang naman sa akin dahil mukhang mas tinuon ang pansin sa girlfriend nyang sinagot na sya nakaraang araw.
Si Rafael naman ay casual pa rin kung kausapin ako, pero halatang may tension tuwing magkasama kami. Parang anumang oras susunggaban ako pero pinipigilan ang sarili. Hindi naman ako magpapapigil pag gumawa sya ng isa pang milagro. Haha.
Huminga ako nang malalim habang naglalakad papunta sa talyer ni Jun. Hindi ko alam kung ano ang aasahan ko sa araw na ito.
May nagpa-picture kasi sa akin na isang kliyente na gustong gawing feature ang Sitio Kalasag para sa isang local exhibit. Ang tema nito ay ang-araw-araw na buhay. At sa tingin ko, perpektong subject si Junjun para sa proyekto kong ito.
Pagkarating ko sa talyer, bumungad sa akin ang bulto ni Jun. Nakayuko siya habang may inaayos na motor sa gilid ng talyer. Pawisan siya, ang suot niyang gray na sando ay halos dumikit na sa katawan niya sa sobrang basa. Kita ang bahagyang pag-angat ng laylayan nito, tumambad ang makinis niyang puson at ang manipis na balahibong pababa sa shorts niya. Oh.
“Jun,” tawag ko habang hinahawakan ang strap ng kamera ko.
Agad siyang tumingin, pinahid ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay niya. Tumayo siya mula sa pagkakayuko, at doon ko lang napansin kung gaano kalapad ang balikat niya.
Malaki si Jun, pero hindi yung tipong pumuputok ang muscles. Para siyang perpektong kombinasyon ng laki at tibay na isang taong sanay sa trabaho, hindi sa gym.
Beefy at sarap luhuran. Lumunok ako. Dinedemonyo na ang utak simula nitong nakaraang araw.
“Noah,” bati niya sabay ngiti. “Buti napadaan ka.”
Halos kakilala ko na silang lahat dito sa Sitio Kalasag pero hindi lahat makakasalamuha ko araw-araw. Pero itong si Jun ay hindi na rin bago sakin dahil ilang beses na kaming nag-usap. Kumpare nya kase si Erwin.
Ngumiti ako pabalik, sabay taas ng kamera ko. “Napadaan talaga para sa’yo, Jun. May proyekto kasi ako, baka pwedeng ikaw ang subject.”
Napakunot ang noo niya, halatang nagtataka. “Subject? Eh ano bang kailangan mo?”
“Candid shots,” sagot ko sabay ikot ng tingin sa paligid. “Yung mga pang-araw-araw mong ginagawa dito sa talyer. Iyon lang ang kukunan ko.”
Tumango siya, sabay tawa nang mahina. “Eh bakit ako pa? Ang dami namang pwedeng kunan dito sa Sitio.”
“Mas bagay ka maging modelo nitong proyekto ko,” biro ko, sabay kunot ng kilay para magmukhang seryoso. “Ikaw kase yung may katawan dito na maganda ang hubog at malaking bulas pero simpleng attractive.”
Napatawa siya, halatang hindi sanay sa mga papuri. “Ulol. Sige na nga, kung yan ang gusto mo. Hehe.”
Habang inaayos niya ang mga gamit niya, sinimulan ko na ang pagkuha ng litrato. Ang bawat galaw niya ay parang eksena mula sa isang pelikula. Ang pagtaas-baba ng mga braso niyang matigas habang hinahawakan ang wrench, ang pagtulo ng pawis mula sa noo niya papunta sa pisngi, ang paraan ng pagkakahawak niya sa mga piyesa ng motor, lahat iyon ay parang sinadya para sa kamera ko.
Napansin kong napahinto siya saglit, parang nag-aalangan. Tumayo siya mula sa pagkakayuko at tumingin sa akin. “Pre, okay lang ba talaga ‘to? Hindi naman ako sanay sa ganito, eh.”
Ang cute nitong mahiya. Sa laki ng bulas ay iyon namang parang bata tignan kung umasta.
Ngumiti ako, siniguradong magaan ang tono ng boses ko. “Okay lang. Natural lang. Hindi mo kailangang mag-arte, Jun. Gawin mo lang yung ginagawa mo araw-araw.”
Tumango siya sabay balik sa trabaho niya. Pero habang kinukunan ko siya ng litrato, hindi ko maiwasang mapansin ang bawat detalye ng kanyang katawan.
Ang mga litid sa braso niya na tumitibok tuwing maghihigpit siya ng turnilyo, ang manipis na balbas na bumagay sa moreno niyang balat, at ang paraan ng paggalaw niya na parang kontrolado niya ang buong paligid.
Taena. Kumislot na naman ang aking hotdog dahil lang sa nakikita. Malala na talaga ako!
Habang abala si Jun sa ginagawa niya, dumaan si Erwin sakay ng kanyang tricycle. Huminto siya sa harap ng talyer at kumaway sa amin.
“Noah, pre! Jun!” bati niy saka bumaba mula sa tricycle. “Ano? May inuman ba mamaya?”
Napatawa si Jun, umiling. “Tangina ka, Erwin. Tanghaling tapat pa lang, iniisip mo na agad ang alak. Naneto.”
“Eh bakit ba?” sagot ni Erwin. “Minsan lang naman tayo mabuhay, pre. Sulitin na natin.”
“Anong minsan? Halos gabi-gabi ka yatang nakikita kong lasing sa kanto,” biro ko dahilan para magtawanan kaming tatlo.
Habang nagkukwentuhan kami, napansin kong may panaka-nakang tingin si Erwin kay Jun. Parang may ibig sabihin, pero hindi ko alam kung ano. Hindi rin naman ako na-curious dahil wala na sa akin 'yon.
“Pre, may kailangan ka bang ipaayos dito?” tanong ni Jun kay Erwin pagkatapos ay itinuro ang tricycle nito.
“Wala naman. Dumaan lang ako para batiin kayo, nakita ko kayong dalawa eh!” untag ni Erwin. “Para kayong mag-tatay tignan!”
“Ulol,” sabat ni Jun.
Natatawa akong umiling.
Pagkatapos ng ilang minuto pang kwentuhan, nagpaalam na si Erwin at sumakay ulit sa tricycle niya. Tahimik kaming naiwan ni Jun sa talyer.
“Nga pala,” panimula ni Jun habang inaayos ang isang tool sa mesa. “Kung gusto mo ng mas magagandang kuha, pumunta ka sa bahay ko. Mas simple doon, pero baka mas magustuhan mo ang vibe.”
“Talaga?” lumiwanag ang mukha ko. “Sige, bakit hindi?”
Bakit ako tatanggi? Siya na ang umaya. Jackpot!
Ngumiti siya saka bumalint ng tingin sa akin. “Pero huwag mong asahan na maganda ang bahay ko, ha. Simple lang yun.”
“Eh di okay lang. Hindi naman ako naghahanap ng mamahaling setup. Ang mahalaga, may kwento. Iyon ang purpose ng bawat litrato.”
Niligpit nya kalaunan ang talyer at nagsara muna. Mag-isa syang narito at nagpapatakbo kaya walang maiiwan na magbantay kung naiwang bukas.
Habang naglalakad kami papunta sa bahay niya, hindi ko maiwasang mapansin ang paligid. Simple at maganda ang mga tanawin dito, walang gaanong building at establishments. Sobrang sumisigaw ang salitang probinsya.
Habang naglalakad, tinanong ko siya tungkol sa buhay niya sa Sitio. “Jun, dito ka na ba lumaki?”
“Oo, pre,” sagot niya. “Dito na ako tumanda. Pero kahit mahirap ang buhay dito ay masaya naman. Walang masyadong gulo. Tsaka dito, parang pamilya ang mga tao. Lahat kami ay malapit sa isa't isa.”
Tumango-tango ako. “Hindi mo ba naisip na lumipat?”
“Iniisip ko rin minsan,” sagot niya, sabay buntong-hininga. “Pero parang ang hirap iwan ‘tong lugar na ‘to. Parang parte na siya ng buhay ko eh. Komportable ako dito.”
Nakinig lang ako sa kanyang mga kwento. Kumukuha rin ako paminsan-minsan ng random shots.
Pagdating namin sa bahay niya ay agad kong napansin ang simpleng setup nito. Gawa sa kahoy at yero, may lumang sofa at lamesa, at puno ng mga tools at piyesa. Ngunit sa kabila ng pagiging simple nito, ramdam mo ang konting at pagiging welcoming ng lugar. Komportable.
“Pasensya na sa gulo, ha,” sambit niya habang binubuksan ang pinto nang malawak. “Ganito talaga dito.”
Ngumiti ako't nilabas ang kamera ko. “Walang problema. Mas maganda nga ‘to sa pictures, eh.”
Sinimulan ko ang pagkuha ng litrato habang tinutulungan niya akong ayusin ang mga gamit. Paminsan-minsan, napapansin kong tumitigil siya upang panoorin ako, pero hindi ko na lang pinapansin.
Habang kinukunan ko ng litrato ang paligid, ramdam ko ang presensya ni Jun sa likuran ko. Halos nakadikit na siya, at kahit hindi siya nagsasalita, nararamdaman ko ang init ng katawan niya.
Kahit gusto nang manlambot ng tuhod ko dahil anumang oras gustong gusto ko nang lumuhod, pinigilan ko ang sarili ko. Hindi ako ganoong tao na bigla-biglang gagawa ng bagay na wala akong ideya sa kalalabasan.
Hindi naman malinaw kung si Jun ay game sa ganoong bagay tulad kung paanong game sina Mateo at Rafael. Tinatantsa ko muna ang sitwasyon.
Habang abala ako sa pagkuha ng litrato, naramdaman ko ang bahagyang paggalaw ni Jun sa likuran ko. Ang init ng hininga niya ay dumadampi sa batok ko, at kahit pilit kong ituon ang sarili ko sa lens ng kamera, parang hinihila ako ng presensya niya.
“Noah,” bulong niya, mababa at halos paos ang boses. “Sigurado ka bang okay lang na ako ang subject mo?”
Napalingon ako sa kanya, ang mukha niya ay ilang pulgada lang ang layo mula sa akin. Napansin ko ang butil-butil na pawis sa noo niya, ang makinis na balbas na nagdadagdag ng karakter sa kanyang mukha, at ang malalim na titig niya na tila nagmamasid sa bawat galaw ko.
“O-Okay na okay,” sagot ko, pilit na pinapanatili ang normal na tono ng boses ko. Lintek. “Ang ganda nga ng kuha, Jun. Natural na n-natural.”
Ngumiti siya nang bahagya, pero may kung anong tensyon sa ngiti niya. Parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan niya.
“Kasi, pre...” panimula niya, pero agad din siyang tumigil. Napakamot siya sa batok at tumingin sa sahig, parang nag-iisip kung itutuloy niya ang sasabihin niya.
“Ano?” tanong ko, hinihikayat siyang magsalita.
Ano? Gusto mo akong kantutin? Gusto mo akong warakin? Gusto mong luhuran kita? Oo, Jun. Oo! Gusto ko ang lahat niyon.
Pero pinigil kong huwag gumawa ng ikapapahiya ko.
Umiling siya, saka tumingin ulit sa akin. “W-Wala. Sinasabi ko lang na ang dami mong kayang hulihin sa camera mo. Ang galing mo.”
Ngumiti ako, pero ramdam kong may kung anong nakatagong emosyon sa likod ng sinabi niya. Hindi ko na inusisa pa. Binalik ko na lang ang atensyon ko sa kamera, pero naramdaman kong hindi pa rin siya umaalis sa tabi ko.
Habang tinitingnan ko ang mga kuha ko, napansin kong may litrato si Jun na hindi ko sinasadyang makuhanan.
“Jun,” tawag ko, habang ipinakita ang larawan. “Ang ganda nito ah?”
Tumingin siya sa screen ng camera at saglit na natigilan. “Parang hindi naman,” tawa niya.
Tumawa lang ako.
Pagkatapos ng ilang oras ng pagkuha ng litrato, napansin kong dumilim na ang paligid. Ang liwanag ng araw ay unti-unti nang napapalitan ng malamyos na kulay ng dapit-hapon.
“Noah,” tawag niya habang inaayos ang mga gamit sa mesa. “Magkape ka muna. Mayron akong barako dito.”
“Barako? Sige, masarap ‘yan,” sagot ko. Alam kong kape barako ang sinasabe nya. Pero gusto ko rin ang barako lantakan. Hehe.
Habang hinihintay ko siyang magdala ng kape, napansin ko ang isang kahon sa sulok ng kwarto niya. Mukhang luma na ito at puno ng mga gamit na hindi na ginagamit. Sa ibabaw nito ay may lumang picture frame na nakaharap.
Tinignan ko ito nang mabuti. Hindi ko maiwasang mapansin ang larawan ni Jun na mas bata pa, naka-akbay sa isang babae at may hawak na batang lalaki. Ang ngiti nila ay puno ng saya.
Sino ang mga 'to? Pamilya nya ba?
Bumalik siya sa kwarto, may dalang dalawang mug ng kape. Napansin niyang tinitingnan ko ang litrato pero hindi siya nagsalita agad. Inilapag niya ang kape sa mesa saka siya umupo sa upuang kahoy malapit sa akin.
“Anak mo?” binasag ko ang katahimikan.
Tumango siya saka hinilot ang batok niya. “Oo. Si Jacob.”
“Ayos ah,” ngirit ko, pilit na binabalanse ang tono ko. “Nasa’n na siya ngayon?”
“Nasa probinsya. Kasama ng Nanay niya,” sagot niya nang diretso at walang paliguy-ligoy.
Hindi ko na inusisa pa dahil mukhang hindi siya komportable na pag-usapan ang kanyang mag-ina.
Tumahimik kami saglit habang umiinom ng kape. Ramdam ko ang bigat ng usapan kahit wala na akong sinabi. Hindi naman awkward.
“Noah,” basag niya sa katahimikan. Napatingin ako kaya tumango sya at ngumiti nang matamis. “Salamat sa pagdaan dito.”
Ngumiti rin ako. “Salamat kamo dahil pumayag ka. Salamat din sa kape.”
Ngunit bago ko pa maituloy ang sasabihin ko, bigla siyang tumayo mula sa upuan niya at lumapit sa akin. Nanginginig ang mga kamay ko nang maramdaman ko ang bigat ng titig niya sa akin.
Habang nakatayo si Jun sa harapan ko, ramdam ko ang tensyon na unti-unting bumabalot sa pagitan namin. Wala siyang sinasabi, pero parang may bigat ang bawat hakbang niya papalapit sa akin. Nakatingin siya nang diretso, sinusukat ang bawat reaksyon ko.
“Jun...”
Pero bago ko pa matapos ang sasabihin ko, inilapit niya ang mukha niya sa akin, at naramdaman ko ang bigat ng kanyang labi sa akin.
Ramdam ko ang init ng kanyang hininga, ang bigat ng kanyang katawan na dumikit sa akin, at ang lalim ng kanyang halik na parang nagpapakita ng lahat ng emosyon na hindi niya kayang sabihin.
Napangiti ako habang hinahalikan nya ako. Ang sarap ng labi! Shit. Sabe ko na, kaya nya ako dinala sa bahay nya.
Finally!
Panibagong uten na naman ang matitikman.
Humawak ako sa kanyang braso at hinigpitan ang hawak bago gumanti sa halikan.
“J-Jun...” ungol ko.
Tumitig sya nang matagal sa aking mukha nang bumitaw kami sa paghahalikan. Saka sya ngumisi. “Pang ilang lalaki na ako?”
Natigilan ako. Ngunit agad akong sumagot. “Pang una.”
Umiling sya bago tumayo at nag-hubad ng damit. Tumambad sa akin ang malapad nyang katawan na nagpatigil sa paghinga ko.
Tumayo sya habang sinusubukang tanggalin ang suot na pang-ibaba, tinitignan ako. “Ulol. Pero ang masasabi ko sayo, Noah. Kung ang ibang lalake iiwasan ka pagkatapos matikman, ibahin mo ako. Pag natikman ko na, hindi na ako tumitigil sa pagtikim. Inuulit ulit ko.”
Bawat salitang binibitiwan nya ay parang karayom at musika sa akin dahil tinamaan ako nang todo. Parehong masarap at masakit sa pakiramdam.
Noong iniwasan kase ako ni Mateo at si Rafael na naman ay hindi na rin inulit ang pangakong kantut, nagdamdam talaga ako, iyon ang totoo. Para kase akong laruan na matapos nilang laruan, tinapon nalang.
Pero sana nga itong si Jun ay iba. Pero kahit ganun din siya, wala na akong pakealam. Basta matikman ko ang dambuhalang lalake na ito sa harap ko ngayon!
“Wag mong sabihin, gawin mo!” hamon ko saka hinubad din ang damit, sinunod ang pang ibabang suot. Saka agad na lumuhod at tinulungan syang magtanggal ng kanyang pag ibaba na masikip sa kanya at hirap hubarin.
Taena. Ganitong posisyon ang gusto ko. Ang lumuluhod sa diyos at pagsisilbihan.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co