Bab 8
PAGI baru pun bermula. Cahaya matahari cantik dan indah. Semoga hari aku juga cantik dan indah. Aku baik-baik saja hari ini. Emosi juga tak terganggu. Alhamdulilah, masih bernafas dengan baik. Yang lepas, biarkan berlalu. Jangan dikenang lagi. Kalau dikenang menambah sakit hati. Baik lupakan terus.
Sebaik sahaja aku keluar kereta, bakal isteri Khairul sudah menunggu. Nak serang aku ke? Tak puas hati sebab Khairul belikan aku sate? Kalau itu alasannya, kenapa tak serang Khairul saja? Kononnya tak ada sebarang masalah. Habis, kalau tak bermasalah kenapa nak serang aku? Bodoh punya perempuan. Perempuan bodoh ini juga yang Khairul berkenan.
Geram aku jadinya. Pagi-pagi buat hal.
"Nak cakap sikit."
Amboi, sombongnya. Bagi salam pun tidak. Tak tahulah macam mana Khairul boleh terpikat dengan perempuan jenis begini.
Budi bahasa 'out'. Memanglah cantik. Pandai bergaya, pandai bersolek. Kulit pun putih melepak, tapi kalau sopan santun tak ada, tak guna juga. Dia yang jadi penyondol, dia pula yang berani menyerang aku.
"Silakan." Aku balas dengan tenang. Nak cakap banyak pun boleh. Aku tak ada masalah. Aku sudah cukup bersedia. Kau tampar aku, aku akan balas balik. Takkan berdiam diri sebab aku memang tidak takut. Jangan fikir aku tak boleh tunjuk jahat aku. Selama ni aku simpan saja posisi jahat aku sebab tak nak orang nampak. Tapi kalau nak tengok sangat, aku boleh tunjuk. Tak ada masalah.
"Boleh tak jangan mengharap Khairul lagi? Khairul dah tak sayang awak. Tak guna awak menagih macam pengemis."
Ini kalau aku lempang, seminggu sakit pipi. Suka hati tuduh aku masih mengharap. Sabar Tihah. Kau kena tunjuk kau ada otak. Kalau aku melenting, takut orang bodoh jadi dua. Cukuplah seorang saja yang bodoh.
"Saya mengharap Khairul?" Aku ketawa sinis.
"Ya, awak masih mengharap Khairul, bukan?" Suara Delisha sudah lain macam. Bermakna dia sudah panas.
"Awak dengar sini baik-baik. Sejak bercerai, saya tak pernah kacau dia. Saya pun tak minta dia belikan saya sate. Takkan fasal sate awak nak tuduh saya kacau Khairul? Kalau awak tak suka Khairul ambil berat tentang bekas isteri dia, awak ada mulut, kan? Awak tak boleh cakap yang awak tak suka dengan apa yang Khairul buat? Yang pergi serang saya dah kenapa? Bodoh betul awak ni."
Ambik kau. Aku tengah panas hati kau cari fasal. Memang dapatlah bodoh dengan aku. Selama ini aku diamkan saja sebab aku tak nak cari gaduh. Tapi kalau orang lain yang mulakan, silakan. Aku terima dengan tangan yang terbuka. Jangan salahkan aku kalau tangan aku terbabas sampai pipi nanti. Ada masanya aku boleh sabar. Dan ada masanya, sabar aku boleh hilang.
Muka Delisha berona. Agaknya terkejut aku cakap dia bodoh. Memang bodoh pun. Konon depan Khairul tunjuk baik. Memahami keadaan Khairul. Tapi sorang-sorang makan hati. Kepala hotak dialah.
"Kalau sebelum ni awak boleh kawal Khairul, kenapa sekarang tak boleh? Kenapa harus menyalahkan saya? Seperti mana awak pandai menawan hati Khairul. Seharusnya awak juga pandai menguasai dia. Bukannya buat tuduhan tak berasas terhadap saya." Aku serang Delisha bertubi-tubi. Tak mahu beri peluang dia bercakap.
"Saya tahu awak masih sayangkan Khairul. Awak masih mengharapkan Khairul rujuk dengan awak semula. Tak payahlah awak nak tipu. Mustahil awak boleh lupakan Khairul begitu saja."
Perasaan sudah mendidih. Hilang sabar, memang bergaduh di sini. Mujur aku boleh bertahan lagi.
"Salah tu. Barang, kalau saya dah buang, saya buang terus. Saya takkan kutip semula. Jadi, awak jagalah sampah yang saya dah buang tu. Kalau boleh dapatkan barang baru dan lebih baik dari barang yang saya buang tu, ada sebab ke saya nak kutip balik?" Aku senyum sinis.
Delisha hela nafas. Nampak seperti susah hati. Ini yang aku nak tengok sangat.
"Awak dah berjaya bakar rumah tangga saya. Awak adalah pemenang selamanya tapi kenapa seperti takut dengan kemenangan awak? Kenapa perlu bimbang dengan loser macam saya? Tapi mungkin juga, perampas suami orang takkan senang hidup."
"Mulut jaga sikit. Saya bukan perampas. Kami saling suka sama suka. Khairul sendiri yang jatuh terhadap saya. Jadi, tak ada istilah perampas pun. Awak tu yang tak pandai jaga suami."
Marah dituduh perampas rupanya. Atau memang jenis yang suka merampas suami orang ni jenis tak sedar diri mereka perampas?
"Begitu? Jadi suka suami orang tu bukan satu kesalahan? Hebat awak, ya? Tapi sekarang kenapa sibuk kacau saya? Kalau dah kata suka sama suka, pasti tak tergugat. Ini baru belikan bekas isteri sate, dah menyerang saya. Tak pelik ke?"
"Sebab awak masih lagi tak move on. Masih lagi mengharap Khairul."
"Tak sangka, awak bukan setakat bodoh tapi tak faham bahasa juga. Saya dah cakap, saya tak nak Khairul lagi. Awak jagalah barang buangan saya tu baik-baik. Susah sangat ke nak faham? Serabut betul dengan awak ni."
"Tak perlulah awak menipu saya. Saya tahu awak masih sayangkan dia."
Tak tahu nak cakap macam mana lagi.
"Terpulanglah awak nak cakap apa. Tak guna saya jelaskan apa-apa sebab awak tetap tak faham. Memang betul kata orang, perampas atau penyondol, takkan hidup tenang."
Aku sudah selesai bercakap. Tak guna menunggu lama. Tak ada faedah pun bercakap dengan orang tak faham bahasa.
"Saya harap, semuanya benar-benar sudah selesai. Jangan cari saya lagi kalau melibatkan Khairul. Saya sudah tak ada kena-mengena dengan dia. Soal dia masih nak ambil berat tentang saya, itu di luar kuasa saya. Saya cabar awak untuk lakukan sesuatu agar Khairul tak ambil berat tentang saya lagi. Boleh?"
Aku melangkah membawa rasa sedikit kesal. Dah bercerai pun masih kena kacau. Ingatkan boleh hidup aman, masih juga tak aman.
Sampai di tempat dudukku, atas meja sudah ada sebungkus nasi lemak.
"Bekas laki kau hantar. Aku dah cakap, kau tak nak. Tapi dia degil." Fuzah beritahu.
"Kau makanlah. Aku dah makan kat rumah tadi. Masih kenyang." Memang betul pun aku sudah cukup kenyang. Makan lebihan sate malam tadi.
"Betul ke? Rezeki jangan ditolak."
"Yalah. Makanlah."
Laju Fuzah ambil bungkusan nasi lemak dan bawa ke pantri. Aku keluarkan telefon bimbit. Kena bercakap juga dengan Khairul. Sakit hati bila orang masih fikir aku belum move on. Aku pula yang dituduh gila talak nanti.
"Helo, Tihah. Dah makan nasi lemak yang abang belikan?"
Belum sempat aku tanya apa-apa, Khairul terlebih dahulu bertanyakan nasi lemak.
"Mulai sekarang, boleh tak abang jangan hantar apa-apa pada Tihah? Tihah tak nak orang fitnah Tihah macam-macam nanti. Pagi ni bakal isteri abang dah serang Tihah kat tempat letak kereta. Kalau orang lain nampak, mesti cakap Tihah yang bermasalah. Sedang masalah tu berpunca daripada abang. Sebab abang hantar sate saja pun, tak memasal Tihah kena serang."
Bukan mengadu tetapi menerangkan keadaan yang paling aku tak suka. Orang tuduh aku terhegeh-hegeh. Walhal, nak pandang pun aku dah tak boleh.
"Abang dah jelaskan keadaan yang sebenarnya tapi dah nama pun perempuan, kan. Susah nak faham. Susah betul."
Buat-buat merungut nampak. Nak salahkan aku juga?
"Tak susah kalau abang pandai jaga hati dia. Nak jaga hati dia senang aje. Abang singkirkan Tihah dari hidup abang. Habis cerita." Itu pun susah. Takkan aku nak kena ajar semuanya.
"Abang rasa abang tak salah. Abang hanya belikan makanan kegemaran bekas isteri abang. Salah ke? Takkan itu pun nak cemburu? Lagipun masih tanggungjawab abang nak jaga makan pakai Tihah."
Matilah mak macam ni. Tiga bulan lagi idah baru habis. Makin huru-hara hidup aku nanti.
"Abang, tolonglah jangan keruhkan keadaan. Yang sudah tu sudahlah. Abang dengan Tihah sudah tak ada sebarang hubungan lagi. Jadi, abang tak perlu fikirkan tentang Tihah. Tolonglah faham sama keadaan Tihah."
Merayu jangan tak merayu. Dah dasar tak faham bahasa memang susah nak cakap. Pandai saja pusing ayat.
"Tihah pun kena faham. Abang kena jalankan tanggungjawab abang selama Tihah masih dalam idah."
"Kalau macam tu, suka hati abanglah. Tihah tak tahu nak cakap apa lagi. Abang tolong ingatkan bakal isteri abang jangan kacau Tihah. Tihah memang tak suka bab serang menyerang ni. Tihah ada serang bakal isteri abang? Tak ada, kan? Kenapa nak serang Tihah pula?"
"Ya, ya. Nanti abang nasihatkan dia."
"Okey abang. Jangan lupa tegur bakal isteri abang." Aku matikan panggilan. Sakit sangat hati. Pagi-pagi dah buat fasal.
Aku letak muka atas meja. Ada masa setengah jam lagi. Mahu pejam mata sekejap sebelum mulakan kerja. Tak mahu fikir apa-apa lagi. Serabut betul.
"Eh Tihah, teruk sangat perangai, kan." Eja datang marah aku.
Aku angkat muka dan pandang muka Eja. Ini bakal isteri Khairul tak kena lempang, mahu aku lempang perempuan ni. Menyibuk tak tentu fasal. Tak tahu hujung pangkal terus marah aku.
"Apa hal pagi-pagi buta marah aku? Gila ke apa?" Angin dah ni. Tiba marah-marah aku. Aku tak kacau dia pun.
"Apa hal? Kau mengadu apa sampai Khairul marah teruk Delisha? Malu dia tadi Khairul marah kat kafe."
Cepatnya Khairul bertindak. Nampaknya aku kena cerita dari A sampai Z. Tak boleh cerita separuh. Nanti Eja tak faham cerita sebenarnya, aku juga yang salah. Sudahlah Eja ini pun jenis yang susah nak faham.
"Malam tadi..." Aku betulkan tudung.
"Malam tadi Khairul bawa bakal isteri dia makan Sate Kajang. Lepas tu dia bungkuskan untuk aku. Aku tak minta dia bungkuskan tau, tiba dia terpacak depan rumah dengan bungkusan sate. Bakal isteri dia ada sekali masa Khairul hantar sate tu. Alih-alih pagi ni bakal isteri dia serang aku kat tempat letak kereta. Tak puas hati sebab Khairul masih ambil berat tentang aku. Dia tuduh aku masih menaruh harapan terhadap Khairul. Khairul yang belikan aku sate, aku pula kena tuduh. Jadi, aku maklumkan hal ni pada Khairul. Aku bukan nak mengadu, tapi nak Khairul tau bakal isteri dia yang aku tak suka perempuan tu kacau aku. Kau rasa aku salah ke tidak?"
Panjang lebar aku bercerita, kalau tak faham lagi layak kena lempang.
"Yang kau mengadu kenapa? Sikit-sikit mengadu."
Tak faham bahasa rupanya.
"Mengadu kepala hotak kau. Aku tak mengadu. Aku hanya beritahu, bakal isteri dia tak suka Khairul ambil berat tentang aku. Jadi aku minta Khairul jangan ambil berat tentang aku lagi. Tengok pagi ni. Siap hantar nasi lemak lagi. Kenyang Fuzah makan. Salah aku juga ke?"
Eja seperti tak tahu nak cakap apa bila aku tengking dia balik. Jangan kau fikir aku ni lemah lembut, kurus kering tak pandai melenting. Selama ni memang simpan saja posisi jahat aku. Aku malas nak tunjuk. Tapi sekali aku tunjuk dapatlah kepala hotak.
"Macam ini ajelah. Kau cuba nasihatkan sahabat baik kau tu. Tolong kawal tindak-tanduk Khairul. Kalau belum kahwin pun susah nak kawal dia, apatah dah kahwin nanti. Senang-senang kena buli dengan Khairul. Bukan setakat Khairul saja, kerabat Khairul pun sama kuat membuli. Sahabat baik kau tu kena tahu semua tu."
"Masalahnya kau tu sikit-sikit mengadu. Seperti mahu minta perhatian Khairul."
"Masalahnya kawan baik kau tu bodoh piang. Yang dia pergi kacau aku dah kenapa? Kau pun nak bela bestie agak-agaklah. Dah bodoh piang tak payahlah bela. Kalau tidak, kau sekali bangang."
Ambik kau. Cakap elok-elok tak faham. Paksa lagi aku cakap kasar. Mahu kemurungan satu hari.
Eja pergi ke tempat duduknya dengan muka masam. Mahu tak masam bila pagi-pagi dapat bodoh piang.
"Sikit-sikit serang aku. Macam aku yang gatal sangat." Aku hempas fail atas meja. Geram habis.
"Eh! Kau dengar sini. Sampah kalau kau buang, kau rasa kau nak kutip balik tak? Tak, kan? Macam tulah juga aku, bila aku dah buang Khairul kau rasa aku nak balik dia semula? Memang taklah. Berlambak lagi lelaki kat luar sana yang boleh aku jadikan suami. Aku bukan macam kawan baik kau tu lapar nak berlaki. Laki orang pun rembat!"
Aku marah sebab Eja tuduh aku serupa minta perhatian Khairul. Itu yang sangat mencabar kesabaran aku.
"Kenapa ni marah-marah?" Asila datang tepuk bahu aku.
"Kawan baik kaulah. Boleh pula tuduh aku nak minta perhatian Khairul."
"Yang kau layan dia dah kenapa? Kau tahu kan dia tali barut bakal isteri Khairul. Dia memang sukalah tengok kau naik angin. Tak payah layan orang macam ni. Buat rosak kepala otak aje."
Aku istighfar. Kenapalah aku terlarut dalam kemarahan sedangkan aku tak salah apa pun? Kenapa aku harus kalah hanya kerana buah mulut Eja.
"Geram aku jadinya. Hilang sabar."
"Sabarlah. Tak payah layan, buat bodoh aje. Yang emosi nanti kau juga."
Aku duduk dan istighfar banyak-banyak. Sabarlah hati.
"Kau pun satu Eja. Jangan masuk campur urusan orang, boleh tak? Ini lebih sudu dari kuah. Karang orang cakap tak ada akal tahu pula sentap." Asila marah Eja.
Eja tak jawab. Diam terus.
Betul-betul hilang sabar dengan orang jenis macam ini. Tak boleh usik langsung sahabat dia.
Sabarlah aduhai hati.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co