Bab 1
Prolog
"Apa?" soalku.
"Awak cantiklah hari ni."
"Baru tahu ke? Hari-hari saya cantik." Aku ketawa.
"Perasan juga dia ni."
"Tadi awak yang puji." Aku buat muka merajuk.
"Yalah, yalah. Awak memang cantik. Ni, saya nak minta nombor IC awak."
"Buat apa nak nombor IC saya?"
"Kalau saya nak, adalah benda saya nak buat."
"Ngeee..." Aku keluarkan beg duit, kemudian cari kad pengenalan.
"Cakaplah nak buat apa?" Aku hulurkan kad pengenalanku.
"Saya nak isi borang nikah."
Aku ketawa lagi. Banyaklah borang nikah dia.
Bab 1
MAK LONG bakal mengadakan majlis perkahwinan Ahad ni. Giliran Kak Aishah pula bertemu jodoh. Sebenarnya aku malas hendak hadirkan diri, tetapi mak long begitu memaksa. Aku sedar, majlis ni hanya bakal menyakitkan hati aku saja. Sebaiknya aku tak perlu tunjuk muka, tapi apa boleh buat. Nanti apa pula kata mak long. Pasti gelaran anak saudara tak kenang budi bakal aku dapat kalau aku beri macam-macam alasan. Nak atau tidak, terpaksalah aku hadir juga.
Sebaik sahaja tiba di perhentian bas Kamunting, aku cuba hubungi rumah mak long. Dua tiga kali aku cuba hubungi, tapi tak berangkat. Aku faham, semuanya masih tidur nyenyak. Aku cuba lagi untuk sekian kalinya. Harap kali ini ada yang jawab.
"Helo, siapa ni?" Suara seorang budak lelaki bertanya. Mungkin salah seorang cucu mak long. Tidak pun anak kepada kaum keluarga yang lain.
"Boleh bercakap dengan mak long?"
"Kejap."
Aku menunggu. Agak lama juga. Sabar, Maisarah. Sabar itu separuh daripada iman dan sabar itu juga sangat indah.
"Helo, siapa ni?" Suara mak long garau. Mak long atau nama sebenarnya Hajah Kamisah memang seorang yang agak garang. Aku pun takut dengan mak long. Tak boleh silap sikit, mulalah kena tengking. Aku tahu mak long tadi sedang tidur. Maklumlah baru pukul 4.30 pagi. Aku sudah mengganggu tidurnya. Tak pasal ini sah kena hambur dengan mak long.
"Maisarah ni. Saya dah sampai. Boleh tak siapa-siapa ambil saya?" Aku meraih simpati.
"Kau ni Mai, kalau tak menyusahkan orang, memang tak sah. Carilah teksi ke apa ke? Kalau tak, jalan kaki! Itu pun tak boleh nak fikir!" Mak long menengking. Aku memang sudah agak bakal menerima jawapan seperti itu tapi masih juga mahu mencuba. Mana tahu ada belas kasihan daripada mak long.
Mak long letak telefon selepas itu tanpa mempedulikan aku yang keseorangan di sini. Sampainya hati mak long. Suruh aku datang, tapi langsung tidak diumpamakan. Macam aku pula yang terhegeh-hegeh untuk ke majlis mereka.
Aku kembali buntu. Nak naik teksi kena tunggu siang terlebih dahulu. Manalah ada teksi waktu begini. Kalau ada pun kira nasiblah. Nak tak nak, terpaksalah aku tunggu di sini.
Ah! Mata pula bagai digam-gam. Mengantuk betul. Aku duduk di kerusi perhentian bas. Sunyi dan sepi. Ketika ini aku bermohon agar tiada apa-apa yang berlaku terhadapku. Mohon aku dijauhkan dari segala bahaya. Hidup aku sudah sedia susah, jangan disusahkan lagi dengan perkara-perkara yang tidak diingini.
Ayah aku entah di mana. Sejak lahir memang tak pernah jumpa. Ibu pula meninggal dunia sebaik sahaja melahirkan aku. Mujur aku ada nenek. Dengan neneklah aku menumpang hidup dan menumpang sayang. Umur nenek pun tak panjang. Dia meninggal sebaik sahaja aku habis SPM. Selepas SPM, aku merantau ke Kuala Lumpur dan di situ bermula kehidupanku. Pelbagai kerja aku lakukan dan terakhir aku bekerja di salah sebuah butik milik kawan baikku.
Alhamdulillah, aku tidak pernah meminta-minta selepas itu.
"Mai..." Tiba-tiba aku dengar orang panggil aku ketika fikiran terawang-awang mengenang nasib diri. Kenal benar akan suara lelaki seorang ini. Satu-satunya lelaki yang aku ada dan sejak dia pulang dari luar negara kerana menuntut ilmu, dia tidak pernah jauh daripadaku.
"Riz?" Memang terkejut bila nampak dia. Sepupu yang tua dua tahun daripada aku. Bermakna tahun ini dia sudah berusia 28 tahun. Orangnya boleh tahan. Ada rupa dan ada pelajaran. Dia memang baik dengan aku sejak kecil lagi. Dia bukan sahaja sepupu aku, malahan dia juga sahabat baik yang aku ada.
"Awak ni memang cari penyakit betullah." Wajah Hairiz nampak kurang senang. Aku pula terpaksa senyum tawar. Tak tahu nak cakap apa bila nada suara Hairiz serupa tak senang saja. Ada sebab dia tak senang. Hairiz tak benarkan aku hadir majlis kahwin Kak Aishah kerana dia tahu apa yang bakal aku kena hadap. Aku tak cakap aku nak datang, aku hanya cakap tengoklah. Kalau aku cakap aku nak datang, memang Hairiz akan tentang habis-habisan. Tapi aku cukup lega bila nampak dia walau aku bakal kena bebel.
"Kalau saya tahu awak nak hadir majlis kenduri ni, memang saya bawa awak sekali. Tak payahlah naik bas. Saya memang betul-betul tak faham dengan awak ni, Mai." Hairiz mula dah.
"Eleh, macamlah mak lang izinkan awak tumpangkan saya." Aku tenung wajahnya. Wajah Hairiz nampak seperti letih. Matanya jelas kelihatan sembap tanda baru bangun tidur. Memang betul kata mak long, aku ni hanya tahu menyusahkan hidup orang sahaja.
"Kereta saya, saya yang pandu. Suka hati sayalah nak tumpangkan siapa pun. Kalau mak saya tak nak naik kereta saya, mak saya boleh naik kereta abang atau kakak saya. Tak ada masalah tentang tu. Yang saya bengang sekarang ni ialah awak." Hairiz buat gaya nak cekik aku.
"Geram betul. Degil tak bertempat. Saya dah pesan tak payah datang, dia datang juga. Sengaja nak cari pasal. Naik bas lagi tu. Kereta saya punyalah besar!"
"Saya tahu kereta awak besar, tapi awak ingat senang-senang mak lang nak bagi saya tumpang awak? Dari timbul banyak masalah, baiklah saya naik bas. Habis cerita."
"Melawan?"
"Tak melawan, saya cakap yang betul. Mak lang mana suka saya. Kalau saya tumpang kereta awak, nanti entah satu kontena saya kena sumpah."
"Mak saya pun tak berani dengan saya tau."
"Yalah tu..."
"Kenapa? Tak percaya? Awak macam tak kenal saja siapa saya. Bukan sehari dua awak kenal saya, pun masih tak faham?" Hairiz mula tersenyum. Serius, senyuman dia memang cantik dan mungkin anak dara lain akan sebut sebagai menawan. Siapalah gadis bertuah yang bakal memiliki senyuman menawan itu?
"Okey, saya percaya. Mak long ke suruh awak jemput saya?" soalku. Malas nak bertekak lama-lama. Mesti aku akan kalah walau beri seribu alasan.
"Tak, saya kan tidur dekat tempat telefon tu. Saya dengarlah mak long bertempik. Kalau saya tau awak yang telefon, saya mesti angkat. Sebab tak tahu, saya buat bodohlah." Hairiz sengih. Kemudian dia ambil beg pakaianku. Kami sama-sama melangkah ke kereta.
"Saya dah menyusahkan awak, kan?" Aku memang rasa serba salah sekarang ni.
"Cakap macam tu lagi, saya tak teragak-agak nak rogol awak kat sini juga." Hairiz bisik tepi telinga.
"Agak-agaklah!" Aku tampar bahu Hairiz perlahan. Tahu dia berseloroh, tapi perkataan rogol tu memang kejam sungguh. Serupa tak ada perkataan lain yang lebih sesuai.
Hairiz toleh pandang aku. Tunjuk muka ala-ala marah.
"Yalah, dah naik menyampah saya dengar. Sikit-sikit cakap menyusahkan. Awak kena ingat, saya sayang awak. Saya sentiasa ada untuk awak tak kira untuk masa susah atau senang. Tak wujud istilah menyusahkan antara kita. Awak kena faham tu."
Aku letak beg pakaian di tempat duduk belakang. Selepas itu aku ke tempat duduk sebelah pemandu. Kata-kata Hairiz sengaja aku biarkan tanpa berbalas. Kalau aku jawab, makin panjang nanti Hairiz berleter. Aku kenal lelaki yang bertahi lalat bawah dagu kiri tu bukan sehari dua. Sejak lama dulu. Tolak dia menyambung pelajaran di luar negara selama 4 tahun, selebihnya masa Hairiz banyak bersamaku.
"Awak sampai bila?" Aku tanya Hairiz sambil pasang tali pinggang keledar. Kembali pandang wajah Hairiz yang memulakan pemanduannya.
"Pukul dua belas malam tadi."
"La, saya dah kacau awak. Berapa jam aje awak tidur..." Aku meraup wajah. Benar-benar sudah menyusahkan Hairiz. Padanlah aku nampak beberapa kali dia menguap.
"Hesy, tak ada apa bendalah." Hairiz menguap lagi.
"Firash dah sampai?" soalku selepas itu. Baru teringat Firash, sebelum ni memang tak ingat langsung.
"Kekasih awak tu juga yang awak tanya. Boleh tak awak jangan sebut nama dia kalau awak dengan saya?" Hairiz serupa marah.
"Tak ada la sampai jadi kekasih. Firash tu aje yang perasan lebih. Saya anggap biasa aje pun. Dah orang mengaku kekasih, saya nak apakan lagi. Iakan ajelah. Karang banyak bunyi, panjang pula cerita." Aku sendiri pun tidak tahu, entah berapa ratus kali aku sudah beritahu tentang status aku dengan Firash, tapi Hairiz masih juga tidak mahu memahaminya.
"Bukan apa, dalam keadaan macam ni awak boleh tanya pasal dia. Tu yang saya bengang. Nampak sangat awak teringatkan dia."
Hairiz membalas kata-kataku dengan serius sekali. Memang aku tahu hubungan Hairiz dengan Firash kurang baik sejak kebelakangan ini. Entah apa punca mereka berperang dingin, aku pun kurang jelas. Apa yang pastinya, baik Hairiz mahupun Firash seperti ada kejanggalan bila berjarak kurang dari dua meter. Memang tak serasi langsung.
"La, sepupu awak juga, kan?"
"Memang sepupu, tapi sekarang dah jadi musuh."
"Apa pasal pula?"
Hairiz tak jawab. Terus memandu meredah sunyi jalan menuju rumah mak long yang terletak di Selinsing.
"Firash dah sampai ke belum?" Aku tanya lagi.
"Belum, puas hati?" Reaksi Hairiz serupa tadi, marah.
"Okey, saya nak tidur kejap. Sampai rumah mak long nanti awak kejutkan tau." Buat apa aku ajak Hairiz bercakap kalau ada nada-nada kurang senang?
"Yalah..."
Aku turunkan kerusi untuk mendapat keselesaan. Mengantuk gila. Tak sampai mana, aku terlelap. Tersedar semula bila Hairiz kejutkan aku.
"Dah sampai ke?" Aku tanya.
"Dah lama sampai. Saja biarkan awak tidur dulu. Dah masuk subuh ni."
"Eh, kenapa awak tak kejutkan saya? Tadi kan saya pesan, kalau sampai terus kejutkan. Awak ni memanglah."
"Nyenyak sangat awak tidur. Tak sampai hati nak kejutkan. Tu pasal saya tak kejutkan awak."
"Kalau mak saudara lain nampak kita macam ni, habislah saya..."
"Awak jangan bimbang. Saya kan ada. Banyak bunyi nanti, tahulah saya basuh masing-masing."
Sebenarnya aku memang percaya dengan kata-kata Hairiz. Dia ni jenis lelaki yang selamba dan cakap main lepas saja. Satu lagi, dia memang berani. Tu pasal ramai yang takut dengan dia.
Aku terus ke rumah mak long. Keadaan masih sunyi dan sepi. Rasanya masih ramai yang belum bangun tidur.
"Hah, baru nampak batang hidung?" Mak long sambut aku begitu. Aku tak jawab. Hanya salam mak long.
"Kau mandi cepat. Kejap lagi ayam lima pikul nak sampai."
Aku ke bilik mandi. Bersihkan badan. Selepas itu siap berpakaian di dalam bilik mandi dan terus ambil wuduk.
"Padanlah lama. Tuan puteri ini rupanya berendam. Tak boleh lama lagi ke?" Mak ngah perli aku. Dia sudah sedia menunggu untuk ke bilik air. Aku tak menjawab juga dan salam mak ngah. Nak juga tanya mak ngah datang dengan siapa, sebabnya menurut kata Hairiz, Firash masih belum sampai. Tak naklah jadi ramah sangat, nanti mak ngah balas dengan sindiran yang memedihkan telinga. Baik aku buat tak tahu saja.
"Hah, cepat sikit solatnya! Ayam dah sampai. Ada dekat pokok rambutan," tegur mak long yang kebetulan berada di situ. Selepas dia ambil periuk pengukus yang sedia tergantung di dinding, mak long berlalu pergi.
"Ni, aku nak cakap sikit. Kalau boleh aku tak naklah kau rapat sangat dengan Firash. Kau jangan mimpi nak jadi menantu aku. Selama ni aku biarkan kau rapat dengan Firash sebab aku tak nak Firash buat hal macam-macam. Tak payah kut nak goda anak aku lebih-lebih. Kalau kau tak gatal goda dia, benda macam ni takkan jadi." Mak ngah perlahankan suaranya. Mungkin tidak mahu orang lain dengar. Perkara yang dia sebut itu bukan perkara yang boleh dibanggakan, sebaliknya aku rasa memalukan mak ngah.
Aku masih tidak menjawab sebab tak tahu nak kata apa. Aku benar-benar tiada jawapan. Mak ngah fikir aku yang goda Firash? Ingat aku tak ada kerja sangat ke sampai nak goda anak dia? Tak sedar anak dia yang tergila-gilakan aku. Aku berkawan dengan Firash pun sebab penat nak dengar dia merayu-rayu. Tapi sekarang memang aku akan gunakan alasan mak ngah untuk menghindari Firash.
"Dengar tak?" Mak ngah tolak kepalaku.
Aku angguk perlahan.
"Lain kali kalau faham, jawab. Bukannya bisu!" Mak ngah masuk bilik air. Aku sambung berjalan ke ruang tamu. Solat di ruang tamu saja.
Selesai solat, aku turun ke tanah semula. Terus ke tempat untuk bersihkan ayam. Masa itu tiada orang lain. Keadaan sekeliling masih gelap. Di tempat hendak bersihkan ayam hanya diterangi lampu kalimantang.
"Bersihkan ayam tu dulu. Nanti ada jiran-jiran tolong." Mak long bersuara. Aku tak jawab, hanya memulakan kerja bersihkan ayam yang sudah siap dipotong. Lima pikul ayam, bukannya sikit. Kalau tak ada orang yang nak kerjakan, memang aku tak mampu nak bersihkan sorang-sorang. Harap ada jiran mak long yang menolong, tapi ada ke? Mak long ni jenis bukan campur dengan orang. Lepas tu sombong pula. Memang masaklah kalau tak ada yang nak tolong.
"Hai cik adik sayang, sorang saja ke? Boleh abang tolong?" Hairiz ambil kerusi plastik yang sesuai untuk duduk. Dia pilih duduk sebelahku.
Aku pandang muka dia. Bersih dan masih ada kesan wuduk.
"Janganlah pandang saya macam tu, tahulah saya ni segak." Hairiz mula dah. Pagi-pagi sudah mahu berseloroh.
"Salah ke kalau saya pandang wajah yang menjadi penyejuk hati saya?" soalku.
"Oh, ya ke? Kalau macam tu, silalah pandang muka saya."
"Kalau asyik pandang, mahu tak jadi kerja." Aku kembali bersihkan ayam. Hairiz juga sama.
"Ayam ni berapa banyak?" soal Hairiz selepas itu.
"Mak long cakap lima pikul."
"Banyaknya!" Hairiz separuh menjerit. Aku pun nak jawab dengan jawapan yang sama masa mak long beritahu ada lima pikul ayam yang perlu dibersihkan, tapi tak berani. Takut mak long cakap macam-macam.
Aku tak jawab apa. Bersihkan ayam sambil bersilat dengan nyamuk sama. Banyak betul nyamuk pagi-pagi ni. Tidak selesa dibuatnya.
Tiba-tiba Hairiz bangun. Ke mana dia pergi aku pun tak tahu. Dia muncul semula bersama ubat nyamuk yang sudah sedia berasap atas tudung periuk. Dia letak berhampiran tempat duduk kami.
"Kenapa mak long tak nak guna khidmat katering? Kan senang." Hairiz tak habis lagi. Walau nada selamba tapi aku tahu Hairiz juga tidak senang hati.
"Bukan tak tahu, mak long. Kedekut!" Aku perlahankan suara dan pandang kiri kanan. Mana tahu ada waris-waris mak long yang mendengar.
"Memang pun. Semua orang tahu mak long kedekut. Bukan sikit kedekut, memang banyak kedekut dia. Tapi kedekut dia tu menyusahkan kita! Mahu tahun ni pergi Mekah lagi." Hairiz balas dengan nada perlahan juga.
Sindiran tu. Yalah, mak long bukan ke sudah dua kali buat haji dan entah berapa kali buat umrah.
"Kesian awak. Mesti penat, kan? Dahlah tak tidur satu malam. Awal-awal disuruh buat kerja. Ke jemput awak sebab nak minta awak tolong buat kerja?" soal Hairiz bila aku tak balas kata-katanya tadi.
"Hesy, tak kesahlah. Bila lagi saya nak tolong mak saudara saya."
"Mak saudara tak serupa mak saudara. Kalau saya memang taklah nak datang."
Aku tak jawab. Karang kalau aku jawab, lagi panjang Hairiz ceramah. Aku saja yang salah. Tak pasal sakit hati.
Kami bersihkan ayam. Dari satu plastik ke plastik lain. Tak sedar hari semakin cerah.
"Kita berdua saja ke yang bersihkan ayam ni? Orang lain mana?" Hairiz panjangkan lehernya pandang arah rumah mak long. Sudah mula ada bunga-bunga merungut. Aku tak cakap apa, terus saja buat kerja.
"Tak guna betul!"
Pun aku diamkan juga. Lantak dialah. Aku sekadar menjalankan tugas yang telah diamanahkan. Niat aku hanya mahu menolong emak saudara. Selagi aku terdaya, aku buat. Kalau penat nanti aku duduk diam.
"Hurm, awak dengan Firash macam mana?"
Banyaknya soalan daripada Hairiz. Kali ini soalan yang boleh menaikkan darah aku saja. Tak tahu nak guna bahasa apa lagi untuk buat Hairiz faham.
"Macam mana, macam mana?" soalku, geram. Suka sangatlah dia nak tahu hubungan aku dengan Firash. Sikit-sikit tanya.
"Yalah, setakat ni macam mana?"
"Hilang ingatan ke? Dah cakap banyak kali, kan? Kenapa nak tanya lagi?"
"Bila soalan yang sama diajukan banyak kali, itu maknanya wujud rasa tidak puas hati."
"Awak tak puas hati tentang apa?" Ada juga yang kena sumbat dengan kulit ayam. Tak faham-faham bahasa.
"Bila dia nak pinang awak?"
"Hairiz?"
"Sebab dia ada beritahu saya, dia nak pinang awak."
Patutlah tanya aku banyak kali.
"Pinang? Merepeklah. Tak sampai ke situ kut. Tadi pun mak ngah dah sound jangan goda anak dia. Saya goda anak dia? Nak tergelak pun ada. Karut betul. Anak dia yang terhegeh-hegeh, tak sedar!" Kalau ingat semula kata-kata mak ngah tadi memang lawak pun.
"Kalau macam tu awak berterus teranglah dengan mak ngah yang awak tak ada apa-apa hubungan dengan anak dia."
"Awak ingat senang ke nak cakap macam tu. Mak ngah tu, saya tak kesah. Si Firash tu macam mana saya nak hadap? Dia dengan mak dia cakap lain, depan saya dia cakap lain." Aku toleh pandang arah rumah mak long. Mana tahu ada nampak mak ngah ke. Sedap-sedap mengumpat dia, tengok-tengok tercegat belakang aku. Memang habis.
"Tu namanya bukan anak jantan. Pengecut!"
Hairiz pula yang nampak naik angin.
"Eh, kau orang berdua buat apa kat sini?" Hanis datang sambil cekak pinggang. Tak sedar pun dia datang. Muncul dengan tiba-tiba.
"Aku dengan Mai sedang bercengkerama kat sini. Tak nampak ke?" balas Hairiz. Dia rapatkan badannya ke badanku. Aku tolak tangan Hairiz dengan siku kanan. Buat lawak pula dia.
"Melampau!" Aku cakap sepatah. Karang tak pasal kena jadi bahan umpatan.
"Taklah, lagi mau tanya kita buat apa. Takkan ayam pun tak kenal. Karang kita cakap kita bersihkan daging unta, nampak sangat bangang."
Aku ketawa perlahan. Lawak betul Si Hairiz ni. Sudahnya Hairiz pun ketawa sama.
"Dah, dah. Abang tak payah bersihkan ayam tu. Biar Mai sorang saja buat. Karang ada jiran-jiran yang datang tolong. Abang tolong pasang kanopi nanti."
"Suka hati akulah nak buat apa!" balas Hairiz dengan suara yang agak kasar.
"Abang janganlah macam ni, nanti apa pula kata mak lang kalau nampak abang bersihkan ayam."
"Habis, Mai kenapa sorang pun tak kata apa?" Hairiz menjawab.
"Hesy, payah betul bercakap dengan abang ni!" Hanis tinggalkan kami sambil hentak kaki.
"Dahlah, awak. Biar saya sorang-sorang yang buat. Karang macam-macam pula."
Hairiz tak jawab. Ligat buat kerja. Kami sama-sama diam selepas itu sebab aku tahu Hairiz sedang marah ketika itu.
"Hairiz, kamu buat apa tu!" Mak lang laung dari serambi rumah.
"Ini lagi sorang."
"Hanis dah mengadu tu." Aku mula risau. Bimbang terjadi apa-apa yang tidak diingini. Nanti aku juga yang kena.
"Memang pun. Nak kena Hanis ni."
"Dahlah awak, karang macam-macam hal yang jadi."
"Kita tengoklah apa yang akan jadi nanti. Ada saya kesah!"
"Tak naklah macam ni, saya tak suka. Awak pun tahu kan, Hanis sukakan awak."
"Phuiii..." Hairiz meludah.
Mak lang datang menghampiri kami. Aku rasa mak lang akan membebel. Pagi-pagi lagi terpaksa dengar bebelan mak lang.
"Yang kamu rajin sangat bersihkan ayam ni kenapa?" Hajah Rahmah a.k.a mak lang terus marah.
"Habis, siapa yang nak bersihkan? Lima pikul tu mak. Bukan lima ekor. Lambat sikit, mau busuk."
"Tunggulah orang lain buat."
"Siapa? Siapa nak datang tolong buat semua ni? Tengok, sekarang dah cerah sorang jiran mak long pun tak ada yang datang tolong. Harap saudara-mara pula, masing-masing membuta!"
"Kejap lagi adalah tu..."
"Yang mak tak benarkan saya buat kerja ni kenapa? Saya dah cakap saya tak nak datang, mak paksa saya datang. Bila saya tolong buat kerja, mak pula yang bising." Hairiz menjawab. Namun nada suaranya masih lembut dan bersopan.
"Hesy, suka hati kamulah!" Mak lang tinggalkan kami. Mengalah dengan Hairiz dan aku tahu sebabnya mak lang tak nak bertekak. Bertekak macam mana pun, mak lang mesti kalah.
Aku pandang muka Hairiz.
"Kenapa?" soalnya.
"Awak memang macam ni ke? Kuat menjawab."
"Tak jawab, senang orang pijak kepala kita."
"Takut saya tengok. Harap nanti saya dapat suami tak garang macam awak. Saya ni sudahlah kurang kasih sayang, kalau dapat suami garang semacam, memang makan hati la saya seumur hidup." Aku geleng kepala. Hairiz tu harap muka saja segak. Perangai boleh tahan, kepala angin dia tak boleh nak agak.
"Eh, saya kalau jadi suami, mesti romantis gila. Saya dengan isteri saya mesti saya layan dengan lemah lembut."
Masuk bakul angkat sendiri nampak. Dengar boleh, percaya jangan. Hairiz nak romantis? Susah nak cakap. Sekali dia tengking, bergegar semua. Itu nak romantis? Tak nampak langsung gaya romantis.
"Yalah tu..." Aku sambung buat kerja. Diam tak diam, banyak juga ayam yang kami bersihkan. Maknanya sudah satu pikul ayam kami berdua kerjakan. Jiran-jiran tak ada yang datang hendak menolong. Kaum kerabat pun sama. Masih lagi di dalam rumah.
"Awak, saya laparlah. Awak nak makan tak?" soal Hairiz.
"Lapar juga."
"Kejap saya ambilkan makanan." Hairiz bangun. Dia berjalan ke arah tempat makanan dihidang berhampiran tempat kanopi kenduri hendak dipasang.
Aku nampak Hanis datang semula. Ini sah nak serang aku. Dia ni memang menunggu masa yang sesuai saja hendak menyerang aku. Agaknya dari tadi kerja dia hanya perhatikan kami berdua. Senget betul sepupu aku seorang ini.
"Eh, Mai. Aku nak cakap sikit. Kau jangan nak melebih sangat dengan Hairiz boleh tak? Kalau aku tahu kau goda Hairiz, siap kau!"
Aku dah agak. Kalau bukan pasal Hairiz, pasal siapa lagi? Sudah lama aku tahu Hanis sukakan Hairiz. Tinggal lagi Hairiz tak pernah nak layan.
"Aku tak goda dia. Dia yang datang nak tolong bersihkan ayam. Kalau kau takut sangat, duduk sini sama-sama bersihkan ayam." Aku pandang anak mak long nombor empat yang sekarang ini bekerja sebagai kerani sekolah di Kelana Jaya. Sebaya dengan aku.
"Aku tahulah kau tu. Mak ngah cakap kalau kau tak goda Firash, Firash pun tak hingin dengan kau!"
Ini boleh mendatangkan marah, tapi ada faedah ke kalau aku marah Hanis? Maknanya aku lebih kurang Hanislah.
"Suka hatilah kau nak cakap apa, Hanis. Aku tak kesah." Mengalah bukan bermakna kalah, tapi tengah kumpul strategi untuk kenakan lawan dengan lebih teruk lagi.
"Memanglah kau tak kesah sebab kau ni jenis muka tak tahu malu!"
"Siapa muka tak tahu malu?" Hairiz datang bersama dua pinggan polisterina yang berisi makanan.
"Hanis cakap saya goda awak. Saya goda awak ke?" Aku tanya Hairiz kemudian pandang muka Hanis.
"Mai tak goda aku. Aku yang goda dia. Ada masalah ke? Aku goda Mai, kau pula yang susah hati." Hairiz duduk semula di kerusi pendeknya dan serahkan pinggan polisterina kepadaku. Ada mihun dan dua ketul karipap.
Muka Hanis masam gila.
"Eh, kau tolong ambilkan kita orang air," kata Hairiz lagi.
"Tak payahlah. Silap hari bulan kau ludah pula. Sayang, pegang kejap." Hairiz serahkan pinggannya dan dia bangun semula. Aku sambut dengan ketawa. Bukan lucu, tapi saja nak ketawa. Ada dua sebab, pertama pasal takut Hanis ludah air dan kedua sebab Hairiz sudah panggil aku sayang. Sah-sahlah Hanis bengang gila.
"Kau ni bukannya boleh percaya. Hati kotor!" Hairiz tolak pula kepala Hanis. Selamba saja tolak kepala orang.
"Huh!" Hanis hentak kaki lagi. Aku tahu dia marah gila. Mesti dia mengadu lagi dengan mak lang. Bukan aku tak tahu perangai sepupu aku tu. Satu hal pula nak hadap mak lang.
"Dah blah perempuan kureng tu?" soal Hairiz.
"Rasanya dia nak mengadu tu..."
"Ada saya kesah?" Dia duduk semula.
"Awak memanglah tak kesah. Sayalah yang kena."
"Ah! Pedulikanlah. Sayang, awak nak teh ke kopi?"
"Sesuka hati panggil saya sayang. Kalau orang dengar, ingat kita ada skandal pula."
"Biarlah orang ingat kita ada skandal. Ada masalah ke?"
"Banyak masalahnya..." Aku ambil cawan berisi kopi. Nak hilangkan rasa mengantuk.
"Sayang, kopi saya punya."
"Tadi awak suruh saya buat pilihan." Aku serah semula cawan berisi kopi kepadanya.
"Perempuan tak elok minum kopi selalu."
"Sebab?"
"Nanti takut jadi hitam, susah pula nak putih."
"Mengada..."
Kami sama-sama ketawa. Dalam penat ada juga gembiranya bila Hairiz buat lawak.
"Suka tengok awak ketawa. Nampak cantik sangat," kata Hairiz sambil pandang wajahku.
"Mula la tu?"
"Serius, awak memang cantik. Sebab tu saya jatuh..." Dia hirup kopi, kemudian pandang tempat lain.
"Dah, dah. Sambung buat kerja. Ada lagi empat pikul ayam kena bersihkan." Aku letak cawan di tepi. Sambung buat kerja.
Hairiz hirup kopi, kemudian dia makan mihun.
KERJA bersihkan ayam betul-betul selesai waktu hampir zuhur. Memang aku dengan Hairiz saja yang tukang bersihkan. Jiran mak long yang datang pun hanya dua tiga orang saja. Mereka buat kerja goreng ayam.
"Nak patah pinggang buat semua ni!" Hairiz berdiri dan cuba tegakkan pinggangnya.
"Tak apa, awak kahwin nanti mereka tolong pula."
"Phuiii... Jangan haraplah. Saya rasa saya nak nikah kat sempadan saja. Senang kerja. Murah belanja."
"Menyumpah nanti mak awak. Takkan arkitek macam awak nikah kat sempadan." Aku ketawa dan betulkan pinggang. Memang terasa sakit. Dari subuh sampai zuhur bersihkan ayam. Naik kembang semua jari. Badan pun sudah bau ayam.
"Saya yang nak nikah. Kalau mak saya nak berkompang bagai, saya suruh saja dia nikah semula."
Macam-macam.
"Jom kita makan dulu."
Aku ekori Hairiz ke bawah kanopi yang baru siap dipasang. Makanan tengah hari sudah terhidang.
"Dah siap basuh ayam?" tanya mak long waktu aku senduk nasi dan letak atas pinggan.
"Dah..." Aku jawab sepatah.
"Lepas makan tu nanti sambung goreng ayam sampai siap."
"Bagilah Mai makan dulu. Mandi, solat. Agak-agaklah pun kalau nak suruh dia. Anak buah yang lain, mak long tak kerah. Buat apa dalam rumah tu? Besarkan apa?" Aku rasa Hairiz nak mencarut tapi tak sampai hati. Suara dia pun sudah kedengaran satu kanopi.
"Yalah, mak long cakap pun lepas solat." Mak long takut-takut. Kemudian tak tunggu lagi. Terus angkat kaki. Mungkin takut kena marah dengan Hairiz.
"Awak ni, jatuh tak ikhlas kita tolong." Aku tegur Hairiz.
"Dah memang tak ikhlas pun."
Aku tahu Hairiz penat. Kalau dia penat memang begitu. Mulut dia mulalah membebel. Paling tak tahan kalau dia keluarkan kata-kata kesat. Memang makan dalamlah jawabnya.
"Tak nampak ke awak dari subuh tadi buat kerja."
"Dah, dah. Jom kita makan." Selepas ambil air, aku cari tempat kosong. Di bawah kanopi memang ramai saudara-mara belah mak long dan pak long sedang menjamu selera.
Dalam aku nak mengelak makan bersama Hairiz, dia duduk di hadapan aku. Aku takut jadi isu saja.
"Awak..." Hairiz muncung mulutnya arah depan. Cepat aku toleh. Nampak kereta milik Firash. Baru sampai rupanya. Rasa meluat pun ada. Tak tahulah kenapa aku kurang berkenan sikit dengan sikap Firash. Dia seorang yang sangat mendesak, terlalu ikut perasaan dan pentingkan diri sendiri. Terus terang aku cakap, dia seorang yang sangat menjengkelkan.
Fuzah juga keluar dari kereta Firash, bermakna mereka pulang bersama. Tak kesahlah dia nak balik dengan siapa asalkan jangan menyusahkan aku.
Aku sambung makan. Perut benar-benar lapar. Hal-hal lain, biarlah. Aku tak nak ambil tahu pun. Hairiz pun tak cakap apa-apa selepas itu.
"Assalamualaikum..." Firash bagi salam. Ingatkan tak nampak aku tadi. Nampak juga rupanya.
"Waalaikumussalam." Hanya Hairiz saja yang jawab. Aku kunyah nasi dan langsung tak pandang muka Firash.
"Sayang, pukul berapa sampai?" soal Firash dan duduk bersebelahanku. Sayang? Rasa nak terkeluar saja apa yang aku telan tadi. Sebutan sayang tu tak ubah seperti mak nyah yang sebut. Geli-geleman aku dengar.
"Pukul berapa saya sampai?" Aku tanya Hairiz.
"Pukul empat lebih kut. Masa saya ambil awak tu dah pukul empat setengah," jawab Hairiz.
"Oh, kau ambil Mai?" soal Firash kepada Hairiz.
Hairiz tak jawab. Kami sambung makan. Sendiri faham sudahlah. Takkan itu pun nak terangkan satu per satu.
"Sedap ke labu tu?" Aku tanya Hairiz. Cuba buat Firash tak wujud langsung. Biar dia terasa yang aku sesungguhnya memang tak sukakan dia.
"Sedap. Nak rasa?"
Aku pandang Hairiz. Mata kami saling bertentangan. Laju tangan Hairiz ambil hirisan labu masak lemak putih dan dia sua ke mulutku. Cepat aku buka mulut dan Hairiz sumbat ke mulut. Aku kunyah beberapa kali.
"Hmmm, sedap. Tak berani nak ambil tadi takut angin."
"Makan aje, tak payah nak fikir angin-angin semua. Kalau, nak saya ambilkan."
"Boleh juga, tapi tak nak banyak sangat. Tambah pucuk ubi sikit." Aku hulur pingganku kepada Hairiz. Cepat Hairiz sambut dan bawa ke tempat mengambil makanan.
Aku teguk air selepas itu. Firash di sebelah, aku buat tak nampak. Memang aku tak akan cakap apa-apa.
"Marah saya balik dengan Fuzah ke?" Dia bersuara. La, dia ingat aku diam sebab marah dia balik dengan Fuzah rupanya. Aduhai, salah percaturanlah pula.
"Eh, taklah. Tak kesah pun. Lagi suka sebenarnya. Taklah orang syak kita ada hubungan apa-apa. Memang tak ada, kan?" Aku jawab terus.
"Siapa cakap kita tak ada apa-apa hubungan? Mestilah ada. Awak tu buah hati saya. Fuzah yang nak tumpang. Kebetulan tiket bas dan kereta api dah habis."
Dan-dan aku rasa sakit kepala bila dengar Firash sebut perkataan buah hati. Aku ingat aku lapar saja, kalau tidak memang aku sudah tinggalkan dia macam tu saja.
"Firash, dah berapa kali saya cakap. Saya dengan awak memang tak ada apa-apa hubungan, kalau ada itu hanya perasaan awak. Hubungan kita tak lebih sebagai seorang sepupu, jadi tak kesah awak nak balik dengan siapa pun. Tak ada kena-mengena dengan saya pun. Cuba faham sikit Bahasa Melayu." Bengang betullah. Agaknya nak cakap sampai sejuta kali baru faham. Aku teguk air. Bukan nak basahkan tekak, tapi nak basahkan perasaan yang tiba-tiba saja jadi hangat.
Hairiz muncul bersama pingganku.
"Terima kasih. Ini yang buat saya sayang awak." Aku sambung makan.
"Sebab sayang jugalah saya sanggup buat apa," balas Hairiz.
Firash terus bangun. Kerusi dia tolak kasar. Marah tengok kami bersayang-sayang? Bak kata Hairiz, ada aku kesah? Biar dialah nak marah atau nak apa. Tak ada kena-mengena dengan aku langsung.
"Apa pasal pula tu?" soal Hairiz.
"Entah, meroyan kut!"
"Ke cemburu?"
"Cemburu? Dia nak cemburu?" Aku senyum sinis. Biar dialah nak cemburu. Aku tak senang nak ambil tahu.
"Cemburu kan tanda sayang."
"Hurm, sayanglah sangat. Dahlah, malas nak ambil tahu pasal dia. Hilang pula selera makan saya nanti. Dahlah lepas ni berlambak lagi nak kena buat kerja." Secara tidak langsung aku sudah merungut. Tambah sakit hati bila melihat sepupu perempuan yang lain sedang bergelak ketawa sesama mereka.
"La, kenapa abang makan tak panggil Hanis sekali?" Datang-datang, Hanis terus duduk bersebelahan Hairiz.
Hairiz pandang aku. Aku pun pandang Hairiz. Kemudian pandang Hanis. Tak tahulah kenapa darah aku menyirap saja bila nampak Hanis. Gedik betul. Lebih-lebih lagi bila dia bersama Hairiz.
"Aku ni tengah lapar. Boleh tak kalau kau jangan buat selera aku hilang? Tengok muka kau aku rasa macam nak muntah pun ada. Gedik semacam saja kau ni, Hanis. Tolonglah jangan muncul depan aku waktu aku tengah sedap-sedap makan." Selamba saja Hairiz beri amaran kepada Hanis. Kalau Hanis masih tak faham, aku tak tahulah.
Aku sambung makan, walaupun selera semakin berkurang bila melihat kegedikan Hanis.
"Habis, Mai boleh pula."
Aku pandang semula muka Hanis, sebab dia dah sebut nama aku. Hanis tarik muka masam. Dia jeling aku tajam, seolah aku yang bersalah. Apa hal pula pandang aku macam tu?
"Sebab Mai pembuka selera aku. Aku pandang dia rasa macam lapar aje. Rasa nak ngap dia pun ada. Tengok gebu macam ayam goreng."
Tersedak aku jadinya. Sewel juga Hairiz ni. Boleh lagi samakan aku macam ayam goreng.
"Kau ni kan, eloknya tak payah datang pun tak apa. Datang pun menyakitkan hati aje..." Hanis bangun. Kemudian dia tolak kerusi dengan kasar.
"Ada juga nak makan penampar aku ni..." Hairiz merungut sendiri. Dia sambung makan, aku pun sama.
Aku nampak mak lang seperti sedang menuju ke arah kami. Apa lagi yang diadu Hanis sampai mak lang mahu masuk campur. Ini yang buat aku tak sedap hati.
"Eh, apa yang kau orang dah buat pada Hanis?" soal mak lang garang.
Tanpa menjawab, Hairiz terus campak pinggannya dan bangun. Betul-betul buat aku terkejut. Mak lang juga nampak terkejut melihat reaksi Hairiz.
"Hairiz!" panggil mak lang.
"Mana perempuan gedik tu, biar aku belasah!" Hairiz seperti hendak lakukan sesuatu.
"Baik mak lang halang. Kalau tidak, sakit Hanis kena belasah dengan Hairiz." Aku beri peringatan.
"Ini kamu punya pasal."
"Apa pula saya. Hanis yang menggedik kacau Hairiz tengah makan. Dapatlah dengan Hairiz. Kesian Hairiz. Dahlah dia tengah lapar." Aku menjawab sebab memang kasihan melihat keadaan Hairiz.
"Hesy!" Mak lang terus mengejar Hairiz. Apa yang berlaku di dalam rumah mak long, aku malas nak ambil tahu. Kenyangkan perut lagi baik.
Selesai makan, aku duduk diam sebentar sambil perhatikan sekeliling. Agak besar kenduri Kak Aishah ni tapi itulah, tak ramai jiran-jiran yang datang menolong.
"Ini kau punya pasal kan sebab aku kena tampar." Hanis datang sambil menangis.
"Masalah sekarang ni, siapa yang menggedik dengan Hairiz tadi?" soalku. Pandang Hanis dengan tepat. Tak boleh diamkan, nanti makin menjadi.
"Kau dah tahu Hairiz perangai macam tu, masih juga cari pasal. Macam mana dia nak sukakan kau kalau kau tak pandai nak mengambil hati dia."
"Habis tu kau menggedik dengan dia boleh pula?"
"Aku tak pernah menggedik dengan Hairiz. Aku buat bodoh aje dengan perangai dia. Kalau kau betul sukakan dia, kau kena faham terlebih dahulu perangai dia. Jangan menggedik tak tentu pasal. Bukan saja Hairiz, aku rasa mat Bangla pun tak suka dengan perempuan kuat gedik ni." Itu nasihat tak berapa nak ikhlas. Memang aku tak naklah Hairiz rapat dengan Hanis. Macam tak sesuai saja Hanis dengan Hairiz.
"Eh, kau tu lagi gedik tak sedar. Kalau kau tak terhegeh-hegeh dengan Firash dan Hairiz, mesti mereka tak layan, kan." Makin menjadi pula Hanis ni. Tak faham bahasa betul.
"Kalau aku gedik sekalipun, ada bezanya dengan gedik kau. Gedik aku mereka suka, gedik kau mereka menyampah." Ambil kau Hanis. Siapa suruh cari pasal dengan aku?
"Satu lagi aku nak bagi tahu kau, mak kau macam anti saja dengan Hairiz. Kau rasa-rasalah, nak ke mak kau bermenantukan Hairiz?" soalku lagi. Soalan itu juga yang membuatkan wajah Hanis berubah terus. Gamaknya dia terlupa yang mak long memang tak berkenan betul dengan perangai Hairiz. Bukan mak long saja, bahkan mak-mak saudara lain pun macam kurang sikit dengan Hairiz. Antara penyebab ialah, Hairiz tu memang kurang ajar. Kalau dia nak bercakap main sesuka mulut dia saja.
"Pasal mak aku, tak payah kut nak sibuk-sibuk. Tahulah aku uruskan. Kau tu yang kena jaga perangai sikit. Jangan dengan semua pun nak menggatal."
"Apa-apa ajelah. Suka hati kaulah nak tuduh aku macam-macam. Yang penting, aku tak buat dan yang lebih penting lagi, aku rasa Hairiz sayang aku." Harap Hanis akan tambah sakit hati. Itu sudah cukup untuk membalas semua kata-katanya.
Aku terus tinggalkan Hanis. Nak mandi, nak solat zuhur. Lepas tu sambung jadi kuli. Kerahan tenaga yang sememangnya aku cari sendiri. Nak diapakan lagi. Aku yang rela menyerah diri. Kalaulah aku lebih mendengar nasihat Hairiz. Nak menyesal pun dah terlambat.
"Eh, aku tak habis lagi dengan kau!"
"Sambung esok!" balasku. Memang tak senang nak layan perempuan tak faham bahasa tu. Buat sakit hati sahaja.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co