Kabanata 2
Kabanata 2
NALILIYO ako habang hawak ako ni Zeijan nang muli kaming pumaloob sa bar.
My heart's beating too fast. Napahigpit ang hawak ko sa kamay nito at nang maramdaman nito iyon ay kaagad itong lumapit at hinawakan ang baywang ko.
"Let's go," his faint voice whispered.
Zeijan was eyeing the crowd, napapapikit naman ako sa hilo pero napansin kong may nakamasid sa akin. Napatigil ako saglit at napakurap gano'n na lang ang gulat ko nang dagling umakbay sa akin si Zeijan.
I gasped when he did that pero hindi ko na lang ito pinansin. Idiniin niya pa ako sa dibdib niya hanggang sa makalabas kami sa alon ng mga tao.
"S-Saan tayo pupunta?" wala sa wisyong tanong ko. Namumungay ang mga mata ko panigurado at nang mapansin iyon ni Zeijan ay napangisi siya.
"Just... Somewhere," he answered me.
Napaangat ang tingin ko nang haplusin nito ang pisngi ko at inilagay nang maayos ang cap sa ulo ko.
"P-Para saan 'yan?" gulat kong sabi. He just shook his head and glance at the side.
"You don't want the media interrupting your wedding, right?" I nodded again and saw a glimpse of his smile.
"Good," he said before dragging me.
Gulung-gulo ako sa nangyayari pero mas nangingibabaw ang kagustuhan kong sumama sa kanya. I was bewitched, alright! Simula noong makita ko ito kanina sa stage ay hindi na ko mapakali.
There is something about him that I can't explain!
His mesmerizing eyes, faint, husky voice and bewitching smile! Damn it! Am I drunk or what? Why am I seeing everything about this man?!
And now, we're getting married! Really?!
I felt giddy and excited. Halu-halo at hindi maintindihan ang nararamdaman ko.
Hindi ko alam kung dahil ba ito sa alak o talagang nagustuhan ko na ang lalaking 'to sa unang sulyap pa lang. Is that even possible?
Mabilis na naganap ang mga pangyayari at nakita ko na lang ang sarili na hawak pa rin si Zeijan at kinakatok ang isang cottage mula sa kung saan.
"Oh, hijo?" Isang antok na lalaki ang lumabas mula sa cottage na kakamot-kamot pa ng kilay.
"Good evening, judge," malamig na bati ni Zeijan sa may edad na lalaki. Tiningnan ko siya at halatang antok na antok pa ito.
"Good evening, hijo! Ano't napadpad kayo rito?" gulong sabi nito bago napatingin sa aming dalawa.
Zeijan was just standing beside me while I close my eyes. His arms are gently wrapped around my waist at nakasandal lang ako sa kanya.
"Good evening, judge. I came here 'cause I want you to officiate our marriage," ani nito. Napatalon ako sa sinabi nito pero sa huli ay napangisi ako at nag-thumbs-up si Zeijan.
"Ah, yes po! Kasal n'yo kami!" I exclaimed. Naliliyo at garalgal na ang boses.
"Marriage?" Nanlaki ang mata nito. "Seryoso, hijo?" tanong nito, Zeijan took a glance at me at mas sumandal lang ako sa kanya.
"Yes..." Zeijan answered swiftly.
Napatingin naman sa orasan ang judge at napatingin rito.
"At this time of the night?" gulat nitong sabi.
"Yes! Yes!" I exclaimed. I hugged Zeijan's waist and sniffed his scent.
I giggled. I was about to stand straight when he leaned in.
"Calm down..." he whispered, his hand gently caressing the side of my waist.
"I can't," I whispered back.
"Hmm?" he whispered back. I was about to speak when the judge told us to come in.
My head is spinning. Nag-do-doble na halos ang paningin ko pero nagawa ko pa rin umu-oo at tingnan si Zeijan.
He's really handsome. Ang mapaglarong mga mata nito'y matiim na nakatingin sa akin. His lips are in a tight, straight line at nang magsalubong ang mga mata namin ay kumalabog ang dibdib ko.
Everything happens so fast, parang pumikit lang ako saglit at pagmulat ko ay nagsasalita na ang antok na judge sa harapan namin. It's the judge's wife who served as the witness at kaming tatlo lang.
"Do you Zeijan Cueno take..." Natigil ito at napatingin kay Zeijan.
"Hijo, ano nga bang pangalan ng kasintahan mo?" he stopped and took a glance at me.
I was just staring at him with all smiles, pouting my red lips and waiting for his answer.
"Hmm? Tanong ka, oh," I told him smiling. I saw Zeij's forehead creased, saglit itong napatitig sa akin at napansin kong bigla itong tumikhim at ngumuso.
"Uhm, kasi..." He cleared his throat and leaned in. Napapikit pa ako nang tumama ang labi nito sa may punong tainga ko para magtanong.
"Hmm?" I hummed. Kumapit ako sa braso nito at mas tumungo ito para bulungan ako.
I smiled when I smelled him.
"Uh, ano kasi... I have a question," bulong nito.
"Hmm?" I hummed.
Tumikhim naman ito at bumulong. "Uh, baby, what's your name again?"
My jaw dropped. Parang nawala ang kalasingan ko sa tanong nito at mabilis na hinawi ang mukha nito.
"What?!" Nanlaki ang mata ko.
"Eh, ano..." He chuckled awkwardly.
"Anong klase kang—" Mas nanlaki ang mata ko nang mabilis nitong takpan ang bibig ko para 'di ako makasigaw. Marahang hinawakan din ni Zeijan ang baywang ko para isubsob ako sa dibdib nito.
What the heck?!
Nagpumiglas ako pero yumakap lang lalo sa akin si Zeijan at maya-maya'y narinig ko ang boses ng naguguluhang judge sa harapan namin.
"Ayos lang kayo, hijo?" tanong nito. I moved my body to escape but Zeijan hugged me tighter.
"Uh, wala, judge. Ang kulit lang kasi ng misis ko," tawa nito. My heart skipped a beat and my eyes widen.
"Tinatanong lang kita kung anong pangalan ng kasintahan mo nang maisagawa ang seremoniya. Anong nangyayari?"
I wiggled from his hug.
"He doesn't know—" Nang-yakap na naman ang haliparot para manahimik ako.
"Uh, wala! Wala, judge! Ikasal n'yo na kami!" he exclaimed.
"Uhm, are you really serious, hijo? Kung hindi gusto ng isa sa inyo, then, I can't officiate your marriage. This is a serious matter, are you really sure you want to get married?" ani nito.
That made me stop. Si Zeijan naman ay pinakawalan rin ako mula sa pagkakayakap nito.
We both stared at the judge, nang lumipat ang tingin namin sa asawa nito ay nakatulog na ito sa sofa. Parang may sariling utak naman na pumaling ang mukha ko at nagtagpo ang mga mata namin.
His deep blue eyes met my black one's.
Sa paraan pa lang ng pagtitig nito sa akin ay kaagad na nagwala ang mga halimaw sa sikmura ko at nagrigudon ang dibdib ko.
He looks more of a greek god to my sight. I have seen models in different countries but they're nothing compared to this man's stance and aura.
He's beautiful. I admit that to myself.
Nakita ko ang pagbaba ng tingin nito sa nakaawang kong labi at napansin ko ang pagguhit ng aliw sa mga mata nito.
"I'm sure I'll marry her..." he said as if he's just deciding what to wear.
Mas nagwala ang sistema ko. Marry her? Really?
We barely knew each other! Kung ganoon, Alyx, bakit nandito ka at kasama ang lalaking 'yan?!
"Oh, then how about you, hija?" tanong ng judge sa akin kaya napabaling ako rito saglit bago bumalik ang tingin ko sa binata na nag-aantay lang ng sagot ko.
Even with those messy hair, he still looks perfect. Nanuyo ang lalamunan ko.
"Are you willing to be my wife, then?" he asked me smoothly. My mouth gaped and closed again. Napasulyap ako sa nanunuyang labi nito at hindi napigilan ang sariling iangat ang sarili para dumampi ng halik doon.
Zeijan stilled. Napakurap ang mga mata nito pero sa huli ay ginantihan ako ng nanunuyang halik.
He held my waist and bit my lip teasingly and when I supressed a moan ay napalayo ito at mabilis na napatingin sa judge na natatawa na lang.
"Ganyan din ako noong kabataan ko," tawa nito. Napatawa naman si Zeijan habang ako ay napatungo lang at namumutok na sa init ang pisngi.
Oh, my god, Alyx? What the hell? You're doing the first move now?
"So, anyway, ano ng ganap?" Zeijan chuckled when the judge asked him that.
Lumapit naman siya ng bahagya sa akin at marahang inilapit ang mukha para bumulong.
"So, you'll marry me?" he asked. I stared at him for a while and when I smiled a little, I saw him relaxed.
I couldn't think straight, I wasn't really like this before but this man!
"I... Ano, I will..." I answered.
"Okay..." He kissed my cheek. "Thank you." I blushed.
"So, what's her name, hijo?" ani ng judge at napasulyap siya sa akin.
"Uh..." He cleared his throat. Nanliit naman ang mata ko habang inaantay ang sagot niya.
Subukan mo lang na mali ang sabihing pangalan at malilintikan ka.
"Uh, she's Allyza," he said. Mas nanliit ang mata ko at napamura nang mahina.
"What—" he suddenly kissed me to shut me up.
"Joke! Joke lang!" he exclaimed.
"You jerk!" I hissed, nag-iinit ang pisngi sa irita at kilig. This man doesn't even know my name!
I mean everyone knows me! Pero ang lalaking ito ay hindi manlang!
"Joke lang, misis!" he exclaimed. "Ito naman, hindi ma-joke," he laughed nervously.
"Uh, ano, judge... Ito na talaga." He stared at me and almost shrieked in horror when I looked like a predator eyeing her prey. Subukan mo lang, lalaki!
I am looking at him like I'll cut him into tiny pieces in just one bad move.
"Uhm," he stared at my face. "I knew it!" Biglang nagliwanag ang mukha ni Zeijan matapos akong titigan at lumingon sa judge.
"Alam ko na judge ang pangalan niya!" Nanlaki naman ang mata ng judge sa sinabi nito. Gusto kong mapa-facepalm.
"So, you mean..." He cut him off.
"Hindi! Hindi, I knew her, joke lang ulit..." He laughed.
"Okay," gulong sabi nito. "So, what's her name?"
"She's..." Napatitig ako sa kanya, pleasing to hear my name from his mouth but my excitement faded when he spoke.
"Asunta! Siya si Asunta!" he proudly exclaimed.
I gasped. Miski ang judge ay nagulat rin sa sinabi nito.
"'Di ba, 'di ba? Tama?" Nangingisi nitong sabi sabay sulyap sa akin pero nakasimangot lang ako at halos may lumabas nang apoy sa paligid ng katawan ko.
Mukhang napansin ito ni Zeijan dahil bigla itong namutla at nanlaki ang mata.
"Uh, no?" Nanliit ang mata ko at mas namutla naman si Zeijan.
"Uh, he-he! J-Joke lang 'yon," he said and raised his hand for a peace sign pero bago pa man niya magawa iyon ay napamura siya nang batukan ko siya.
"You fucker!" I hissed.
"Fuck, oo! Sorry!" he exclaimed pero huli na dahil sinasabunutan ko na siya at napapamura lang siya.
"Misis ko—aray!" he exclaimed.
"You prick! I will kill you!" I hissed at napamura si Zeijan.
"Tang ina, katakot!" he shouted at mabilis na tumakbo sa judge at nagtago sa likod nito.
"Tito! Tito, help!" he exclaimed. Napangiwi ako.
"What the heck?" Natatawa ang judge sa amin at ako naman ay mabilis na nakakuha ng d'yaryo na mabilis na binilot para maipalo kay Zeijan.
"Come here!" I hissed.
"Ayaw! Ayaw!" sigaw nito. "Tito! Help!" Halos magtago na ito sa akin pero 'di niya nagawa nang maglakad ako palapit doon at mabilis na nahawakan ng tainga nito.
"Halika rito!" I was holding his left ear.
"Aww! Aray!" he exclaimed. "Sorry na! Sorry na!"
"Anong Asunta?!" He made sobbing voices and shook his head.
"Sorry na, misis!" I pinched his waist. "Shit, abs ko!"
This jerk!
"Anong Asunta, huh? Saan mo nakuha 'yan?!" sita ko. Tanggap ko pa 'yong pangalan na tinawag niya sa akin kanina dahil malapit kahit papaano but Asunta?
Just what the heck?
"Hula ko lang—" I let go of his ear and punch his arm.
"Anong hula?! Huhula ka na nga lang ano pa!" I hissed.
"Aww! Ang harsh mo, feeling ko battered husband ako kapag naging misis na kita!" he exclaimed while touching his arm.
"So, gano'n? E 'di, h'wag na tayo magpakasal!" singhal ko. Nanlaki naman ang mata ni Zeijan sa sinabi ko at napaayos siya ng tayo. He opened his mouth to speak.
I eyed him sharply before turning my back to go even before he utter a word but stopped when I felt a pair of arms on my waist.
Tumalon ang puso ko nang hapitin ako nito palapit at isang mahigpit na yakap sa likod ko ang nagpatigil sa akin.
"Joke lang, Misis," he whispered softly.
My heart jumped. Napahawak ako sa kamay nito sa may t'yan ko at lumambot bigla ang puso ko.
You're tough, Alyx! Come on! What are you doing?!
"We, the Sand—I mean," he cleared his throat. "Cuencos take responsibilities and when I said, I'll marry you, I will..."
My heart thumped. I have heard sweet words from movies, read sweet lines from books but was never moved, not until now...
"So, sorry..." bulong nito. "Just please, tell me your name then I'll marry you."
I sighed. Wala sa sariling inilagay ko ang daliri ko sa kamay nitong nasa baywang ko at nang mapansin ito ni Zeijan ay mabilis nitong pinagsaklop ang daliri namin.
"Alyx is my name. Alyx Riadna Alarcon," I whispered.
"Alyx Riadna..." he said, whispering, making my heart burst in so much happiness.
"Okay, Ree," he chuckled.
"R-Ree?" Gulat na tanong ko at napalingon dito pero ngumiti lang ito at marahang hinila ako palapit sa judge na naiiling na lang sa amin.
"Okay na, Tito! My Ree and I will get married!" he exclaimed and when he shifted his gaze at me and gave me a light kiss. I froze.
"Good, now..." I saw how the judge's eyes went to Zeijan and raised his brows.
"Please officiate our marriage, Tito," Zeijan answered him seriously and held my hand.
"Okay then," he nodded. He checked his watch and placed an envelope on the table.
"Let's get you married," ani nito at kumalabog ang dibdib ko nang magsalubong ang mata namin ni Zeijan.
"I think I'm crazy," he said before kissing the back of my hand and caressing my waist.
I said yes. We kissed, signed, and I don't know what happened next but I found myself on a room with him, with our lips locked together.
I was pulling his long sleeves out of his body, my body's burning with heat. He was gripping my hair and kissing my neck.
Isinandal niya ako sa pader at itinaas ang kamay ko sa itaas ng ulo ko. We kissed again, iniangat ko pang lalo ang ulo ko at nang magsalubong ang mata namin ay nakita ko ang pagkislap ng asul niyang mga mata.
He's sinfully handsome, I admit. I don't even know what drives me to marry him and let him touch my body in different places.
Basta ang alam ko lang gusto ko ang nangyayari.
"Lift your hands, misis," aniya sa paos na tono and I did. Mabilis kong itinaas ang kamay ko at walang hirap niyang naikalas ang tali ng damit ko at natanggal sa katawan ko.
He coaxed my mouth, his tongue playing with mine, french kissing me. I caressed his chiselled chest and keep on moaning with every sensation he makes me feel.
Naliliyo na ako pero nangingibabaw sa akin ang init ng pakiramdam. I gasped when he cupped my boob and kissed the side of it. Napasinghap ako nang hawakan niya ang pang-upo ko at napakapit ako sa leeg niya.
I encircled my legs on his waist and gasped.
"Z-Zeij," my voice is shaking.
"Hmm? Yes? Ree?" Aniya.
"I..." Natigil ako nang pakiramdam ko ay umiikot ang sikmura ko.
"You what?" he asked. Inabot niya ang labi ko pero nag-iwas ako at nagpumilit bumaba.
"Why?" tanong niya.
"I-I'm..." Umikot ang t'yan ko at natulak siya. Mukhang naguguluhan siya, dagli niya akong ibinaba at hinawakan ang pisngi ko.
"Are you fine?" he asked me eagerly.
Mariing napapikit naman ako at halos manliit na siya sa paningin ko.
"Misis?" he called me at napakapit lang ako sa balikat niya.
May kung anong nasa lalamunan ko na hindi ko maipaliwanag.
"I-I want to..." I stopped.
"You want to?" Napahawak ako nang mahigpit sa balikat niya at umikot ang t'yan ko.
"Wife, are you...fuck!" I puked on his clothes.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co