*Hoofdstuk 10
-hoofdstuk- (10)
Waarom, o god allemachtig, waarom. Ik sta chagrijnig op uit het fonteintje en doe de helemaal doorweekte jas uit. Ik knijp met mijn handen mijn T-shirt uit, ugh water. ''mooie Bh'' grijnst Alex waardoor ik rood aanloop, moest ik nou echt persé vandaag een fel rode aandoen,
waarom goden, vanwaar deze haat?
''Ik zou blauw beter vinden'' zegt Cameron en knipoogt met zijn perfecte ogen. ''oohhh cammiee heeft vieze gedachten'' grinnikt Brian en grijpt naar zijn hart en slaakt een overdreven zuchtje ''dat is dan ook voor het eerst'' zegt Alex en grinnikt ''hallo, ik sta hier ook nog'' zegt Cameron en rolt met ze ogen waardoor hij er nog knapper uitziet.
Damnn hij is knap!, nee, is hij niet, zie hem als pindakaas, dikke vieze pindakaas met veel te veel nootjes. Beter.
Uit het niets kijken ze me alle drie aan, ''wil je je kleren wassen en drogen'' vraagt Brian, je merkt duidelijk dat hij de zorgzame is. Ik wil ja zeggen maar bedenk me iets waardoor kippenvel op mijn rug schiet, zeker zodat ik naakt ga rondlopen. Geen zorgen, ''je kan kleding lenen van één van ons'' lacht Brian.
Gelukkig, no way dat ik hier naakt ga rondlopen, niet eens thuis.
Ik knik en volg Cameron, Brian, en dirty mind genaamd Alex het huis in. Verwonderd bekijk ik het ingerichte stukje literatuur voor me, het is prachtig. Het huis is op zwart witte stijl, af en toe zie je iets roods voorbij komen wat goed in contrast staat met de gebruikte kleuren, een groene plant geeft het huis een frisse uiterlijk.
één ding weet ik zeker, de persoon die dit huis heeft ingericht heeft smaak.
''vind je het wat?'' vraagt Cameron en wiebelt met zijn wenkbrauwen. Ik knik en kijk bewonderend om me heen. ''van wie is dit huis'' vraag ik stilletjes, ik bedoelde het voor mezelf maar krijg een antwoord ''van mij'' antwoord Cameron. Wacht wat, hij heeft toch een andere huis, dit huis moet van Brian of Alex zijn, hij liegt. Cameron zucht bij mijn wantrouwende blik, ''ik woon niet bij me vader, ik ben daar gewoon soms'' ik knik maar geloof hem toch niet helemaal,
waar wonen Brian en Alex dan?
''gaan jullie alvast playstationnen of laptoppen ofzo, dan leid ik de dame naar de badkamer'' zegt Brian en wenkt Alex en Cameron weg. Cameron knikt en loopt weg waarna Alex hem volgt, goh ik verwachte een opmerking. ''volg mij'' zegt Brian en loopt rustig door, we lopen een trap op waarna we links afslaan, we stoppen bij een deur. ''dit is Cameron zijn Kamer, In de kamer is een deur waar de badkamer zich in bevind'' Ik knik en zet mijn hand op de witte deurknop waarna ik de deur geluidloos open. Ik draai me om en zie dat Brian weg is, beter. De kamer Is netjes opgeruimd, in het met blauw beklede dekbed is geen één kreukel te zien en de muren zijn netjes behangt waar geen één verdwaald golfje zich in bevind. In de hoek van zijn kamer staat een rij aan merkschoenen en qua details is het gewoon duur, maar praktisch ingericht. Ik knik goedkeurend en loop voorzichtig naar de deur waar de badkamer is, volgens Brian. Ik open de deur en loop erin, een badkuip en een douche, ik had niks anders verwacht. Ik doe de deur dicht en draai hem op slot, na 2 keer te checken of de deur echt op slot is doe ik langzaam mijn natte kleren uit. Ik stap rillend onder de douche en druk op het chique knopje waardoor de kraan aangaat. Een heerlijk warm temperatuur bereikt mijn lichaam. Ik kreun genietend en laat het water me in mijn gedachten zuigen.
Waarom was ik hier ook alweer?
Ik open mijn ogen en kijk denkend voor me uit, het enige wat ik me herinner is water en een fontein. Het gezicht van Alex toen hij mijn bh gaf geeft me de rillingen, die jongen is echt nasty. Uit het niets schiet het me te binnen, ons project voor scheikunde, en het zingen, o nee. Cameron moet naar mijn huis, en dat is niet goed, het is zo klein en goedkoop en.., wacht wat boeit het eigenlijk!?, het is mijn huis, sinds wanneer schaam ik me? En al helemaal voor een jongen.
Woest knijp ik mezelf, waarom reageert mijn hart zo op hem, ik mag hem niet eens, we zijn niet eens vrienden, gewoon mensen die samenwerken voor een dom project, toch?
Als ik merk dat ik al best wel lang in de douche sta druk ik het knopje uit en stap de cabine uit. Kippenvel siert mijn lichaam als ik zoek naar een handdoek. Ik vind een witte handdoek en mijn ogen vergroten zich, dat ding is voor een baby, hoe moet dat mijn hele lichaam bedekken, en vooral nu deze horny barbaren hier zijn. Ik weet dat jongens alleen een handdoek om hun middel slaan, maar houden ze dan echt niet rekening met visite, ugh. Ik bind het miezerige stukje stof om mijn lichaam en pak mijn vieze kleren, ik heb geen eens ondergoed!, waarom ben ik gaan douche, ik moest zeggen dat hij me naar huis moest brengen, maar nee de slimme Vanessa Roxfort moest weer dom zijn. Ik ont slot de badkamer deur en duw mijn hoofd erdoorheen, de kust is veilig. Zachtjes en voorzichtig loop ik de badkamer uit terwijl ik het handdoekje strak om mijn lichaam houd.
goed wat nu?
Een kast komt in mijn zicht en snel loop ik ernaartoe waarna ik de kast geluidloos maar snel open. Ik word warm van binnen bij het zien van zijn kledingkast. Alles is netjes en ruikt naar Cameron, Cameron... , mmm. Ik open het laatje onderaan en zie allemaal boxershots, de meeste zijn zwart, ''jongens hebben dus ook hun periode'' grap ik zacht. Ik pak een boxershort en doe hem aan, het zit als een ploffig maar toch ook wel strak kort broekje. Ik pak één van zijn waarschijnlijk heilige zwarte T-shirts en doe hem aan, ook pak ik een veel te grote joggings broek en doe het aan. Deze broek is véél te groot, het zakt telkens af. Ik trek de touwtjes op zijn strakst aan en knoop ze dicht. Met mijn vieze natte kleren loop ik de weg naar beneden, mijn blote voeten voelen koud op de vloer en mijn handen trillen. ''dit is oneerlijk, je hoorde me niet op te eten, nu haal ik mijn highscore niet brult Alex ''
wacht wat?
''waarom eet je mij dan op, ik at jou niet!!'' schreeuwt Cameron en zucht overdreven ''Jullie zijn slecht en ik leer jullie gewoon een lesje'' zegt Brian en ik weet dat hij grijnst. Ik loop de woonkamer in en zie Cameron en Alex gefrustreerd naar de laptop op hun schoot kijken, terwijl Brian gefocust bezig is ''splitsen!!!'' gilt Cameron waarna hij overdreven op zijn spatiebalk drukt. ''nee!!'' gilt Brian. En vervolgens hoor ik ze alle drie schelden waardoor een klein lachje mijn mond verlaat, foute keus. 6 ogen staren mij geïrriteerd aan maar hun gezicht verdwijnt al gelijk in een lach bij het zien van mijn uiterlijk. ''wtf heb jij nou aan?'' schreeuwt Alex en Brian lacht vrolijk mee. Cameron grinnikt ''ik weet dat ik lekker ben, maar mijn kleding, dat gaat een beetje te ver'' ik rol met mijn ogen en kijk verveeld voor me uit ''ik had geen kleding'' zeg ik bot ''ja maar dan kon je ook kleding uit Alex zijn kamer halen, of die van Brian'' zegt Cameron alsof hij nu het wijste op de wereld heeft gezegd ''ja en dan een beetje naakt door dit huis lopen'' zeg ik bot ''hoo wacht?!'' gilt Alex ''je was naakt en ik was er niet!'' Hij brult wat en zakt boos onderuit. ''maar het staat je goed hoor'' zegt Cameron en knipoogt weer. Ik knik en draai mijn hoofd als ik merk dat mijn wangen warm worden. ''maar, we zouden naar hier komen voor ons werk en het zang gedeelte'' zegt Cameron en gaat wat rechter zitten. Hij gebaart naar de plek naast hem en ik kijk er wantrouwend naar, dan zit ik tussen Cameron en Alex. ''geen zorgen ik bijt niet'' grapt Cameron. Ik kijk Brian aan en loop naar hem toe waarna ik naast hem ga zitten ''geef je kleren maar'' zegt hij, ik knik en overhandig hem mijn doorweekte kleding. ''laten we beginnen met zingen, begin maar'' zegt Cameron en grinnikt.
Wacht wat?, wilt hij dat ik ga zingen, nu, en voor hem en deze jongens, no way.
''wees niet verlegen'' zegt Alex die al wat afgekoeld is en grijnst. '''nu al afgekoeld, nieuw record'' zegt Cameron bewonderend. ''ja maar het heeft een reden'' zegt Alex mysterieus. Brian komt de woonkamer weer ingelopen en neemt plaats naast me. ''en wat, mijn goede vriend, is die reden'' zegt Cameron en kijkt zijn vriend Alex geduldig aan ''jouw vriendinnetje heeft een stijve tepel'' even snap ik hem niet maar kijk al meteen naar beneden, wtf, hoe kan je tepel stijf staan, en wat- ''je hebt gelijk mijn vriend'' zegt Cameron en lacht.
Ongemakkelijk.
Het word dat deze situatie voor mij beschrijft. ''oke, maar je zou zingen'' zegt Cameron en kijkt me weer aan, zijn ogen flitsen over me gezicht tot ze bij mijn ogen komen ''zing'' commandeert hij. ''ik heb honger'' verstoord Alex ons. ''ugh, zo kunnen we nooit werken'' zucht Cameron en gooit een kussen naar Alex. ''brian, ga wat koken'' zegt Alex. ''Ik ga helemaal niks koken het is jouw beur-'' ''stil!, ze moet zingen!'' gilt Cameron en slaat zijn handen in de lucht ''alsjeblieft ga weer Agarabi spelen maar laat ons met rust!" gilt Cameron waardoor de jongens lachen ''oke baas'' zegt Alex en verdwijnt ''Brian'' zegt Cameron streng ''ík ben rustig, Alex niet hij is de rede dat er onrust is'' zegt Brian onschuldig ''wat!'' gilt Alex die de woonkamer weer in komt lopen ''ik ben rustig, Cameron zeg dat ik rustig ben!'' zegt Alex ontevreden en slaat zijn armen om zijn lichaam. ''je bent het drukste, ik geef Brian gelijk'' zegt Cameron droog en kijkt Alex aan. ''nou daar ben ik het niet mee eens'' zegt Alex en stampt met zijn voeten op de grond ''ik wel'' verbreekt Brian de discussie. ''houd jij je erbuiten'' snauwt Alex ''nee'' antwoord Brian ''ja'' zegt Alex ''nee eeh'' ''ja aah'' ''stop!!!!'' verbreekt Cameron, Brian en Alex hun gekibbel. ''ugh, wij gaan wel naar de studeerkamer, waag het om ons te storen!'' zegt Cameron streng en trekt me mee de woonkamer uit. We lopen de trap op en slaan rechtsaf waarna we een witte deur inlopen ''ga zitten'' zegt Cameron en wijst naar het bureau waar twee stoelen bij staan. Ik ga zitten en negeer de tintelingen die nog steeds door mijn arm gaat door zijn aanraking. ''weet je wat, ik begin wel met zingen'' zegt cameron.
En dat lijkt me een goed idee.
Jep, uhuh, weer een hoofdstuk,
Btw, kunnen jullie voten en nog beter is commenten, dat zorgt ervoor dat ik ook ga updaten. Dankje voor het lezen van mijn verhaal!!.
#VOTE#COMMENT
({
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co