*Hoofdstuk 9
-Hoofdstuk- (9)
De Bel gaat en ik loop het geschiedenis lokaal uit, de laatste les die ik had. Denkend aan mijn bed loop ik naar me kluisje, Ik ga zo dadelijk lekker een dutje doen en dan s' avonds naar mijn werk. Ik pak mijn nodige boeken en stop ze in me tas, ik wil me locker dicht doen maar spring geschrokken naar achter als ik een bekende persoon zie.
Cameron?
''hey, klaar om te gaan?'' zegt hij en wiebelt met zijn perfect rechte wenkbrauwen, zal hij ze epileren? ''ben je klaar?'' hij waait met zijn handen voor mijn gezicht en grijnst ''ik weet dat ik lekker ben, maar zo staren hoeft niet hoor'' Ik merk dat ik me ongemakkelijk begin te voelen door zijn woorden en zijn blik die me nonchalant blijft bekijken. Ik kijk weg en dan schiet me iets te binnen, ik zou naar zijn huis gaan en we zouden oefenen voor zang en on scheikunde opdracht maken. Ik geen mezelf mentaal een klap en lach schaapachtig in mijn hoofd ''ja ik ben klaar'' reageer ik droog en sla mijn kluisje dicht waarna ik mijn tas over een schouder gooi. ''volg mij dame'' zegt hij en ik voel dat mijn wangen tinten, waarom reageert mijn lichaam zo op hem?, ik ken hem nauwelijks, en ik wil zeker geen vrienden worden, ugh. Hij houd de deur open die ons de school uit moet brengen waardoor een koude rilling over mijn rug loopt, ik heb ten slotte alleen een vest aan. Ik sla me armen om mijn lichaam en bibber een beetje terwijl ik doorloop. Uit het niets stopt Cameron en kijkt me meelevend aan ''heb je het koud?'' vraagt hij bezorgd. Nee, het is 40 graden en ik verbrand, natuurlijk heb ik het koud. Ik mompel een droge ''ja'' en wil weglopen tot Cameron zijn jas uit doet ''hier'' zegt hij en overhandigt mij zijn bontjas van Nickelson. Ik pak zijn jas aan en trek hem aan, een heerlijke geur van mannen deodorant wurmt mijn neus in en ik moet moeite doen om niet te snuiven, o god wat ruikt dat lekker. Ik loop naar de fietsenrek om mijn fiets te pakken als ik teruggetrokken word door Cameron ''wat ga je doen?'' vraagt hij letterlijk geïnteresseerd. Ik frons en zeg ''mijn fiets pakken'' hij kijkt me lachend aan en zijn kuiltje vergroot zich ''ik ben met de auto'' zegt hij en loopt weg van de fietsenstalling. Ik loop hem achterna en we stoppen voor een dure auto, een 'lamborghini Diablo mat zwart'. Mijn mond zakt een beetje open waardoor er een klein druppeltje kwijl uit loopt, hoe ik de naam van deze auto ken, well mijn vader had of heeft er ook één. ''Ik weet dat Jessica mooi is, maar kwijlen, dat had ik niet verwacht'' Ik kom uit me gedachte en probeer zo droog mogelijk te kijken terwijl ik voel dat mijn wangen warm worden, wacht hij noemt zijn auto Jessica, idioot. Hij loopt naar mijn portier en opent hem ''stap maar in schone dame'' zegt hij en maakt een buiging, ik negeer hem en stap ik. De stoel waar ik op zit is van leer waar een zachte kussen in moet zitten, ik zak achteruit in de stoel en kijk naar de bediening, deze auto is fantastisch. Ik geniet van de auto tot dat Cameron de auto start en er als een mongool van door scheurt. ''rijd normaal!'' gil ik als we na 5 minuten door een rood licht heen rijden en bijna een oud vrouwtje aanreden. Hij kijkt me aan en grijnst ''en wat als ik dat niet wi-'' ''ogen op de weg!!'' gil ik en pak de stoel beet waar ik op zit. ''oke baas'' antwoord hij droogjes en rijd nog harder, sommige dingen kun je nu eenmaal niet veranderen. We rijden een buurt in die ik niet herken waardoor ik fronsend uit het raam kijk. Vorige keer waren we in een andere buurt, de dag dat ik met mijn moeder naar hem toe ging ''we zouden toch naar je huis gaan?'' vraag ik en kijk het met 2 opgetrokken wenkbrauwen aan. ''gaan we ook'' antwoord hij mysterieus. Uiteindelijk stoppen we bij een groot uitziend huis, we rijden de oprijlaan op en verbaast kijk ik naar de kleine villa, het is niet gigantisch net als het huis waar ik vorige keer was, maar wauw dit is ook groot. Cameron stapt uit en ik wil hetzelfde doen als hij opeens de deuren op slot doet, ik trek aan het hendeltje en begin bang te worden, dit kan ook gewoon een verkrachting zijn, ik had het moeten weten, dit is niet zijn huis. De angst neemt toe en ik trek harder aan het hendeltje ''laat me eruit!'' gil ik. Ik had moeten luisteren naar mijn instinct, ik had deze jongen niet moeten vertrouwen, alle jongens zijn het zelfde, harteloze idioten. Uit het niets gaat de garage open van het huis en twee idioten in een jurk komen naar buiten rennen.
Alex en Brian.
mijn blik verduisterd bij het zien van Alex, die jongen is vies.
Ze rennen op Cameron af en bespringen hem, met zijn drieën vallen ze op de grond en beginnen ze te lachen.
Wtf
Ze staan op en grinniken nog wat na, ik zie Cameron iets fluisteren en gelijk kijken ze mij aan, ze grijnzen en lopen naar mij toe. Onbewust kruip ik wat naar achter op de leren stoelen, Ik wil niet verkracht worden, ik ben een trotse maagd, en dat houd ik ook graag zo, nou ja niet mijn hele leven dan. De deuren gaan open en ik word uit de auto getild. ''laat me los!'' gil ik en spartel hevig tegen, de jongens lachen en lopen richting Cameron ''alsjeblieft ik ben een trotse maagd, laat me los'' Alex begint te lachen en zegt ''daar kan ik wel wat aan doen'' ik weet dat hij grijnst, een grijns die hij echt een keer moet weghalen. Uit het niets word ik in Cameron de handen geduwd en loopt hij rustig naar het fonteintje, hij strekt zijn armen uit waardoor ik me wanhopig vastklamp aan zijn nek. ''zet me neer!'' gil ik en voel dat ik rood word. ''mmm, nu wil je me wel aanraken'' grijnst hij en houd me iets strakker beet. ''dit is een moeilijke keus, of jou verkrachten of jou in het fonteintje laten vallen'' hij kijkt bedenkelijk terwijl Alex gilt ''ik vind optie één wel wat'' Ik kijk hem smekend aan ''okee, okee, omdat je het zo lief vroeg ga ik voor optie 2'' ik vergroot mijn ogen en voor ik het weet lig ik in het fonteintje. Het enigste voordeel hieraan is dat zijn Nickelson bontjas ook nat is.
Heyyy, het is saai, I know. Maar het word wel leuker, geloof me!! #vote#comment
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co