*Hoofdstuk 6
-Hoofdstuk-(6)
Ik Volg mijn moeder als ze me door het kleine appartement heen trekt. Ik merk dat we richting mijn kamer gaan, maar waarom? Ze duwt de deur open en trekt me richting mijn bed, mijn ogen vallen op een tas. vragend en verward kijk ik mijn moeder aan, wat zit er in die tas? Mijn moeder blijkt mijn verwarring te merken en zegt ''maak maar open lieverd'' wantrouwend knik ik en pak de tas beet, zo zwaar is hij niet. Ik Open het tasje en kijk verbaasd naar de binnenkant, voorzichtig haal ik de inhoud eruit waardoor mijn mond open valt ''wauw'' weet ik uit te brengen ''vind je het mooi?'' vraagt mijn moeder verlegen. Ik lach en knik mijn hoofd heel erg, een prachtige zwarte jurk met een open zijkant en zwarte pumps met een soort kleine diamantjes erop. Het is zo mooi, maar hoe betaald ze dit?
''Mam het is prachtig, maar hoe betaal je dit'' ze glimlacht en zegt ''Door de promotie kreeg ik een voorschot, en ik dacht 'laat ik mijn dochter verwennen'' Ik knik dankbaar en ga zitten op het bed ''lieverd als jij je klaarmaakt en de jurk aan doet ga ik me ook alvast klaarmaken'' Ik knik, nog steeds sprakeloos over het prachtige kleding setje. Mijn moeder verlaat de kamer en zwijgend pak ik mijn setje ondergoed en loop neuriënd naar de badkamer, Ik zet de douche aan en stap eronder als al mijn kleding verspreid over de grond licht. Terwijl ik me inzeep denk ik weer aan school, die jongen, zijn groene ogen willen mijn hersenen maar niet uit, ze staan gegraveerd op mijn netvlies en verlaten het maar niet, zuchtend doe ik de kraan uit en stap onder de douche vandaan. ''lieverd haast je'' hoor ik mijn moeder gillen en ik mompel iets wat lijkt op ''oowkeey'' met mijn setje ondergoed loop ik naar mijn kamer en droog me goed af, ik kam mijn haren uit en doe ze in een staart. Het is tijd, ik ga de jurk aandoen, ik pak de jurk op alsof het gemaakt is van porselein en trek hem voorzichtig aan, past precies. Snel smeer ik mijn benen in met lotion en pak dan de stijltang. Ik stijl mijn haren en steek ze dan mooi op. twijfelend kijk ik in de spiegel, zal ik make-up opdoen? Ik twijfel nog even en besluit van wel, Ik pak wat foundation en smeer het uit, met lichte en donkere oogschaduw maak ik een variatie waarna in eyeliner en mascara opdoe, als kers op de taart doe ik nog wat lipgloss op. Ik trek me hakken aan en ga voor de spiegel staan, verbaasd gaat mijn mond open, zo zag ik er altijd uit, zelfverzekerd, spontaan, vrolijk mooi, ik was het zonnetje van de school. Ik bijt op mijn lip om de tranen te voorkomen, Hij is mijn tranen niet waard, hij is mijn tranen niet waard herhaal ik in mijn hoofd tot ik rustig ben. Net wanneer ik rustig ben komt mijn moeder de kamer inlopen ''Vanessa we moeten echt ga-'' ze stopt met praten en langzaam draai ik me naar haar om. Haar ogen zijn groot en haar mond is een beetje open gezakt ''Vanessa.. wauw.. ik'' ze komt niet uit haar woorden en ik besluit besluit haar te helpen ''bedankt, jij bent ook prachtig mam'' en dat meen ik, ze draagt een rode jurk met zwarte hakken, ze heeft haar haren geverfd waardoor het goed bij haar past, ook heeft ze rode lippenstift op die goed past bij haar jurk. Ze zucht en zegt ''Bedankt'' Ik knik en zeg ''zullen we dan maar gaan'' ze knikt en lijkt nu pas besef te hebben ''uhm, ja sorry, kom we gaan'' We lopen samen het appartement uit en de trap af, pas wanneer we beneden zijn zie ik het, er staat een privé taxi voor de deur en bewonderend kijk ik naar de achternaam 'Roxfort' dat op het bordje staat, Is die taxi voor ons? ''familie Roxfort'' zegt de man met het bordje, hij draagt een zwart pak en een soort rare hoed, mijn moeder knikt en de man opent het portier, galant stapt mijn moeder in, ik probeer het ook maar struikel en val de auto in. De man grinnikt en ik kan het niet laten op een glimlach op mijn gezicht te toveren, wacht wat een glimlach, Ik kijk weer neutraal en de man kijkt raar en stapt dan uiteindelijk ook in. terwijl we rijden kijk ik uit het raam, langzamerhand beginnen we uit mijn wijk te rijden en rijden een andere wijk in, de huizen hier worden om de 200 meter steeds groter en mooier, niet dat ze lelijk zijn, tevergeefs, ze zijn heel mooi, de huizen worden langzaam vila's en ik kan zweren dat de bebouwingsdichtheid hier heel laag is, de voortuinen hier alleen al zijn gigantisch. We bereiken het toppunt van grote huizen en stoppen uiteindelijk voor een enorme villa/landhuis, De chauffeur rijd de enorme oprijlaan op en parkeert zijn auto, zwijgend staat ik naar buiten, de chauffeur stapt uit en ik stap zwijgend uit, bewonderend kijk ik om me heen, er staat een prachtige fontein met daarop kleine musjes, hoge bomen sieren de zijkanten en de bloemen zijn prachtig, ik adem diep in en de verrukkelijke geur van de bloemen vult mijn neus. Tevreden adem ik uit en loop richting de voordeur met mijn moeder, zelf heeft ze nog niks gezegd maar ik zag haar wel kijken naar het huis, vroeger hadden we ook een groot huis, niet zo groot maar wel groot, we hadden dan ook bepaald veel geld, maar dit, dit stijgt duidelijk boven ons uit. Mijn moeder kijkt me zenuwachtig aan ''klaar?'' vraagt ze, ik knik. Ze belt aan en we wachten afwachtend, De deur word geopend en een man met een middelbare leeftijd verschijnt, zijn bruine haren zijn glad naar achter gekamd en hij draagt een strak pak, hij heeft groene ogen en een kuiltje, hij doet me denken aan iemand ''aah mevrouw Roxfort'' Zegt hij blij en glimlacht vrolijk naar mijn moeder, mijn moeder doet het zelfde en schud zijn hand. ''dit is mijn dochter Vanessa'' ze kijkt mij aan en het is alsof hij nu pas oog heeft voor mij ''ooh mijn excuses, wat een prachtige dame'' zegt hij waarna hij mijn hand schud, Ik glimlach, wetend dat ik vriendelijk moet doen. ''Kom binnen'' zegt hij en stapt opzij, we lopen naar binnen en hangen onze jassen aan de kapstok. we volgen hem richting de eetkamer en gaan zitten, dit huis is super mooi, alles is modern ingericht en heeft een soort witte kleur, maar goud is ook veel te zien, net zoals brons. ''Het eten word zo gebracht dus vertel wat meer over u zelf'' zegt de man. Mijn moeder zit te vertellen, en een beetje afwezig luister ik mee. Een ringtone haalt me uit mijn gedachte het is de man die blijkbaar Hendrik heet die gebeld word ''mijn excuses'' zegt hij en verdwijnt achter een deur, ik en mijn moeder kijken een beetje rond tot hij terug komt ''uhm sorry voor het ongemak maar mijn zoon eet dus blijkbaar mee, en zijn vrienden ook door het feit dat ze hier logeren'' de man kijkt ons beschaamd aan en mijn moeder is de eerste die iets zegt ''oh, dat is helemaal geen probleem'' zegt ze en wuift het weg, alsof het lucht is, ik daar in tegen vind het helemaal niks, jongens van mijn leeftijd, ugh. de man knikt opgelucht en praat verder met mijn moeder, het getik van de deur haalt me weer uit me gedachte ''ze zullen er vast zijn'' zegt hij, we kijken alle drie richting de deur en mijn mond valt open als ik de drie jongens zie binnen komen, maar de jongen met de groene ogen trekt mijn aandacht, hij is het, de jongen die rare gevoelens in me los maakt, gevoelens die ik helemaal niet hoor te hebben. Hij lijkt anders, gevaarlijker, hij draagt een zwarte jack en zijn broek is ook zwart, hij draagt een witte t-shirt van Armani en zijn goed afgetrainde lichaam is ook zichtbaar. De ander jongens daarin tegen zijn ook niet lelijk, eentje heeft blonde haren en fel blauwe ogen, de andere heeft ravenzwarte haren en hele lichtbruine ogen wat hem best speciaal maakt. Ik laat mijn hooft zakken en kijk naar mijn nagels ''zoon'' zegt de man alsof hij een stuk vuil is ''vader'' antwoord hij op de zelfde manier terug en een triomfantelijke grijn siert zijn mond, hij is zo lekker. Snel slik ik mijn gedachte door en kijk de jongens aan, ook hun blijken mij op te merken en kijken mij nieuwsgierig aan, de jongen met de groene ogen kijkt verbaast en zegt ''ik ken jou, is het niet'' zijn zuivere stem vult mijn oren en zorgt ervoor dat mijn hart sneller klopt ''ja'' zeg ik met een piepstem, goed zo Vanessa, perfect, proef de sarcasme. Hij grijnst net als de andere jongens en gaat zitten aan de overige stoelen. ''Pap is het niet beter als ik, Brian en Alex pizza bestellen als u en mevrouw, mevrouw?'' ''mevrouw Roxfort'' zegt mijn moeder gauw ''juist ja mevrouw Roxfort, Als u en mevrouw Roxfort verder praten en ik haar dochter mee neem naar boven om mee te eten'' zegt hij terwijl hij me aanwijst, zijn vader knikt en mijn moeder volgt zijn voorbeeld, no way ''uhm nee, bedankt ik blijf liever hier'' zeg ik protesterend ''lieverd, het is beter als je met hun mee gaat, we hebben nog wat dingen te bespreken'' ''maar mam ik wil niet..'' ''Vanessa'' zegt mijn moeder streng ''ah dus zo heet je'' zegt de jongen zacht wat me kippenvel bezorgt, op een goede manier. Ik knik uit het veld geslagen naar mijn moeder en volg de jongens die het huis doorlopen. terwijl ze op snelle pas lopen treuzel ik om me heen kijkend achter hun aan, Ze lopen een enorme trap op en slaan dan links af, ze stoppen voor een witte grote deur en slaan hem open, verbaasd kijk ik de kamer in, het is zo groot, een witte zitzak en een witte kingsize bed met zwarte kussens, een 3D tv met een paar brillen en een Ps4, een doorzichtige deur die leid naar het balkon denk ik en een deur wat een inloopkast voorstelt, de muren zijn gebroken wit wat de kamer moderner maakt. Ik word uit mijn bewondering gehaald door de deur die hard dichtgeslagen word, als gestoken draai ik me om en zie dat het de blonde jongen was ''bang?'' vraagt hij spottend, wetend dat mijn moeder er niet is en haar baas ook niet zet ik een emotieloze gezicht op en negeer de jongen ''ben je je tong verloren'' zegt hij geïrriteerd. Als hij ziet dat ik niet reageer zegt hij ''Ik heet Alex'' Ik knik en geef mezelf fysiek een klap, ik moest niet knikken, Uit het niets word ik naar achter getrokken en voel iets puntigs net boven mijn bil, wacht wtf, dat kan niet. ''voel je wat je met me doet?'' vraagt een stem die ik niet herken, ik ruk me los uit zijn grip en kijk de jongen aan, Dit moet dan Brian zijn. Ik kijk naar de grond, niet wetend wat voor houding ik moet aannemen, ik voel 6 ogen me scannen en het maakt me onzeker, maar ik laat geen emoties door, laat niks merken, toon niks, dat is zwak. ''Cameron, dit is dus je muziekpartner?'' verbreekt Alex de stilte, ik kijk omhoog, recht in Cameron zijn ogen, een gevoel van geluk gaat door me heen bij het horen van zijn naam, het past bij hem. Hij toont een scheve grijns waardoor ik mijn blik weer vestig op mijn oh zo interessante schoenen, dit word nog een lange avond.
UGH IK WEET NIET WAT HET IS.
maar bijna niemand leest dit boek, maarjaa
# vote #comment
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co