SPECIAL EXTRA (Zawgyi)
(၁)
သဇင္သင္းခ်ိန္၊ ႏွင္းက်ခ်ိန္ျဖစ္ေသာ ေဆာင္းရာသီ။
ေနစြယ္က်ိဳးခ်ိန္မို႔ ေဝဟင္တြင္ လိေမၼာ္နီႏွစ္သြယ္ယွက္ကာ အလင္းျဖာေနလ်က္။ တိမ္တိုက္မ်ားမူကား မွုန္လ်လ်ႏွင့္။ အိပ္တန္းျပန္ၾကေသာ ငွက္အုပ္ႀကီးကလည္း ညီညီညာညာ။
ဝရန္တာမွ လွမ္းျမင္ေနရေသာ ဝန္းက်င္ေမၽွာ္ခင္းက သူ႔အတြက္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းေနသည္။
ခန့္ခန့္သာ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့လၽွင္ ဒီဆည္းဆာရွုခင္းကို Canvas ေပၚမွာ ေရးျခစ္ထားလိုက္မိမွာ။
သို႔ႏွင့္ သူ႔ဖုန္းကိုထုတ္ၿပီး စိတ္ႀကိဳက္အေနအထားယူကာ ဓာတ္ပုံတစ္ပုံရိုက္လိုက္ခ်ိန္ ၿခံေရွ႕တြင္ ကားတစ္စီး ရပ္လာေလသည္။ ေသခ်ာေပါက္ သူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္အမ်ိဳးသား၏ကားေပါ့။
ဒီေတာ့ ဖုန္းကိုအသာခ်၊ ဝရန္တာက ဆင္းဟန္ျပဳေတာ့ ေအာက္ကဟြန္းသံတစ္ခ်က္ လွမ္းေပးသည္။ သူျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အဲ့လူႀကီးက ကားေပၚကဆင္းၿပီးေနၿပီ။
ဟင္း .. တံခါးေလးေတာင္ ဖြင့္မေပးလိုက္ရ။
သူ ၿငိဳျငင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အခ်စ္ခံရမွုအတြက္ ခပ္ေျပေၿပ ေတြးျပဳံးလိုက္ျခင္း။
ခန့္ခန့္ တကယ္ကို ကံေကာင္းခဲ့ပါသည္။
ဒီလူသားနဲ႔အတူရွိေနနိုင္တာ ဘုရားေပးတဲ့ အေကာင္းမြန္ဆုံး ဆုလာဒ္တစ္ခု။ ဒါမို႔ ဒီဆုလာဒ္ကိုလည္း သူ႔ ေရႊရင္အစုံမွာ ျပည့္ၾကပ္ေနေအာင္ ထည့္သိမ္းထားသည္။
ေျပာရလၽွင္ သူ႔ဘဝကို လူႀကီးရဲ့အုပ္မိုးမွုေအာက္မွာ အၿပီးပိုင္ ထား,ထားၿပီးသား။ ပိုင္စိုးမယ္ဆိုလၽွင္ေတာင္ သူက ၾကည္ျဖဴေနမယ့္သူ။ ဒီစိတ္ေတြကို လူႀကီးတစ္ေယာက္ ဖတ္မိေနမည္ ထင္ပါသည္။
သိပ္မၾကာပါ။
ေလညႇင္းတစ္ခ်က္ႏွင့္အတူ ခ်စ္ရသူ၏ ေပြ႕ဖက္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။ တကယ့္ကို ညင္ညင္သာသာေလး .. ။ အေနာက္နားသယ္စပ္ကို နမ္းလာခိုက္ ၾကားလိုက္ရသည့္အသက္ရွူသံကအစ တိုးလ်လ်ေလး ..။
ခန့္ခန့္လည္း ေနာက္ျပန္အနမ္းတစ္ခ်က္ ေပးေႁခြလိုက္သည္။ အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သူ အရင္လို ရွက္ရြံ႕တာေတြ မရွိေတာ့ပါ။
အိမ္တံစက္ၿမိတ္မွာ မိုးစက္ေလးေတြ ခိုတြဲေနတတ္သလို .. သူလည္း ဒီႏွုတ္ခမ္းေလးေအာက္မွာ အျမဲခိုတြဲေနခ်င္တာမို႔။
"ကိုယ့္ကေလး .. ဘာထြက္လုပ္ေနတာလဲ"
ႏွစ္ကိုယ္ၾကားအသံေလးက နားထဲခ်ိဳၿမိန္စြာ စီးဝင္လာသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း ထပ္တူယွက္သိုင္းလ်က္သား။ ရင္ခုန္သံေတြမွာလည္း အရင္တိုင္း နိုးၾကားလတ္ဆတ္ေနဆဲပါ။
"ဆည္းဆာကလွလို႔ ၾကည့္ေနတာ .."
"ဟင္း .. ဆည္းဆာလွလို႔ ၾကည့္တာလား၊ ဒါ မွ မ ဟုတ္ .. ကိုယ္ျပန္လာေတာ့မွာသိလို႔ ထြက္ေမၽွာ္ရင္း ၾကည့္ျဖစ္တာလား။"
တစ္လုံးခ်င္းေျပာသည့္ စကားသံတို႔ႏွင့္အတူ ဖက္ထားသည့္လက္တစ္စုံက ပိုတင္းၾကပ္လာသည္။ လူလည္ႀကီး ..။ သိရက္သားနဲ႔ တအားၾကားခ်င္ေနေသးသည္။
"သိရင္ဘာလို႔ေမးေနေသးလဲ။"
ခန့္ခန့္ လက္တစ္စုံကိုျဖဳတ္ကာ အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ဝင္လာသည္။
"ၾကားခ်င္လို႔ေပါ့ကြ .. လုပ္ပါ။"
ေဇယ်ာလည္း ေနာက္မွထပ္ၾကပ္မခြါ ပါလာသည္။
က်ယ္ေျပာလွေသာ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ႀကီးမွာ ခန့္ခန့္ ဖြထားေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ ပြစာက်ဲေနသည္။ အလယ္တြင္ Laptopကလည္း ဖြင့္လ်က္သား။
ေဇယ်ာ ခ်စ္တတ္တာမွန္ေသာ္လည္း ရွုပ္ပြေအာင္ထားတတ္တဲ့အက်င့္ကိုေတာ့ တကယ္မႀကိဳက္လွ။ ဘယ္ႏွခါေျပာေျပာ ခုလည္း ေမာင္မင္းႀကီးသားက ထပ္ဖြထားျပန္ပါၿပီ။
"ကေလး ကိုယ္ဘယ္လိုမွာထားလဲ။ အလုပ္ကို အလုပ္စားပြဲမွာလုပ္ပါဆို .."
ေဇယ်ာကေျပာရင္း စာရြက္ေတြ ကူထပ္ဖို႔လုပ္သည္။
"Hold .. Hold Stop!"
"What again?"
ႏွစ္ေယာက္သား အတည္ေပါက္ႀကီး ဗိုလ္လိုေတြေျပာၿပီးမွ ၿပိဳင္တူရယ္မိၾကျပန္သည္။ ဒီလိုပါပဲ .. ခ်စ္ရသူနဲ႔ဆို လူေတြက ႐ူးတတ္ၾကတာပဲမလား။
"ကိုယ့္ဘာသာ စီမယ္၊ အမွတ္အသားေတြနဲ႔ ထားထားလို႔.."
"ဟင္ .. အမွတ္အသားနဲ႔ထားတာ။ ဒီေလာက္ရွုပ္ေနတဲ့ အပုံႀကီးကေလ .."
ေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပါ။ စိတ္ထင္တိုင္း Print ထုတ္ထားေတာ့ စာရြက္ေတြက ရွုပ္ပြေနသည္။ သို႔ေသာ္ လိုတာ၊ မလိုတာကို သူပဲသိတာမလား။ ခန့္ခန့္ ရယ္ရင္းသာ စာရြက္ေတြထပ္သိမ္းရသည္။
သို႔ေသာ္ မထင္မွတ္ဘဲ ေနာက္ကေပြ႕ခ်ီျခင္း ခံလိုက္ရျပန္၏။ ၿပီးလၽွင္ ေျခရင္းက လြတ္ေနေသာဆိုဖာေပၚ ႏွစ္ေယာက္သား ပစ္လွဲက်ေစသည္။
တကယ္က ေဇယ်ာ့ကိုယ္ေပၚ ခန့္ခန့္ ေရာက္သြားျခင္းပါေလ။ ႏွစ္ကိုယ္တူ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိေလတိုင္း ရင္ခုန္သံေတြက တဒုန္းဒုန္းျဖစ္လာျပန္သည္။
အခ်စ္ဆိုတာ ရွင္သန္ေနသ၍
ရန္ခုန္သံဆိုတာ အျမဲလတ္ဆတ္ေနတာမလား။
"ဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ အဲ့လူႀကီး"
ခန့္ခန့္က ေဇယ်ာ့ႏွာဖ်ားကို သူ႔ႏွာဖ်ားေလးႏွင့္ တစ္ခ်က္ခတ္ရင္း စေနာက္လိုက္သည္။
"ဟက္! ေမးရဲတယ္ဆိုေတာ့ သတၱိေတြသိပ္ရွိေနတယ္ေပါ့။ ခုန ေမြ႕ယာေပၚကစာရြက္ေတြ ကိုယ္ဝင္ရွင္းကတည္းက မင္းေလး သေဘာေပါက္သင့္တာ"
ထိုသို႔ေျပာေနေသာ ႏွုတ္ခမ္းအား ခန့္ခန့္ စုပ္ယူနမ္းရွိုက္လိုက္သည္။
ပ်ားတစ္ေကာင္က ပန္းဝတ္ရည္ကို စူးစူးရွိုက္ရွိုက္ ရယူေနသလိုမ်ိဳး၊ အခ်ိဳႀကိဳက္တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က Lollipop ကို အသည္းအသန္ စုပ္ယူေနသလိုမ်ိဳး။ နည္းနည္းေတာ့ ရမက္ဆန္ေနသည္။
ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုက တစ္သားထဲျဖစ္ေနၿပီး ခန့္ခန့္ ျပဳတ္မက်ေအာင္ ေဇယ်ာက ရစ္သိုင္းထားလိုက္သည္။ အေပၚလူကလည္း လည္ပင္းကို ျမဲၿမံေအာင္ရစ္သိုင္းထားေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကား ေလခ်ိဳပင္ေသြးလို႔မရနိုင္ပါ။
ရွည္ၾကာေသာ အနမ္းခရီးက ရထားတစ္စင္း ခုတ္ေမာင္းေနသလို စိတ္လွုပ္ရွားမွုမ်ိဳးစုံ ေပးစြမ္းနိုင္တယ္ဆိုရင္ လက္ခံနိုင္ၾကမလား။ ေလတိုးသံ၊ ခုတ္ေမာင္းသံေတြလို ရင္ခုန္သံစည္းခ်က္ေတြ ဗေလာင္ဆူေနလၽွင္ေတာင္ အခ်စ္နဲ႔အတူ သြားရတဲ့ခရီးက ေပ်ာ္စရာအတိ ျဖစ္ေနသည္။
ေလဟာနယ္တစ္ခုမွာ
ေမ်ာလြင့္ပါေနၾကသလိုမ်ိဳး။
ဘယ္သူမွမရွိေသာ ..
သူနဲ႔ကိုယ္သာရွိေသာ ..
အခ်စ္ေလဟာနယ္ေလးတစ္ခုမွာေပါ့။
အနမ္းတစ္ခုက စတည္လိုက္ေသာ ခရီးစဥ္ေလးအၿပီးတြင္ ဝန္းက်င္က ေမွာင္မဲေနေလၿပီ။ အခုထိ သူတို႔ထမင္းမစားရေသး။ ယုတ္စြအဆုံး ပ်ံ႕က်ဲေနသည့္ စာရြက္ေတြကိုပင္ မရွင္းရေသး။ အဲ့ေလာက္ထိ အခ်စ္ေလဟာနယ္မွာ ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကတာ..။
"ကေလး ဗိုက္ဆာၿပီလား။"
"နည္းနည္း.."
"လာ ေအာက္ဆင္းၾကမယ္။"
ခန့္ခန့္ ကုန္းထမယ္လုပ္ေတာ့ ေဇယ်ာက လက္မခံ။ ခႏၶာကိုယ္ေလးအား ခ်ီျပဳကာ သြားခ်င္ေနသည္။
"ေနဦး ကိုယ္ခ်ီမယ္"
"အင္း ခ်ီေပးေလ"
ခန့္ခန့္လည္း ဒီေနာက္ပိုင္း လူႀကီးခါးကို သိုင္းခြလိုက္ရတာကို အႀကိဳက္ေတြ႕လာတာမို႔ ေရာင္းသူ၊ ဝယ္သူ အသံတူပင္။
ဒီလိုႏွင့္ အခန္းတြင္းက ထြက္ခဲ့ၾကသည္။
"ဒါနဲ႔ Peter တို႔ သြားႀကိဳတာ အဆင္ေျပခဲ့ရဲ့လား"
Sunday ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဇယ်ာ အျပင္ထြက္သည့္အေၾကာင္းက Oxford တြင္ ကူညီခဲ့ဖူးေသာ Peter တို႔အဖြဲ႕ကို သြားႀကိဳေပးတာပင္။
"ေျပတာေပါ့၊ အဖြဲ႕လိုက္လာၾကေတာ့ သူတို႔ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကေလးကိုေတာင္ ပါမလာဘူးလား ေမးေနတာ.."
ခန့္ခန့္ကို ခါးမွာသိုင္းခ်ီရင္း ေလွကားဆင္းေနတာမို႔ ေဇယ်ာ ခပ္ျဖည္းျဖည္းသာ ေလၽွာက္ရင္းေျပာသည္။ မ်က္ဝန္းႏွစ္စုံကေတာ့ ခ်စ္ရည္ရႊန္းသည့္အၾကည့္ေတြႏွင့္ေပါ့။
"ပြဲေန႔မွေတြ႕လိုက္မယ္ေလ .. ပြဲက မၾကာေတာ့ဘူးမလား"
Peter ၏ စီနီယာတစ္ေယာက္က LOEY Fashion Brand အတြက္ Asian market တစ္ခုျဖစ္သည့္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ တိုးခ်ဲ့ခ်င္ေနသည္။ ဒါမို႔လည္း ေဇယ်ာ့ဟိုတယ္တြင္ Fashion event တစ္ခုလုပ္ဖို႔ ေရာက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကိစၥအေသးစိတ္က Online တြင္ ေဆြးေႏြးၿပီးသားျဖစ္၍ Peter နဲ႔ သူ႔စီနီယာကေတာ့ ပြဲနီးမွသာ ျမန္မာျပည္ေရာက္လာၾကသည္။
"ပြဲက Next Sunday မွ"
ေျပာရင္း ခန့္ခန့္ကို ထမင္းစားခန္းက ခုံတြင္အသာခ်ေပးလိုက္သည္။
"ဟာ .. Sunday ဆို ခန့္ကိုတို႔ ေစ့စပ္ပြဲနဲ႔ တိုက္ေနမွာေပါ့.."
"ခန့္ကိုေတာင္ ေစ့စပ္ၿပီလား။ အခ်ိန္ကရမွာပါ .. ဟိုပြဲက ညေနမွပဲဟာ။"
ေတာ္ေသးသည္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ပြဲႏွစ္ပြဲႏွင့္ ခန့္ခန့္တစ္ေယာက္ ခ်ာလည္လိုက္ေနဦးမွာ။
"မေစ့စပ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေလ။ အန္တီႏွင္းကိုယ္တိုင္ စီစဥ္တာ။ အဲ့ေကာင္က ေျခရွုပ္ေတာ့ ပန္းေလးမိဘေတြကို အားနာၿပီေနမွာေပါ့.."
ေဇယ်ာက ေရခဲေသတၱာထဲမွ ဟင္းေတြထုတ္ရင္း အားရပါးရရယ္သည္။ ၂၄ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးေတြ ဘဝဆိုတာလည္း ဒီလိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးေပါ့။
ဒီလိုစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ သူေတာင္ ကေလးကိုလက္ထပ္ခဲ့တာ ေစာလြန္းေနသလား။ ဒီေကာင္ေလး လူပ်ိဳဘဝရဲ့ လြတ္လပ္မွုကို ေကာင္းေကာင္းမွခံစားခဲ့ရရဲ့လား။ သူ႔ေၾကာင့္နဲ႔သာ စိတ္ဆင္းရဲခဲ့တာရွိသည္။ ဒါမို႔ အခုအခ်ိန္မွာ အခ်စ္ေတြ ပုံေအာေပးရမည္က သူ႔တာဝန္သာ။
"ဒါနဲ႔ ကိုယ္ ပြဲေန႔ ဘာဝတ္ရမလဲ၊ စီစဥ္ေပးထားဦး။"
"ခင္ဗ်ားႀကီးက ေယာက်္ားယူတာ stylist ငွါးထားသလိုပဲေနာ္၊ အဝတ္အစားကိစၥဆို လူကိုပဲ ခိုင္းစားေနတာ .."
ေဇယ်ာ ဟင္းေႏႊးရင္းက စားပြဲေပၚလက္ေထာက္ကာ ခန့္ခန့္ကို စိုက္ၾကည့္လာသည္။ ၾကင္ၾကင္နာနာ အၾကည့္နဲ႔ပါ။
"အဲ့ေတာ့ ခင္ဗ်ားေလးက လုပ္မေပးခ်င္ဘူးလား"
"ကိုယ့္ closet ကိုယ္လည္း ျပန္စစ္ဦး၊ မွာေပးထားၿပီးသား။ ေရာက္ေနတာေတာင္ ၂ရက္ေလာက္ရွိၿပီ။"
ခ်စ္စဖြယ္ ကႀကီးပုံႏွုတ္ခမ္းေလးအား ေဇယ်ာ အငိုက္ဖမ္းကာ လွမ္းနမ္းလိုက္သည္။
"ခ်စ္တယ္ ကေလး.."
ဘယ္သူထင္မလဲ .. ဟင္းနံ႔ေတြျပည့္ေနတဲ့ မီးဖိုခန္းကလည္း ခ်စ္ၾကည္ႏူးရာ ကမၻာငယ္ေလး မျဖစ္နိုင္ဘူးလို႔ ..။
....................
(၂)
အန္တီႏွင္းတို႔အိမ္ကေလးက က်ယ္သည္။ ထပ္ခိုးေလးနဲ႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္မို႔ လွလည္းလွပါ၏။ ေစ့စပ္ပြဲကိုေတာ့ သတို႔သားဖက္ျဖစ္သည့္ ဒီအိမ္ေလးတြင္သာ လုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ပန္းေလးတို႔တိုက္ခန္းက ပြဲလုပ္ဖို႔ ေနရာက်ဥ္းၾကပ္တာမို႔။
သို႔ေသာ္ အန္တီႏွင္းက သတို႔သမီးေလာင္းဖက္ကို မ်က္ႏွာမငယ္ေစရပါ။ တစ္မိသားစုလုံး အိမ္တန္ရာေရာက္ သြားႀကိဳၿပီးမွ ေခၚလာသည္။
ျမစိမ္းေရာင္ပိုးပုဆိုးဝတ္ထားေသာ ခန႔္ကိုကလည္း ဒီေန႔ေတာ့ သန႔္ျပန႔္ေနသား။ ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္။ အရပ္ရွည္ရွည္၊ မ်က္ႏွာခၽြန္းခၽြန္းႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ေခ်ာတဲ့ထဲပါပါသည္။ အျမင္ကတ္လို႔သာ တစ္ခါမွ ထုတ္မေျပာျဖစ္ျခင္း။
ဧည့္ခန္းတြင္ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားႏွင့္ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားစြာ စုံလင္ေနသည္။ အလည္က ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ဆိုဖာေလးတြင္ေတာ့ ခန့္ကိုႏွင့္ ပန္းေလးက ေနရာယူထားသည္။
ခန့္ကိုတို႔ မခန့္ေပါက္က လူႀကီးေတြေရွ႕ေတာင္ ပန္းေလးလက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားရဲ၏။ သတၱိကေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းလို႔မေျပာရ။
အင္း .. ပန္းေလးကလည္း သူ႔အေပၚ အႏြံတာခံ ခ်စ္လြန္းတာကိုး။ ခုလည္း ရိုးရိုးယဥ္ယဥ္ကေလး ထုံးဖြဲ႕ကာ ခ်စ္စရာေကာင္းေနေတာ့ ဒီေကာင္ ဘယ္လက္လႊတ္ခံနိုင္ပါ့မလဲ။
အႏွီမဂၤလာစုံတြဲကိုၾကည့္ရင္း သူနဲ႔လူႀကီးေတာင္ ဒီလို မေစ့စပ္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ခန႔္ခန႔္ ေတြးမိလာသည္။ သူတို႔အျဖစ္က ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား။ မိဘေတြ သေဘာတူတာႏွင့္ ဟန္ေတာင္မေဆာင္၊ မဂၤလာတန္းေဆာင္ခဲ့ၾကတာမလား။ ဒီေတာ့ ခုလိုအဆင့္တြင္ ဘယ္လိုရင္ခုန္ေနၾကမည္ကို သူ ေသခ်ာစြာ မခံစားဖူးေပ။
ခဏအၾကာတြင္ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္းအမွု ၿပီးေျမာက္၍ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ တည့္ခင္းဧည့္ခံသည္။
ဖိတ္ၾကားထားသည့္ လူႀကီးေတြကိုေတာ့ အိမ္ထဲတြင္သာ ဧည့္ခံၿပီး ေဆြနည္းမ်ိဳးစပ္မ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ၿခံထဲကျမက္ခင္းျပင္တြင္ စားပြဲအစီအရီႏွင့္ ေနရာယူၾကသည္။
သူတို႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႕ေတြကေတာ့ မစားရေသး၊ စားပြဲအရင္ထိုးရသည္။ တကယ္က အေသးစိတ္စီစဥ္ေပးဖို႔ မေန႔ညေနကတည္းကေရာက္ေနခဲ့ၾကတာ သူတို႔ ညေတာင္ျပန္မအိပ္ျဖစ္ၾက။ ခန့္ကိုဆီမွာတင္ အိပ္ရသည္။
စားပြဲထိုးတာကအစ ကားလိုက္ေမာင္းပို႔ေပးတာအဆုံး သူငယ္ခ်င္းပြဲအတြက္ အကုန္လုပ္ေပးၾကသည္။ ခန့္ခန့္ မဂၤလာပြဲတုန္းကလည္း ဒီလို ကူညီခဲ့ၾကတာပင္။
ေနေလးျမင့္လာေတာ့ ေစ့စပ္ပြဲက ၿပီးသေလာက္ျဖစ္သြားသည္။ သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ႕ေတြလည္း ခဏနားရၿပီျဖစ္သလို သတို႔သားေလာင္းလည္း လာထိုင္နိုင္ေလၿပီ။
"ဘယ္လိုလဲ .. ေစ့စပ္လိုက္ရေတာ့"
ပန္းေလးမိဘေတြ ျပန္မပို႔ေသးခင္ အားလုံးဝိုင္းဖြဲ႕နားေနခိုက္ ခန့္ခန့္က ေမးလိုက္ျခင္းပါ။ ဂိမ္းေဆာ့သူကေဆာ့၊ အခ်ိဳပြဲစားသူကစားႏွင့္ စားပြဲဝိုင္းက ၂၄ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးတသိုက္ စုံလင္ေနၾကသည္။
"မဆိုးပါဘူး .. ပန္းေလးနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္ အတူတူေနသြားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ စိတ္လွုပ္ရွားစရာပဲ။"
"မင္းထပ္မရွုပ္ဖို႔ပဲလိုတယ္"
ခန႔္ခန႔္ တိုးတိုးကပ္ေျပာလိုက္ျခင္းသာ။
"သိပါတယ္ဟ။ ေစ့စပ္လိုက္ၿပီဆိုေတာ့ ပန္းေလးအေပၚ ငါတာဝန္ရွိသြားၿပီေလ။ ငါ သူ႔ကို တန္ဖိုးထားပါတယ္။"
ယုံပါသည္။ ဒီသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေပါင္းခဲ့တာ ငယ္ငယ္တည္းကမို႔ သူ႔အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိၿပီးသား။
'တန္ဖိုးထားပါတယ္' ဆိုသည့္စကားက မိန္းကေလးမွမဟုတ္။ လူတိုင္း ကိုယ့္ၾကင္ဖက္အေပၚ ထားသင့္သည့္ အေျခခံစိတ္သေဘာထားျဖစ္သည္။
ကိုယ့္ၾကင္သူက မိန္းမမို႔၊ ေယာက်္ားမို႔၊ ယုတ္စြအဆုံး Gayမို႔ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္တို႔ႏွင့္ လူသူေရွ႕ကစ အနိုင္က်င့္၊ တန္ဖိုးမထားၾကတာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္သင့္။ ၿပီးလၽွင္ အဲ့ဒီလူပဲ တန္ျပန္ေမတၱာျပန္စူးမွာမို႔။
ခန့္ကိုႏွင့္ လင္းသူတို႔ စေနာက္သံေတြၾကား သူ႔အေတြးေတြက လြန္သြားေသးသည္။ ထိုအခိုက္ အကၤ်ီအိတ္ထဲထည့္ထားသည့္ ဖုန္းက တုန္ခါလာေတာ့၊
"Hello လူႀကီး"
Hello ထူးသံႏွင့္အတူ ထဟန္ျပင္ေတာ့ ေဘးကေကာင္ေတြက အသြားမခံ၊ ေနရာမွာတင္ေျပာရန္ အတင္းကာေရာ ဆြဲထားၾကသည္။
ဟင္း .. ။
မေန႔ညကလည္း ဒီေကာင္ေတြ ေႏွာင့္ယွက္လို႔ ဖုန္းေကာင္းေကာင္းမေျပာရ။
လူႀကီးက အေရးႀကီးသည့္ LOEY Fashion show အတြက္ ဟိုတယ္မွာတင္အိပ္တာ ၂ညရွိေလၿပီ။ သူကလည္း ခန့္ကိုဆီ လာအိပ္ၿပီး ကူေနရ၍ ႏွစ္ေယာက္သား ဖုန္းကို ေကာင္းေကာင္းမေျပာရ။
တကယ္ဆို အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကတည္းက တစ္ခါမွေတာင္ ခြဲအိပ္ဖူးတာမဟုတ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အတြင္း ဒါပထမဆုံးပင္။
"ေစ့စပ္ပြဲက အဆင္ေျပလား ကေလး၊ ၿပီးရင္ ဟိုတယ္ တန္းလာခဲ့ေတာ့။"
"အာ ေနဦး။ ပန္းေလးတို႔မိဘေတြ လိုက္ပို႔ရဦးမွာ။ ၿပီးမွ အိမ္ဝင္၊ ျပင္ဆင္ၿပီး လာခဲ့မွာ.."
မနက္ ၁၀နာရီေတာင္ မရွိေသးတာကို လူႀကီးဆိုတာက အရမ္းေလာေနသည္။ ပြဲကျဖင့္ ညေနေစာင္းမွ စမည့္အေရး။
"ဒီကိုတန္းလာခဲ့ပါကြာ၊ ကိုယ္လြမ္းေနၿပီ ကေလးရ"
က်ားကိုးစီးစားမကုန္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ပိုင္ဆိုင္ထားသူက ဒီလိုခၽြဲ႕ခၽြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလသံနဲ႔ အေပ်ာ့ဆြဲတတ္တယ္ဆို ဘယ္သူမွယုံမွာမဟုတ္။
ဘယ္ယုံၾကမလဲ .. ၾကားမွလည္းမၾကားဖူးတာ။ သူပဲၾကားၿပီး သူပဲ ေႂကြဆင္းေနရသည့္အျဖစ္။
"ၿပီးေရာ .. လာခဲ့မယ္။ ဒါပဲေနာ္.."
"ေဟး ကေလး၊ အဲ့လိုဖုန္းခ်ရေၾကးလား။ ကတိကို ေမ့ေတာ့မလို႔လား"
ခန့္ခန့္ သိသည္။ ကေရာ္ကမယ္ ေပးခဲ့သည့္ကတိကို ဒီအေျခအေနေတြအတြက္ ႀကိဳမစဥ္းစားခဲ့မိ။ သို႔ေသာ္ ကတိအတိုင္း လုပ္ဖို႔ကလည္း ေဘးကေကာင္ေတြက သူ႔ကို ျပဴးေၾကာင္ႀကီးေတြ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။
"ဟိုေကာင္ေတြ ေဘးမွာရွိတယ္ဗ်.."
ခန့္ခန့္ အသံကို ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ ေျပာျခင္းပါ။
"မရဘူးကြာ။ ကိုယ့္တုန္းကလည္း ဘယ္သူရွိရွိ မပ်က္ကြက္ခဲ့ဘူး။"
"အင္းဗ်ာ.."
သူ႔အေျပာကို ေဘးကေန အာ႐ုံစိုက္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ေကာင္ေတြက တကယ္ရွိသည္။
ခန့္ခန့္လည္း မတတ္သာေတာ့။ ေခါင္းကို စားပြဲေပၚေမွာက္ခ်လိုက္ရင္း၊
"ခ်စ္တယ္ .."
Mission တစ္ဝက္ေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားသည္။ ဟိုေကာင္ေတြ အသံထြက္မလာေတာ့ အေျခအေနေကာင္းပုံပါပဲ။
"အာဘြားေနာ္ .."
"ဟားဟားး"
တိုးတိုးေျပာလိုက္ေသာသူ႔အသံက တစ္ဝိုင္းထဲထိုင္ေနသည့္ေကာင္ေတြအဖို႔ ရယ္စရာအတိ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။
"ေယာက်္ားယူထားတဲ့ေကာင္လည္း မလြယ္ဘူးေဟး"
"ဟုတ္ပါ့ကြာ.."
ထင္သားပဲ .. ဒီေကာင္ေတြ။ ဒါမို႔ ႀကိတ္ၿပီးနားေထာင္ေနၾကတာ။
'ခ်စ္တယ္' ေျပာရတာေလာက္က သိပ္မရွက္ေသာ္လည္း 'အာဘြား' ႀကီးကေတာ့ လြန္လြန္းသည္။ ေတြ႕မွ ကတိစကားကို အနည္းငယ္ ျပန္ျပင္ခိုင္းရဦးမည္။
သို႔ႏွင့္ ရွက္ရမ္း,ရမ္းၿပီး ထိုစကားဝိုင္းမွ ထထြက္ခဲ့ရသူမွာ ခန့္ခန့္တစ္ေယာက္ပါ။
.....................
(၃)
ဟိုတယ္တန္းလာဖို႔ ေခၚခဲ့သူက ခန့္ခန့္ေရာက္လာေတာ့ အသင့္ရွိမေန။ Peter တို႔အဖြဲ႕အား ေန႔လည္စာ လိုက္ေကၽြးေနရသည္တဲ့။
ဒါမို႔ သူလည္း လူႀကီးအျမဲယူထားသည့္ ကိုယ္ပိုင္အခန္းကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း တက္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း သူတို႔ လင္-လင္ႏွစ္ေယာက္ကို ရိုးေနၿပီမို႔ ထူးေထြေမးမေနေတာ့ .. အသာျပဳံးရင္း smart key card ကို ေပးလိုက္သည္။
ခန့္ခန့္မွာ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက ထကူထားရတာမို႔ ပင္ပန္းေနေလၿပီ။ အခ်ိန္ကလည္း ေန႔လည္၁၂ခြဲပဲ ရွိေသးတာမို႔ သူ အိပ္လို႔ရေသးသည္။ ေစ့စပ္ပြဲကေနလည္း အဝႀကိတ္လာၿပီးသားဆိုေတာ့ ဝမ္းေရးက သိပ္ပူစရာမလိုေတာ့။
ပင္ပန္းေနသည့္ခန့္ခန့္မွာ ခဏႏွင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္ေနက်ေနရာမဟုတ္ေတာ့ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ အိပ္မက္ကမၻာထဲတြင္ အသံတခ်ိဳ႕က ၾကားတစ္ခ်က္၊ မၾကားတစ္ခ်က္ႏွင့္ ေႏွာင့္ယွက္သည္။
Smart key card ႏွင့္ တံခါးဖြင့္ဝင္လာသည့္ အသံ၊
ေနာက္ ခပ္စိတ္စိတ္ၾကားလာရေသာ ေျခသံ၊
ပါးတစ္ဖက္ကို ပြတ္သပ္ခံလိုက္ရေသာ အထိအေတြ႕။
သူ ေသခ်ာေပါက္ အိမ္မက္ကမၻာထဲက လြတ္ေျမာက္သြားသည္။ မ်က္လုံးဖြင့္မၾကည့္ရေသးသည့္တိုင္ အႀကိဳက္ဆုံးေသာ ကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးက ႏွာဖ်ားတြင္ သင္းခနဲ။
ဘာပဲလုပ္ေပးရ၊ ေပးရပါ။
တစ္သက္လုံး အညံ့ခံရမယ္ဆိုရင္ေတာင္
ရေနခ်င္တာ အဲ့လူႀကီးရဲ့ဒီရနံ႔ေလး..။
"မ်က္လုံးမဖြင့္ဘဲ ဘာေတြျပဳံးေနတာလဲ ကေလးရ။ ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလား။"
မဖြင့္ေသးေသာမ်က္လႊာေလးေတြက သူ႔အနားမွာ လူႀကီးရဲ့ ဒူးစြန္းတစ္ဖက္တင္လာတာကို ေကာင္းစြာသိသည္။ ဒီေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း သူ ရရာဖက္ရင္း အိပ္ခ်င္မူးတူး ညီးညဴျပန္၏။
"အင္း .."
"ဒါဆို ထေတာ့!"
"Kiss ေပးမွ .."
ႏွစ္ခါခၽြဲစရာမလိုပါ။ အနမ္းတစ္ခ်က္က ခပ္ေဖာင္းေဖာင္း ပါးျပင္ေပၚ က်ေရာက္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ နဖူးႏွင့္ ႏွာဖ်ား။ ေစာင္းလ်က္အေနအထား အိပ္ေနတာမို႔ ေနရာအႏွံ့မနမ္းနိုင္တာ ခန့္ခန့္ သိသည္။
သူ ဘယ္ေလာက္ခၽြဲခၽြဲ အလိုလိုက္ေပးနိုင္ေသာဒီလူႀကီးအဖို႔ စိတ္ပ်က္စရာဆိုတာ ဘာမ်ားရွိနိုင္ဦးမလဲ သိခ်င္မိသည္။ ဒီေလာက္ထိ သူ႔ကို အလိုလိုက္ခ်စ္တဲ့လူႀကီး။
"ဘယ္ႏွနာရီရွိၿပီလဲ.."
ကုန္း႐ုန္းထၿပီးေမးေတာ့ မ်က္လုံးကဖြင့္နိုင္ပါၿပီ။ ဆံပင္ႏွင့္ အကၤ်ီကေတာ့ ေၾကမြကာ ဖရိုမရဲ နိုင္ေနသည္။
"၂နာရီထိုးေတာ့မယ္။ ဗိုက္ဆာလား။"
"ဟင့္အင္း.."
လူႀကီးတို႔မ်ား ယူထားတဲ့ေယာက်္ားကို ဝက္က်ေနတာပဲ။ ဗိုက္ဆာလားပဲ ေမးေနတတ္သည္။ ၾကာရင္လည္း နဂိုေဖာင္းသည့္ပါးက ဇီးျဖဴသီးငုံထားသလို ျဖစ္ေတာ့မည္။
"ဒါဆိုအိပ္ခ်င္ေၿပ ခဏအေၾကာအခ်ဥ္ဆန့္ဦး။ ၿပီးမွ ေရခ်ိဳး။ ကိုယ္ ဝတ္ရမယ့္ Suit ေတြ သြားျပင္လိုက္ဦးမယ္။"
"ေနဦးလို႔ .. ေခၚတုန္းကေခၚၿပီး အနားမေနဘူး။ ဘယ္လိုလူလည္း မသိဘူး .. ခင္ဗ်ားႀကီး"
ခန့္ခန့္ ဒီလိုေျပာေတာ့လည္း အလုပ္ရွုပ္ေနသူက လာဖက္ေပးထားရွာပါသည္။
ခန့္ခန့္ဆိုတာ ႏွစ္တစ္ေထာင္၊ တစ္ေသာင္းမက ဒီရင္ခြင္ထဲမွာပဲ ခိုေအာင္းခ်င္ေနတာမ်ိဳး။ လြမ္းပါတယ္ဆိုၿပီးလည္း တသသ ေျပာျပခ်င္ေနတာမ်ိဳး။ ဒီလိုေျပာလို႔ သူကိုယ္သူေတာ့ လြန္တယ္မထင္ပါ။
အလြမ္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္က အနီး၊ အေဝးနဲ႔ သိပ္ဆိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္။
မ်က္စိေရွ႕ျမင္ေနရတာေတာင္
တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ လြမ္းဆဲ .. လြမ္းျမဲ ။
ဒီလူျဖစ္ေနလို႔ကို အျမဲလြမ္းေနရတာမ်ိဳး .. ။
...............
(၄)
• LOEY Fashion Show •
ပုံမွန္ႏွင့္မတူ စားပြဲ၊ ထိုင္ခုံ အခင္းအက်င္း ..
အလယ္ေလၽွာက္လမ္းက Model တို႔အတြက္သာ ျဖာက်ေနေသာ အလင္းေရာင္ ..
Fashion ကို စိတ္ပါဝင္စားသူတို႔သာ တက္ေရာက္ၾကေသာ ဒီပြဲေလး ..
Hall အတြင္း ပ်ံ႕လြင္ေနေသာေတးသြားတို႔က ေလၽွာက္လမ္းရွိ Model တို႔ကို ပိုသြက္လက္ေစသည္။
ေလၽွာက္လမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ဧည့္သည္တို႔ကလည္း Fashion Design အစုံအလင္တို႔ကို ၾကည့္ရသည့္အတြက္ သေဘာက်စရာ ျဖစ္ေနသည္။ ေတြ႕ေနက်နဲ႔မတူေသာ အေနာက္တိုင္းဖက္ရွင္မို႔ အျမင္ဆန္းတာလည္း ပါလိမ့္မည္။
ခဏၾကာေတာ့ LOEY brand ၏ ျမန္မာနိုင္ငံ Representative ျဖစ္သည့္ Lucas က ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာသည္။
ၿပီးလၽွင္ ဧည့္သည္ေတြႏွင့္ အခ်င္းခ်င္းမိတ္ဆက္၊ စကားေျပာၾကရင္း ပြဲေလးက လွုပ္လွုပ္ရွားရွား ျဖစ္လာသည္။ မီးေရာင္တို႔လည္း အားလုံးလင္းထင္းသြားေလၿပီ။
Fashion show ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးေျမာက္သည္ဟု ဆိုနိုင္၏။
"Congratulations, Lucas!"
"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဇယ်ာ"
ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆုံးသည့္ပြဲအတြက္ စီစဥ္သူအားလုံးက ဝမ္းသာေနၾကသည္။
အထူးသျဖင့္ Lucas တစ္ေယာက္ေပါ့။ ေဇယ်ာ့ထက္ အသက္ႀကီးေသာ္လည္း ၃၅ႏွစ္ မထင္ရေလာက္ေအာင္ ႐ုပ္ေျဖာင့္သူတစ္ေယာက္။ ဝတ္ထားသည့္ ခဲေရာင္ suit ေၾကာင့္ Gentle Man style ေပၚလြင္ေနသည္။ Peter ကလည္း သူ႔စီနီယာအတြက္ ဝမ္းသာေနတာပင္။
"ဒါက ကၽြန္ေတာ့အမ်ိဳးသား စိုင္းမင္းခန့္ပါ။ Peter နဲ႔ေတာ့ Online ေပၚက ေတြ႕ဖူးၿပီးသားေနာ္.."
ေဇယ်ာ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ Lucas ေရာ၊ Peter ကပါ လက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္ၾကသည္။
"စိုင္း မင္း ခန့္ ? "
Lucas က နာမည္ကို ေခၚရခက္ဟန္ႏွင့္ တစ္လုံးခ်င္း ေရရြတ္သည္။ အေနာက္နိုင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္ ျမန္မာနာမည္က ေခၚရခက္ေနမွာ ခန့္ခန့္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။
"ခန့္ လို႔ ေခၚနိုင္ပါတယ္"
Lucas မ်က္လုံးေလးေတြ ေမွးစင္းသည္အထိ သေဘာတက်ရယ္သည္။ ပုပုေသးေသးႏွင့္ ျဖဴမြတ္ေနေသာ အာရွသားေလးက သူ႔အတြက္ အသဲယားစရာ ျဖစ္ေနသည္။
"မင္းကခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ .. ခန့္"
ထိုအေျခအေနကို အကဲခတ္ေနသူမွာ ေဇယ်ာတစ္ေယာက္သာ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ေျပာရသည္မွာ နိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္အဖို႔ ဘာမွမခက္ေသာ္လည္း ၾကားရသည့္သူက အဆင္မေျပ။
Peter ကေတာ့ ဖာသီးဖာသာ ဝိုင္ခြက္ကို ဟန္ပါပါကိုင္ရင္း ဟိုေငးဒီေငးႏွင့္ .. ေဇယ်ာ့အျဖစ္ကိုလည္း သိပုံမေပၚ။
"Lucas ဒီမွာ အကုန္အဆင္ေျပၿပီလား"
ျပဳံးရယ္ေနသူႏွစ္ေယာက္ၾကား ေဇယ်ာက စကားျဖတ္ေျပာသည္။
"ေနရာအထိုင္က်ဖို႔ အားလုံးစီစဥ္ၿပီးသားဆိုေတာ့ သိပ္မလိုေတာ့ဘူး။ ခဏေနၿပီးရင္ေတာ့ UK ျပန္ျဖစ္ဦးမယ္။ Peter မင္းက ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျပန္မလဲ"
ေငးေနေသာ Peterက နာမည္ေခၚလိုက္မွ ေလးေယာက္စကားဝိုင္းကို အာ႐ုံရလာသည္။ သူက အေဖျဖစ္သူ Mr. Smith လည္းရွိတာမို႔ ခဏေတာ့ေအးေဆးေနဖို႔ ဆုံးျဖတ္ထားသူပင္။
"ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေဇယ်ာ အားမယ့္အခ်ိန္ ေစာင့္ဦးမယ္။ အင္းေလးက ေၾကာင္ေလးေတြေနတဲ့ရြာကို လိုက္ပို႔ဖို႔ ပူဆာထားတယ္ေလ။"
"အင္းေလး?"
Lucas က မၾကားဖူးသည့္ ၿမိဳ႕နာမည္ျဖစ္တာမို႔ စိတ္ဝင္စားဟန္ ေမးလာသည္။
"ေရေပၚမွာ အိမ္ေလးေတြေဆာက္ထားတဲ့ၿမိဳ႕ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီမွာ ရွားပါးမ်ိဳးစိတ္ျဖစ္တဲ့ ဗမာေၾကာင္အစစ္ေလးေတြ ရွိတယ္တဲ့။"
"ကိုယ္ေရာလိုက္လို႔ရမလား ေဇယ်ာ"
Peterက ရွင္းျပေသာ္လည္း ေဇယ်ာ့ကိုသာ တိုက္ရိုက္ႀကီးေမးလာသည္။ သူ အေျဖရၾကပ္သြား၏။ Peter ကို လိုက္ပို႔ရင္း ကေလးနဲ႔ပါ ခရီးထြက္မယ္ သူ စိတ္ကူးထားခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အပိုလူက ပါဦးမည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျငင္းမေကာင္းေတာ့၊
"ရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ပိတ္ရက္မွ သြားဖို႔စီစဥ္ထားတာ။ Lucas ျပန္မယ့္အခ်ိန္ျဖစ္ေနမလား။"
"ရတယ္။ ေနာက္ေရႊ႕လိုက္မယ္ေလ။ မင္းတို႔နဲ႔ အတူသြားရမယ့္ခရီးအတြက္ အရမ္းစိတ္လွုပ္ရွားေနၿပီ။"
မလိုက္ေစခ်င္၍ ေနာက္အပတ္ေျပာေသာ္လည္း အလိုက္မသိသူ အေမာင္နိုင္ငံျခားသားက ဇြတ္ပါေပ။
ကေလးကို သဝန္တိုလိုက္တာကြာ ..။
.
အခ်စ္ ႏွင့္ သဝန္တိုမွု။
အင္း .. အခ်စ္နဲ႔ သဝန္တိုျခင္းဆိုတာ ေကာ္ဖီနဲ႔ သၾကားလိုပဲ .. အစြန္းႏွစ္ဖက္ေပမယ့္ ခြဲျခားမရနိုင္တဲ့ အရာႏွစ္ခု။
ခ်စ္လို႔သဝန္တိုတာ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ ခ်စ္ျခင္းအရွိန္ကို ပိုတိုးေစသည္။ ၾကင္သူႏွစ္ေယာက္လုံးကိုလည္း စိတ္လွုပ္ရွားမွု ေပးစြမ္းနိုင္၏။
သို႔ေသာ္ သံသယစိတ္နဲ႔ သဝန္တိုလာလၽွင္ေတာ့ .. အသြားပါသည့္ဓားခၽြန္တစ္ေခ်ာင္း အသားထဲစိုက္မိေနသလို တျဖည္းျဖည္းလွိုက္စားသြားမွာမလား။
ဒီလိုပဲ ရင္ဘတ္ခ်င္းခ်ည္ထားတဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳးေတြလည္း တစ္ႀကိဳးခ်င္းစီ ျပတ္ေတာက္သြားနိုင္တာေပါ့။
ဒါဆို ေဇယ်ာ့ရဲ့ သဝန္တိုမွုကေရာ .. ။
.......................
(၅)
[Hier müsste ein GIF oder Video sein. Aktualisiere jetzt die App, um es zu sehen.]
🎵 ေရႊလရယ္သာ .. လာခ်င္ပါရဲ့ေလး
ေရႊလမွာ ၾကယ္ေတြဝိုင္းလို႔
ေမာင္ႀကံတိုင္း မယ္မပါ .. ေဝးတဲ့ဖူးစာ။
အင္းလယ္မွာ ေရႊၾကာပန္း
ဆြတ္လွမ္းဖို႔ သူဟန္ျပင္
ေဝးတယ္လို႔ျမင္ ..
ေဝးတယ္လို႔ျမင္ .. မယုံခ်င္ မယုံခ်င္
ဒို႔ကန္သာ သာေစေၾကာင္းရယ္
ရိုးရာမွာျမင္လို႔သြားေအာင္
ေမာင္ႀကီးရယ္ .. ေပးမယ့္ေမတၱာ။ 🎵
ဟိုတယ္မွ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ အင္းေလးတိုက္ေတးတစ္ပုဒ္။
အင္းေလး၏ ညပိုင္းကေလးကား ေအးခ်မ္းသည္။ ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္ၾကေသာ သူတို႔ေလးေယာက္အဖို႔ ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ ဘယ္မွမသြားျဖစ္ၾက။ ညစာကိုလည္း ဟိုတယ္ကျပင္ဆင္ေပးေသာ အင္းေရျပင္အထက္ သစ္သားေစာင္းတဲေလးေတြတြင္ သုံးေဆာင္ရသည္။
"စားေကာင္းရဲ့လား။ ဘာလိုေသးလဲ ကေလး"
"ေကာင္းပါတယ္။ ဘာလဲ .. လူႀကီးက အင္းေလးစာ မစားတတ္ဘူးလား။"
ေဇယ်ာက ေခါင္းရမ္းရင္း အဆင္ေျပေၾကာင္းေျပာပါသည္။ အစားဆို ေခ်းမ်ားတဲ့ ခန့္ခန့္သာ စားေနက်မဟုတ္တာေတြ စားေနရ၍ သူ ေမးၾကည့္ေလျခင္းပါ။
ခရမ္းခ်ဥ္သီးမႀကိဳက္၊ နံနံပင္မႀကိဳက္၊ ဟိုဟာမႀကိဳက္၊ ဒီဟာမႀကိဳက္က အမ်ားသား။ ပါလာရင္လည္း ဒိုင္ခံဖယ္ေပးရတာ ေဇယ်ာပါ။
ထိုတိုးလ်ေသာ ၾကည္ႏူးသံမ်ားကို ျမန္မာစကား နားမလည္သူ Lucasက ေသခ်ာအကဲခတ္နားေထာင္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေထ့ေထ့ေလး ျပဳံးလာသည္။
"ဒါနဲ႔ ခန့္က ဘာအလုပ္လုပ္လဲ။"
စားေနရင္း အေမးခံလိုက္ရတာမို႔ ခန့္ခန့္ ေခါင္းေထာင္လာသည္။ ေဇယ်ာကေတာ့ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာညိဳသြား၏။
ဟုတ္သည္ေလ .. တစ္လမ္းလုံးလည္း အလုပ္အတူလုပ္သည့္ သူနဲ႔မဟုတ္ဘဲ ကေလးကိုသာ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ၿပီး လာ,လာေျပာေနတာ .. သူ အျမင္မၾကည္ေတာ့။
"ေလာေလာဆယ္ ေဖေဖ့ကုမၸဏီမွာ Web developer အေနနဲ႔ ဝင္လုပ္ေနတယ္။ IT Support Analyst တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။"
"Wow! ခန့္က IT Field မွာ အလုပ္လုပ္တာလား။ ကၽြန္ေတာ္ College တက္တုန္းကလည္း Programming ဘာသာရပ္ ယူခဲ့တာေလ။ ဟက္! ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲလိုက္ေသးတယ္။"
"ဟုတ္လား"
အျပဳံးေလးတစ္ပိုင္းနဲ႔ ျပန္ေျပာေနေသာ ခန့္ခန့္ကို ေဇယ်ာ လွည့္ၾကည့္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ သတိေပးေနသည့္သေဘာ။
ခန့္ခန့္တစ္ေယာက္မွာေတာ့ ေဘးကသူ႔အမ်ိဳးသား အရိပ္ျပတာကို လုံးဝမျမင္။ သူ႔နယ္ပယ္ျဖစ္သည့္ IT အေၾကာင္း ေျပာေနရတာမို႔ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနပုံႏွင့္။
ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ စကားစမျပတ္ၾကေသာ ထိုႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေဇယ်ာ့မ်က္ႏွာက ညိဳသည္ထက္ မည္းလာသည္။ ဒါကိုရိပ္မိသူက တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း .. Peter ပင္။
"Lucas ၿပီးရင္ သြားရေအာင္ေလ။ ဟိုဖက္တံတားေလးေပၚ လမ္းေလၽွာက္ရေအာင္"
Peter အလိုက္သိစြာ ၾကားျဖတ္ဝင္ေခၚေပးမွန္း ေဇယ်ာ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။
"Okay! ခန့္နဲ႔ ေဇယ်ာေရာ လိုက္မယ္မလား။"
"ေတာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ Baby ကို ေဆးတိုက္ရဦးမွာမို႔ .. ေနာ္"
'Baby' ဆိုေသာ စကားလုံးကို သူ တမင္ထုတ္သုံးၿပီး 'ေနာ္' လို႔ေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္ နားသယ္စပ္ကို မထိတထိ နမ္းျပလိုက္သည္။ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေလး ျဖစ္သြားသူမွာ ခန့္ခန့္တစ္ေယာက္သာ။
သို႔ႏွင့္ Peter နဲ႔ Lucasက တစ္ဖက္ထြက္သြားၾကသည္။ ေဇယ်ာကေတာ့ အခ်ိဳပြဲစားေနသည့္ ခန့္ခန့္ကိုမေစာင့္ဘဲ၊ အတူေနေသာ ဘန္ဂလိုဖက္ဆီ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
သူ သဝန္တိုတာမလြန္။ ေလယာဥ္ဆင္းခ်ိန္က Peter သတိေပးေသာ အေျပာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ တုန္လွုပ္မိတာမို႔။
Lucas ကလည္း Gay ပဲတဲ့ေလ။
သူ႔ဘာသာ Gay ျဖစ္ေနတာ ကိစၥမရွိေသာ္လည္း ကိုယ့္လူကို လာမထိဖို႔ အေရးႀကီးသည္။ အလုပ္သေဘာအရ ပတ္သက္ေနလို႔သာ သူ ဒီေလာက္သည္းခံေပးထားျခင္းပင္။
"လူႀကီး"
ခပ္သြက္သြက္ေလၽွာက္ေနေသာ ေဇယ်ာ့ေနာက္ ခန့္ခန့္ အေျပးလိုက္လာရသည္။ မွီလာေတာ့လည္း ေဇယ်ာ့ခါးကို သူ႔လက္ကေလးႏွင့္ဖက္ၿပီး ယွဥ္တြဲေလၽွာက္သည္။
အရပ္ကကြာေတာ့ တကယ့္ လက္ညႇိုးနဲ႔လက္မကေလးလို။
"ေစာင့္ပါဦးဗ် .. ထမင္းစားၿပီး ေျပးလိုက္ရတာ မေကာင္းဘူး။"
ေဇယ်ာ့က ခန့္ခန့္ကို အနည္းငယ္ ငုံ႔ၾကည့္သည္။ ဘန္ဂလိုသြားေသာ သစ္သားေလၽွာက္လမ္းေလးမွာ မီးအဝါျပျပေလးေတြ ထြန္းထားတာမို႔ မ်က္ႏွာအမူအရာကို သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ရသည္။
"မ်က္ႏွာႀကီးက ဘာလို႔ဆူပုတ္ေနတာလဲ။ ျပန္ဖက္ဦးေလ.."
ေဇယ်ာ ေရွ႕ၾကည့္ေလၽွာက္ျပန္သည္။ ဘာမွေတာ့မေျပာျဖစ္။ ေျပာမိရင္လည္း သူ သေဘာထားေသးသိမ္ရာက်မွာမို႔ ကေလးကို မက်ဥ္းၾကပ္ေစခ်င္။ သို႔ေသာ္ စိတ္၏ထင္ဟပ္ရာျဖစ္ေသာ မ်က္ႏွာအမူအရာကေတာ့ လုံးဝလိမ္လို႔မရ။
"ဒါနဲ႔ ခုနက Baby လို႔ ေခၚလိုက္တယ္ေနာ္။ ခ်စ္စရာေလး .. ျပန္ေခၚၾကည့္ပါဦး"
စိတ္ခုေနလို႔ တမင္ေခၚျပလိုက္တာကို ခန့္ခန့္မွမသိဘဲ။ ဒီေတာ့ အႀကီးတာမယ့္ စိတ္ဆိုးေနမွန္္းသိေအာင္ သူ ဆက္စကားမေျပာဘဲ ေနလိုက္သည္။
"ဘာျဖစ္ေနတာလဲဗ်ာ။ ခုနထဲက မ်က္ႏွာႀကီးဆူပုတ္ေနေတာ့ သူမ်ားေတြအားနာစရာ။ ခုလည္းၾကည့္ ဆူပုတ္ေနတာပဲ .. စိတ္မၾကည္ရင္လည္းေန .. လူႀကီးနား မကပ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေနမယ္။"
ႏွုတ္ခမ္းဆူကာ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဖက္ထားသည့္လက္ကိုလႊတ္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး ေရွ႕ကထြက္သြားေတာ့သည္။
ဒီေတာ့မွ ခပ္ေျပေျပရယ္မိသြားတာ ေဇယ်ာတစ္ေယာက္ပါ။
ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆိုးဆိုး
ေဆာင့္နင္းသြားတဲ့ ေျခသံေတြေနာက္မွာ
သူ႔မာနက ဝပ္ဆင္းၿပီးသား။
အဲ့ဒီႏွုတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးေတြကပဲ
သူ႔လက္နက္ေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ေစၿပီးသား။
မင္းက ဘယ္လိုနတ္ဘုရားေတြ
ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ လူသားေလးလဲ .. ကေလးရာ။
"ေနပါဦးကြာ .."
ေဇယ်ာ အနည္းငယ္ေျပးလိုက္ၿပီး ခါးအုံေလးမွတဆင့္ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို သိမ္းက်ဳံးဖက္လိုက္သည္။ အသားစိုင္တို႔ ရိုက္ခတ္မွုေၾကာင့္ ရင္ထဲတသိမ့္သိမ့္။
အင္းေလးညခ်မ္း၏ မီးေရာင္ျပျပေအာက္တြင္ လူသားႏွစ္ေယာက္က ပူးကပ္ေနၾကသည္။ ေျခလွမ္းေတြကို ေရွ႕မဆက္ျဖစ္ၾကဘဲ သစ္သားလက္ရန္းေလးေဘးသာ ရပ္ေနျဖစ္ၾကသည္။
ၿငိမ္သက္ေနေသာ အင္းေလးကန္ေရျပင္တြင္ ၾကယ္ေရာင္ေလးေတြ လက္ေနသည္က ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္။ ေကာင္းကင္က လတစ္ျခမ္းေလးမွာလည္း ၾကင္သူႏွစ္ဦးကို ေငးၾကည့္ေနသေယာင္။ ေလနတ္သားေလးကလည္း မေနနိူင္စြာ .. သူတို႔ႏွစ္ဦးအား ကလူက်ီစယ္ေနျပန္ေသး၏။
"ေအးတယ္ေနာ္ .. ကိုယ္ ဖက္ထားေပးမယ္"
ခန့္ခန့္ မ႐ုန္းပါ။ ဒီလူသားနဲ႔ ဘယ္လိုအေနအထားမွာမဆို အတူတူရွိခ်င္တာမို႔ အေနာက္ရင္ခြင္ဆီ အသာမွီခ်လိုက္သည္။
ေႏြးေထြးေသာ ေပြ႕ဖက္မွုေလးကတဆင့္ အၾကင္နာေရစီးေၾကာင္းကေလးက သူ႔ထံ တစိမ့္စိမ့္ စီးဆင္းလာသည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ သူ စိတ္မေကာက္နိုင္ေလာက္ေအာင္ အရည္ေပ်ာ္က်သြားသည္။
ဆန္းေတာ့ဆန္းသည္။
လူႀကီးက အပူမီး မဟုတ္သလို
သူကလည္း အရည္ေပ်ာ္နိုင္သည့္ ေရခဲတုံးေတာ့မဟုတ္။
"ကိုယ္ သဝန္တိုမိတယ္သိလား ကေလး"
"မယုံတာလား"
ခန့္ခန့္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမးလိုက္ျခင္းပါ။
"ကေလးကို မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဖက္လူကို မယုံတာ။ ကိုယ့္အမ်ိဳးသားေလးကို အူတိုတာ.."
ေျပာရင္း နားသယ္စပ္ေလးကို ေနာက္ကရွိုက္နမ္းေတာ့ ခန့္ခန့္ခမ်ာ တြန့္သြားရသည္။ ဘယ္လိုမွ အနမ္းမခံနိုင္တဲ့ ထိုေနရာ။ ဒါကို လူႀကီးက ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္ေလ။
"လက္ခုပ္က ႏွစ္ဖက္တီးမွျမည္တာပါ.."
ခန့္ခန့္၏ ထိုစကားေလးနဲ႔ပဲ အင္းေလးညတစ္ညကို ၾကည္ႏူးစြာ ျဖတ္သန္းၾကသည္။
ကန္ေရျပင္ႀကီးက ၿငိမ္သက္လို႔ ..
ၾကယ္ေလးေတြလည္း ေမွးစင္းလာသည္။
ၾကင္သူႏွစ္ဦးလည္း ခ်စ္ေသြးျဖာေနခဲ့ေလၿပီ။
..................
(၆)
ေအးပါသည္ဟူေသာအင္းေလး၏ ေဆာင္းမနက္ခင္းက လူကို အနည္းငယ္ေတာ့ တုန္ခိုက္ေစသည္။ ဒါေတာင္ သူတို႔ထြက္လာခဲ့တာ ေနေရာင္ျပျပျမင္ရေသာ မနက္ ၉နာရီမွ။
အရပ္၈မ်က္ႏွာပတ္လည္တြင္ မွိုင္းျပာေနေသာ တိမ္စိုင္ေတြကအျပည့္။ ေတာင္နံရံမ်ားက အင္းေလကန္ေရျပင္ႀကီးကို ကာရံထားသည္။
စင္ေယာ္ငွက္တို႔ကလည္း အစာရွာရွင္း ဟိုဒီျမဴးထူး ပ်ံသန္းေနၾကေလၿပီ။ သူတို႔ေလးေယာက္လိုက္ပါလာေသာ စက္ေလွေလးသည္လည္း တထုတ္ထုတ္ႏွင့္ ေရေပၚအေျပးေမာင္းႏွင္ေနသည္။
ဦးတည္ေနသည္က Peter အရမ္းသြားခ်င္ေနေသာ အင္းေပါခုံေက်းရြာက 'Inthar Heritage House' ဆီကိုပါ။
ထိုေရာက္ေတာ့ အင္းသားႀကီးက သူ႔စက္ေလွကို တက္ရမည့္ေနရာႏွင့္ ကပ္ရပ္ေပးသည္။ ၿပီးလၽွင္ ေရွ႕ဆုံးက ထိုင္လိုက္ေသာ Peter က ဦးစြာတက္၏။ ေနာက္ Lucus တက္သည္။
ကံေကာင္းတယ္ပဲေျပာရမလား၊ ကံဆိုးတယ္ပဲေျပာမလား။
တတိယေနရာတြင္ လိုက္လာေသာ ခန့္ခန့္အလွည့္မွ ေရလွိုင္းတစ္ခ်က္ပုတ္ေတာ့ ေလွကာ အနည္းငယ္ယိုင္သြားသည္။ ဒီေတာ့ နဂိုကမွ နေမာ္နမဲ့နိုင္သည့္ခန့္ခန့္က အေပၚတက္ရင္း Lucas ေပၚ ပုံက်သြားသည္။ ေဇယ်ာက စက္ေလွေပၚမွာမို႔ ဆြဲရန္လက္လွမ္းမမွီလိုက္။
ကံေကာင္းတာက ကေလး ေရထဲေခ်ာ္မက်လိုက္ပါ။ သို႔ေသာ္ ကံဆိုးတာက Lucas ရင္ခြင္ထဲ တစ္ခါတည္းေရာက္သြားသည္။
႐ုပ္ရွင္ထဲက အေႏွးျပကြက္ေတြလို အၾကာႀကီးမဟုတ္ေသာ္လည္း ေဇယ်ာက ရွူးရွူးရွဲရွဲ ျဖစ္သြားသည္။ Lucasက ရိုးရိုးလွမ္းထိန္းလည္း ရပါလ်က္ ရင္ဝနဲ႔ ေပြ႕ယူဖမ္းလိုက္တာကိုး။
"အဆင္ေျပလား ခန့္"
"ရတယ္၊ ရတယ္။ Sorry ေနာ္ .. ေလွကယိုင္သြားလို႔"
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေပးအယူတည့္ေနခ်ိန္ ေဇယ်ာက ေလွေပၚမွ အသာေလးဆင္းသည္။ ဘယ္သူမွ ကူစရာမလိုေလာက္ေအာင္ လြယ္သည္။ သူ စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ကေလးကိုေတာင္ မၾကည္,ၾကည့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။
ဒါလည္း နားလည္ဟန္လည္း မတူပါ။ ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးတပ္ၿပီး ေတြ႕သမၽွ စိတ္ဝင္စားေနသည့္ ဒီကေလး။
Peter ကေတာ့ ဗမာေၾကာင္ေလးေတြရွိသည့္ Burmese Cat Village ကိုသြားေနတာမို႔ စိတ္လွုပ္ရွားေနပုံရသည္။
သစ္သားတံတားေလးကတဆင့္ ေလၽွာက္သြားရေသာ လမ္းသြယ္ေလး။ ေရနံဂ်ီးဝေနေသာ သစ္သားအိမ္ႀကီးက အုံ႔ဆိုင္းေနေသာ ရာသီဥတုႏွင့္ ပနံရသည္။ တစ္ဖက္တြင္လည္း ေၾကာင္ေလးေတြ ဝင္နိုင္ထြက္နိုင္ေအာင္ ေဆာက္ထားေသာ အိမ္ငယ္ေလမ်ားက အစီအရီ။
ထိုအိမ္ေလးေတြၾကားမွ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလၽွာက္သြားေနၾကေသာ ဗမာေၾကာင္ေလးမ်ား။ သူတို႔ေျပာပုံအရေတာ့ ရွားပါးဗမာမ်ိဳးစိတ္ေၾကာင္မ်ားကို လန္ဒန္မွေခၚေဆာင္ကာ အေမြအႏွစ္တစ္ခုသဖြယ္ ထိန္းသိမ္းထားသည္တဲ့။
ၿဗိတိသၽွကိုလိုနီလက္ထပ္၌ ဗမာေၾကာင္ေတြကို အဂၤလိပ္လူႀကီးမင္းမ်ားက အျမတ္တနိုးႏွင့္ ဘိလပ္ထိ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့တာကိုေတာ့ သူလည္း ဖတ္ဖူးသည္။ ေၾကာင္ေတြကို ဒီေလာက္ျမတ္နိုးၾကလိမ့္မယ္လို႔သာ ေဇယ်ာ မေတြးျဖစ္တာ။
ဗမာေၾကာင္စစ္တာေတာ့ ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ေတြ႕ဖူးသလို အေမႊးပြၿပီး အေရာင္စပ္လွေသာေၾကာင္မ်ားလိုမဟုတ္။ ဒီေကာင္ေတြက ေခ်ာကလက္ေရာင္၊ နက္ျပာေရာင္ႏွင့္ မီးခိုးေရာင္မ်ား ေရာယွက္သည္။ အေမႊးမွာလည္း သိပ္မပြဘဲ ေျပာင္စင္းေနသည္။
ထူးျခားသည္မွာ မ်က္ဆံနက္နက္၊ အျမႇီးတေထာင္ေထာင္ႏွင့္ ထိုေၾကာင္ေတြက သူ႔ကိုၾကည့္ၾကည့္သြားတာ ၾကက္သီးထစရာပင္။
ေဇယ်ာ ေၾကာင္ေတြကို အသဲယားပါသည္။ ကိုင္လည္းမကိုင္တတ္သလို၊ ရဲလည္းမရဲပါ။ ဒါကို ကေလးကေတာ့မရ။
ခုေတြ႕ .. ခုေပြ႕ ဆိုတာ သူမွစစ္သည္။
အေမႊးေတြ ကပ္ကုန္မွျဖင့္။ ေဘးကေနၾကည့္ၿပီး ေဇယ်ာက မသက္သာ။ ၿပီးလၽွင္ လက္ေသခ်ာေဆးခိုင္းၿပီး အပိုေဆာင္ထားေသာ အေႏြးထည္ကိုပါ လဲခိုင္းရဦးမည္။ ဒီကေလးက သူ႔style ပ်က္လို႔ ဆူေအာင့္ေနမွာေတာ့ ေသခ်ာေပါက္။ ဒါေပသိ က်န္းမာေရးက အေရးႀကီးသည္မလား။
"ကေလး ေပြ႕႐ုံပဲေပြ႕ေလ၊ လိုက္နမ္းမေနနဲ႔။ မ်က္ႏွာနဲ႔ အနည္းဆုံး တစ္ေပေလာက္ ခြါထား။ ေရာဂါပိုးေတြဘာေတြရွိရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။"
"အင္းပါ"
ခန့္ခန့္က ဒီေလာက္သာေျပာေသာ္လည္း ထိုေၾကာင္မ်ားကို ေစာင့္ေရွာက္သည့္ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေဇယ်ာ့ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္သည္။ ၾကည့္လည္းမတတ္နိုင္၊ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္ ေျပာတာပဲမလား။
Peter ကလည္း ေၾကာင္ေတြခ်စ္တတ္ေတာ့ ေပြ႕သည္၊ နမ္းသည္။ ၿပီးေနာက္ အသင့္ပါလာသည့္ Camera ႏွင့္ ရွူ႔ေထာင့္မ်ိဳးစုံက တစ္ေကာင္ခ်င္းစီရိုက္သည္။ Lucas မွာေတာ့ ခုနက မ်က္ေစာင္းထိုးသည့္ အမ်ိဳးသမီးရွင္းျပတာကို နားေထာင္ေနလ်က္။
ဟင္း .. ဒီအေျခအေနကို ပ်င္းရိေနတာ သူတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနသည္ထင္။ ဒါမို႔ ေဇယ်ာလည္း အရွုံးမေပး။ ေၾကာင္ေတြေလၽွာက္သြားေနတာ ၾကည့္မည့္အစား Inle Heritage Foundation အေၾကာင္း ပိုေလ့လာၾကည့္သင့္သည္။
ဒီ Foundation က Non-profit အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တာမို႔ သူ စိတ္ဝင္တစားရွိခဲ့ဖူးသည္။ အေမြအႏွစ္ေတြထိန္းသိမ္းထား႐ုံမက အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာရပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုပါ သင္ေပးေသးသည္။ ဦးေဆာင္သူ မယဥ္မ်ိဳးဆုကိုလည္း သူ အားက်ရပါ၏။
ေတြးရင္း၊ ေငးရင္း၊ ေလ့လာရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕ ကုန္ဆုံးသြားသည္။ က်န္ခဲ့သည့္ ၃ေယာက္အဖြဲ႕က ထြက္မလာေသး။ ဒီေတာ့လည္း သူကသာ သြားေခၚဖို႔ Cat Village ဖက္သို႔ ျပန္ထြက္ခဲ့ရ၏။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေဇယ်ာ့ေဒါသေတြ အလိပ္လိပ္တက္ကာ ေသြးေၾကာေတြပင္ ဖိန္းရွိန္းသြားသည္။
ေၾကာင္ကိုေပြ႕ထားေသာ ကေလး၊
ထိုကေလးရဲ့ ပုခုံးေပၚက Lucas ရဲ့လက္၊
ၿပီးေတာ့ ျပဳံးရယ္ရင္း အခါခါျပန္ရိုက္ေနၾကသည့္ selfie။
အားလုံးက သူ႔အတြက္ စိတ္တိုစရာခ်ည္း။ ကေလးက ျပဳံးေနသည္။ Lucas ကလည္း ထိုနည္းတူ။ ၿပီးေတာ့ သူ ရပ္ၾကည့္ေနသည့္အခ်ိန္အတြင္းကို ပုခုံးေပၚ ဖက္ထားသည့္လက္က မခ်ေသး။
အေကာင္းမြန္ဆုံး အျပဳံးကိုသုံးရင္း ေဇယ်ာ ေလၽွာက္လွမ္းသြားလိုက္ရသည္။
သို႔ေသာ္ ေဒါသရိပ္လႊမ္းေနသည့္ မ်က္ဝန္းေတြကို ခန့္ခန့္ ေကာင္းစြာျမင္လိုက္ရပါ၏။
..................
(၇)
"မင္းတို႔ဟာက မလြန္လြန္းဘူးလား ကေလး။ ကိုယ့္မ်က္စိထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးဝါးလာၿပီေနာ္ .."
ထမင္းစားေသာက္အၿပီး ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားက လူသူရွင္းသည့္ အရိပ္တစ္ေနရာတြင္ျဖစ္သည္။ Peter ႏွင့္ Lucas ကေတာ့ ဓာတ္ပုံရိုက္ေနၾကတာမို႔ ဘုရားထဲ က်န္ခဲ့သည္။
"လူႀကီးဘာသာ သဝန္တိုၿပီး မယုံသကၤာေတြ ျဖစ္ေနတာ။ လူေရွ႕သူေရွ႕ ဒီတိုင္း ရိုးရိုးသားသား စကားေျပာၾကတာပဲေလ .."
"ဪ .. ရိုးရိုးသားသားဆိုတိုင္း လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရရိုးလား။ ကိုယ္က အိမ္ေထာင္သည္ေလ၊ ဆင္ျခင္စရာရွိတာ ဆင္ျခင္ရမွာေပါ့။ Cat village မွာ ပုခုံးဖက္ၿပီး ရယ္ေမာေနၾကတာက ဘာလဲ၊ ဟိုက အသားယူတာကို ၿငိမ္ခံေနတာလား။ ၿပီးေတာ့ ထမင္းစားတဲ့ေနရာေတာင္ မေရွာင္၊ MacBook ကို ေရွ႕ခ်ၿပီး ရယ္ေမာေနၾကတာေလ။ ဒီခရီးစဥ္မွာ မင္းေယာက်္ား .. ကိုယ္ ပါေနတယ္ဆိုတာေရာ သတိရေသးရဲ့လားကြာ။"
ခန့္ခန့္ စုတ္တစ္ခ်က္သပ္ရင္း ေဇယ်ာ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ၾကည့္လာသည္။ တကယ့္ဆို သူ႔ဧည့္သည့္က ကိုယ့္ကိုလာပတ္သက္တာ။ သူကသာ ေရွာင္ထြက္မေနဘဲ ဒိုင္ခံဧည့္ခံေနသင့္တာမလား။
"Selfie တူတူရိုက္တာ၊ သူျပတဲ့ Fashion design ေတြကို စိတ္ဝင္တစားၾကည့္မိတာ .. ဘာထူးဆန္းေနလို႔ ဒီေလာက္ကမၻာပ်က္ေနတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္း ခပ္ပါးပါးပဲ။"
"ေအး တျခားေယာက်္ားဆို မေျပာဘူး။ အဲ့လူကလည္း ငါတို႔လိုပဲ Gay မို႔လို႔ကြ။ ေနပါဦး၊ ဒီကိစၥေလးေၾကာင့္နဲ႔ ဘာလို႔ 'ကၽြန္ေတာ္' ဆိုတာက ထြက္လာရတာလဲ။"
ေဇယ်ာက ခန့္ခန့္ကိုယ္နဲ႔ အနီးဆုံးထိကပ္ကာ အံႀကိတ္သတိေပးသည္။ ရန္ျဖစ္လာရင္ ခန့္ခန့္က 'ကၽြန္ေတာ္'လို႔ သုံးႏွုန္းတာ သူ အမုန္းဆုံးမို႔ေလ။
"မေက်နပ္လည္း မတတ္နိုင္ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြေရွ႕ပါ အဲ့ဒီမ်က္ႏွာ၊ အဲ့ဒီအခ်ိဳးကို မျပင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မျပင္နိုင္ဘူး။"
ေျခာက္လတစ္ခါေတာင္ ရန္မျဖစ္ဖူးၾကသူေတြက တကယ္တမ္း ရန္ျဖစ္ၾကၿပီဆိုလၽွင္လည္း စကားအရာအရ အေသအေၾကပင္။ ရန္ျဖစ္ၾကလၽွင္ ခန့္ခန့္က မဟုတ္မခံ၊ ေဇယ်ာက အျမဲေလၽွာ့ေပးတတ္သည္။
ဒီတစ္ႀကိမ္မွသာ ေဇယ်ာ အူတိုလြန္း၍..။
.
သူတို႔အဖြဲ႕ေလးက အင္းေလးတြင္ ႏွစ္ညသာ အိပ္ၾကမွာျဖစ္သည္။ ဒါမို႔ Peter စိတ္ႀကိဳက္ ေနရာစုံေရာက္နိုင္ရန္ ေဇယ်ာက စက္ေလွသမားႏွင့္ တိုင္ပင္ကာ အခ်ိန္လုပို႔ရသည္။
တစ္ေနကုန္ အႏွံ့လည္ေနရေတာ့ ခန့္ခန့္ကလည္း နားခ်င္လာသည္။ လူကပန္းရသည့္ၾကားထဲ လူႀကီးနဲ႔ပါ ရန္ျဖစ္ထားတာမို႔ စိတ္ကမၾကည္။ ေနခ်ိဳခ်ိဳေအာက္တြင္ ရာသီဥတုက ေအးျမေနလို႔သာ သူ ခံသာေတာ့တာ။
အင္းေလကန္ေရျပင္တြင္ ေနေရာင္ေၾကာင့္ လွိုင္းၾကပ္ခြပ္ေလးေတြက ေငြမွုန္ေတြၾကဲျဖန့္ထားသလို လက္လက္ထေနသည္။ ဒီေရျပင္ေပၚတြင္ သူတို႔စက္ေလွေလး ဦးတည္ေနသည္က Peter သြားခ်င္သည့္ ေနာက္ဆုံးေနရာသို႔။
အေနာက္တိုင္းသားေတြကပဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာမို႔လားမသိ။ Peter သြားခ်င္သည္က နာမည္ႀကီးေနရာေတြမဟုတ္ဘဲ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခင္းေတြၾကား သြားခ်င္သည္တဲ့။
ၾကားခါစက ခန့္ခန့္ ရယ္ေတာင္ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ဟင္း မထူးေတာ့ .. သူလည္း ေနရာစုံေရာက္ဖူးတာေပါ့။
စက္ေလွဆရာေခၚသြားေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခင္းက အေတာ္လွပါသည္။ တိုင္ေထာင္စိုက္ထားေသာ ခရမ္းခ်ဥ္ပင္ေတြမွာ အတန္းလိုက္အရွည္ႀကီးေတြ။ ဒီၾကားထဲက ေလွတစ္စီးစာသြားရန္သာ ျခားထားသည္။ သို႔ႏွင့္ Camera ထုတ္ၿပီး ဓာတ္ပုံရိုက္သူကရိုက္၊ ေလွသမားရွင္းျပတာကို နားေထာင္သူကေထာင္ႏွင့္ နိုင္ငံျခားသားႏွစ္ေယာက္က အလုပ္ရွုပ္ေနၾကသည္။
ဒီတြင္ ခန့္ခန့္ႏွင့္ေဇယ်ာ၏ ျပႆနာက စျပန္သည္။
Peter နဲ႔ Lucas က ဓာတ္ပုံရိုက္ရင္း ေလ့လာၾကသူေတြမို႔ ျဖည္းျဖည္းသြားခ်င္သည္။ ေဇယ်ာကေတာ့ စိုက္ခင္းရွင္၏စက္ေလွႏွင့္ အတူလိုက္ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ◌္စိုက္ပ်ိဳးသည့္လုပ္ငန္းကို ေသခ်ာေလ့လာခ်င္သည္။ ဒါကို ခန့္ခန့္က စိတ္ဆိုးေနေတာ့ မလိုက္ခ်င္။ တမင္သက္သက္ ဂ်စ္ကန္ကန္လုပ္ျခင္းလည္း ပါပါသည္။
ဒီလိုႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သား တိုးတိုး,တိုးတိုး စကားမ်ားၾကရာမွ အေရွ႕ကလူေတြပါ လာၾကသည္။ စက္ေလွႏွစ္စီးၾကား သူတို႔ေတြ ဗ်ာမ်ားကုန္ၾကရပါ၏။ တစ္ဖက္ကို ကူးရန္ျပင္ေနသည့္ ေဇယ်ာ့မ်က္ႏွာကလည္း ဆူပုတ္လာေတာ့သည္။
"မလိုက္ရင္ ကိုယ္ ေပြ႕ေခၚရ, ေခၚရ ေခၚမွာေနာ္.."
ေဇယ်ာ ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေျပာေတာ့ ခန့္ခန့္ကလည္း မေက်မနပ္ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။
အေျခအေန တင္းမာေနမွန္းကို ျမန္မာစကားမတတ္သည့္ Peter တို႔ကအစ၊ ေလွသမားေတြအဆုံး ရိပ္မိလာၾကသည္။
ခန့္ခန့္ဆိုသည္မွာလည္း ဘူးဆိုတကယ္ကို ဖ႐ုံမသီးခ်င္သူပါ။ ဒါေပသိ ဧည့္သည္ေတြပါေနတာမို႔ သူကပဲ အေလၽွာ့ေပးၿပီး တစ္ဖက္စက္ေလွေပၚ တက္လိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲေတာ့ အေတာ္အခဲမေၾကစြာ။
ဒီလိုႏွင့္ Peter ႏွင့္ Lucas တို႔ စက္ေလွက ေနာက္မွာက်န္ခဲ့ၿပီး ခန့္ခန့္တို႔က အရင္ပတ္ၾကည့္ႏွင့္သည္။
ခရမ္းခ်ဥ္ပင္ေတြက သိပ္မျမင့္ေသးေသာ္လည္း အသီးေတြက ရဲမွည့္ေနသည္။ ခူးလက္စေတာင္းတစ္လုံးကလည္းပါေတာ့ ခန့္ခန့္ လက္လွမ္းမွီရာ အကုန္ခူးထည့္ေနမိေတာ့သည္။ အေရွ႕က လူႀကီးနဲ႔ စကားမေျပာရလၽွင္ ၿပီးေရာမလား။
သို႔ေသာ္ ခန့္ခန့္အဖို႔ ခူးေလ၊ ခူးေလ .. အားမရေလျဖစ္လာသည္။ တခ်ိဳ႕နီတာရဲအလုံးေလးေတြက စက္ေလွေဘာင္ကို လက္ေထာက္ကာ အားစိုက္ခူးမွရသည္။ စိတ္လွုပ္ရွားဖို႔ေကာင္းၿပီး လူကလည္း တကယ့္ကို ျပဳတ္က်ခ်င္စရာ။
"ကေလး က်မယ္ေလ .. ေလွဝမ္းထဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ျပန္ထိုင္ေန"
အေရွ႕ကေန လွည့္ဆူလာသည့္အသံေၾကာင့္ ခန့္ခန့္ ေဒါသက ထြက္သထက္ ထြက္သြားသည္။ ညင္ညင္သာသာ ေျပာရင္ေတာင္ သူ လက္ခံျဖစ္ဦးမွာ။ ခုဟာက မ်က္ႏွာႀကီးမဲႀကီး မာန္အျပည့္ႏွင့္။ ဒီေန႔အဖို႔ေတာ့ သူ ဘာလုပ္လုပ္ ဆူေငါက္ေနဦးမည့္ပုံ။
စိုက္ခင္းရွင္ကပါ စိုက္ၾကည့္လာေတာ့ ခန့္ခန့္ ေဒါသက အထြဋ္အထိပ္ ေရာက္သြားေလၿပီ။ လူေရွ႕သူေရွ႕ အဆူခံရတာကို သူမႀကိဳက္။ ၿငိမ္ေနသည့္နဂါးကို အျမႇီးလာစမ္းသည့္ လူႀကီး။
ေဖာင္း!
မွည့္ရႊမ္းေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအား ေက်ာျပင္က်ယ္ဆီ ပစ္လႊတ္လိုက္ျခင္းပါ။ ခဲေရာင္အဆင္းရွိေသာ Hoddie ကေလးတြင္ ခရမ္းခ်ည္သီး ပစ္ခၽြဲခၽြဲအႏွစ္ေတြမွာ ရဲခနဲ .. ။
"ကေလး မင္း.."
အငိုက္မိသြားေသာ ေဇယ်ာ့အဖို႔ ေအာင့္သြားေသာေက်ာျပင္ကို လက္ျပန္စမ္းၾကည့္ရသည္။ နီနီရဲရဲ ခရမ္းခ်ဥ္အႏွစ္ေတြ။ ထိုထက္ ပိုရဲနီသည္က စိတ္တိုသြားသည့္ ေဇယ်ာ့မ်က္ဝန္းေတြပါ။
ခန့္ခန့္လည္း စိတ္တို၍သာ ပစ္လိုက္တာ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးက ကြဲသြားလိမ့္မည္မထင္ထားမိ။ အင္းေလးခရမ္းခ်ဥ္သီး ရဲမွည့္ပုံကေတာ့ ခန့္ခန့္အဖို႔ မေတြးရဲစရာ။
ဒီလိုႏွင့္ Peter တို႔ကို မေစာင့္ေတာ့ဘဲ စိုက္ခင္းပိုင္ရွင္ စက္ေလွႏွင့္သာ သူတို႔ ဦးစြာ ျပန္ခဲ့ၾကရေတာ့သည္။
ေသြးပူတုန္း ေဒါသထြက္ေနၾကသည့္ လူသားႏွစ္ေယာက္မွာ ဟိုတယ္ ျပန္ေရာက္သည္ထိ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ .. ။
.......................
(၈)
ေဆာင္းေလကေလးက ကန္ေရျပင္ကိုျဖတ္ကာ သူ႔ဆီအေရာက္ တိုးေဝွ႕လာသည္။ ေနေရာင္မရွိေတာ့သည့္ ညအခ်ိန္မို႔ အေအးဓာတ္ကေလးက စိမ့္ခနဲ။
ဒါေတာင္ ေဇယ်ာ လက္ရွည္ထူထူထဲထဲ ဝတ္ထားပါသည္။ ညေနက ခရမ္းခ်ဥ္အႏွစ္ေတြ ေပပြေနသည့္ Hoddieေတာ့ မဟုတ္။
လက္ထဲကကိုင္ထားေသာ စီးကရက္ကို တစ္ခ်က္ဖြာရင္း အခိုးအေငြ႕ ထုတ္လႊတ္လိုက္သည္။
ျပန္ေတြးေတာ့လည္း ရယ္စရာေကာင္းသား။ စစအေပါက္ခံရျခင္းက အေတာ္စိတ္တိုေသာ္လည္း သူက ေရွ႕မွာေတာက္ေလၽွာက္ ဆူခဲ့တာကိုး။
တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အသက္၈ႏွစ္ကြာသည့္ ဆက္ဆံေရးက ဒီလိုပဲ အခန့္မသင့္ျဖစ္တတ္ေသးသည္။ ရန္ျဖစ္စိတ္ဆိုးၾကတိုင္း မုန္းလို႔မွမဟုတ္ဘဲ။ သဝန္တိုတာကို အိပ္ခါနီးမွ နားလည္ေအာင္ေျပာရင္း ေခ်ာ့ရေတာ့မည္။
ဟူး .. ဒီတစ္ခါလည္း အႀကီးျဖစ္သည့္ သူကပဲ ေခ်ာ့ရဦးမွာမလား။
စီးကရက္ကို တစ္ခါထပ္ရွိုက္ေနခိုက္ အေနာက္က ရစ္သိုင္းခံလိုက္ရေသာ ေဇယ်ာ။
လုံးဝကို အံ့ဩမွုအျပည့္နဲ႔ပါ။ လွည့္ၾကည့္စရာမလိုေလာက္ေအာင္ ရင္းႏွီးေနတာ ဒါကေလးရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အထိအေတြ႕။ နစ္သိပ္ေနေအာင္ ဖက္ထားပုံေထာက္ ဧကႏၲ သူ႔ကို လာေခ်ာ့တာမ်ားလား။
ေဇယ်ာ စီးကရက္ကိုင္ထားသည့္လက္ကို သစ္သားလက္ရန္းေပၚ အသာတင္ထားသည္။ ဘာမွေတာ့မေျပာျဖစ္ၾကေသး။ ေျပာဖို႔ အရွိန္ယူေနတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္သည္။
ထိုအခိုက္ လက္ေခ်ာင္းၾကားမွ ဆြဲယူခံလိုက္ရေသာ စီးကရက္!
"ကေလး"
လ်င္ျမန္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ႏွင့္အတူ ခန့္ခန့္က စီးကရက္ကို ဖြာရွုက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားသည္။ ႏွာဖ်ားကတဆင့္ေတာင္ အခိုးအေငြ႕ကို ထုတ္နိုင္ပုံေထာက္ ဒါဟာကၽြမ္းက်င္အဆင့္ပါ။
"ဘာလို႔ယူေသာက္တာလဲ"
"သဝန္တိုလို႔"
ဟက္! ေဇယ်ာ ရယ္ခ်င္သြားသည္။ သူ႔ကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ေပါက္ခဲ့သူက ေဆးလိပ္ကိုစိုက္ၾကည့္ၿပီး သဝန္တိုရတယ္လို႔။ Lucas နဲ႔ဆို သူဘယ္ေလာက္မ်ားအူတိုမလဲ စဥ္းစားၾကည့္သင့္တာေပါ့။
"အဲ့ဒီေတာ့ စီးကရက္ကို ယူဖြာလိုက္တယ္ေပါ့.."
"အင္း .. ဒီႏွုတ္ခမ္းကိုလည္း အပိုင္သိမ္းမွာပါ။ စီးကရက္ေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ အေငြ႕အသက္ကို အရင္ယူလိုက္တဲ့သေဘာ.."
ဒီကေလး အေခ်ာ့ေတာ္သည္။ ေဇယ်ာ စိတ္ထဲမွာသာ ခ်ီးက်ဴးလိုက္ျခင္းပါ။ လူကေတာ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးေကြး႐ုံသာ ျပဳံးျပလိုက္သည္။ ေခ်ာ့လက္စႏွင့္ တလက္စတည္း စိတ္ဆိုးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ရဦးမည္။
"ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ေပါက္တဲ့သူကမ်ား"
"မခနဲ႔ပါနဲ႔။ အဲ့ဒီအတြက္လည္း တစ္ညလုံး အေႂကြးဆပ္ၿပီး ေခ်ာ့မယ္စဥ္းစားထားၿပီးသား။ အယ္ .. တစ္ခုပဲ"
ေဇယ်ာ့မ်က္လုံးတို႔ အေရာင္ေတာက္သြားသည္။
တစ္ညလုံး အေႂကြးဆပ္မယ္ဆိုတာ ကေလးဖက္က လိုလိုခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေပၚသည့္ ဆႏၵတဲ့လား။ တစ္ႏွစ္လုံး သူ႔ဦးေဆာင္မွု ေနာက္ကသာ လိုက္တတ္သည့္ ကေလးဆိုေတာ့ သူ စဥ္စားေနမိသည္။
"ဘာတစ္ခုလဲ"
"Lucasနဲ႔ သဝန္မတိုေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ကတိေပး။ ကေလးလည္း အေနအထိုင္ဆင္ျခင္မယ္ေလ။ လူႀကီးလည္း အေႂကြးဆပ္ၿပီးရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပး။ ဘယ္လိုလဲ .. သေဘာတူလား။"
ခက္ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ ဒီကေလး။ လာေခ်ာ့တာေတာင္ ေလသံက အထက္စီးကေလးႏွင့္ အေပးအယူ လုပ္ေနေသးသည္။ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝ ေရာက္ေနတာေတာင္ အသဲယားစရာေကာင္းခ်က္ပါပဲ။ အင္းေလ .. ဒီမာနခဲေလး သူ႔ကို လာေခ်ာ့တာေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရဦးမည့္အျဖစ္ပါ။
"အေႂကြးဆပ္မွာကိုပဲ ကိုယ္ စိတ္ဝင္စားေနၿပီ။ က်န္တာ ေခါင္းထဲမရွိေတာ့ဘူး။"
"ခင္ဗ်ားႀကီးက လူလည္.."
ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာေနေသာေကာင္ေလးအား ေဇယ်ာ့ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္ေတာ့သည္။ လူေတြေျပာေနက် အိမ္ေထာင္ေရးသုခဆိုတာ ဒီလိုပဲမလား။ ေသာက္ေလ၊ ေသာက္ေလ ငတ္မေျပသလို .. သုခဘုံမွာ ခံစား၊ စံစားေနၾကရသကဲ့သို႔။
.
အေႂကြးဆပ္မယ္ေျပာတဲ့ ကေလးက စိတ္လွုပ္ရွားေနပုံရသည္။ ေရခ်ိဳးဦးမည္ဆိုၿပီး ဝင္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ၾကာေနေလၿပီ။ သူကေတာ့ ခ်ိဳးၿပီးသားမို႔ အျပင္တြင္သာ က်န္ရစ္သည္။
မိနစ္၂၀ ၾကာသည္ထိ ထြက္မလာေတာ့ ေဇယ်ာ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ေခါက္ရေလသည္။ အင္းေလးညခ်မ္းက ခ်မ္းပါဘိႏွင့္ ဘာေတြဒီေလာက္ထိမ်ား ျပင္ဆဲေနရသလဲ ကေလးရယ္။
"ကေလး ထြက္ခဲ့ေတာ့ေလ .. ဖ်ားေနမယ္"
"ဟုတ္ ၿပီးၿပီ"
ေခ်ာက္ခနဲထြက္ေပၚလာသံႏွင့္အတူ ကေလးကို ျမင္ရသည္။
ေရစိုေနေသာ ဆံစတို႔က နဖူးျပင္ေလးေပၚတြင္ ဟိုတစ္စ၊ သည္တစ္စ။ ခါးတြင္သဘက္အျဖဴကို ပတ္ထားၿပီး ခႏၶာအေပၚပိုင္းက ဗလာက်င္းလ်က္သား။ အနည္းငယ္ ကုတ္ဖဲ့ထားမွုေၾကာင့္ထင္သည္ .. လည္ပင္းေအာက္နားတြင္ ကုတ္ျခစ္ရာေလးေတြက နီနီရဲရဲႏွင့္။
"စိတ္လွုပ္ရွားေနတာလား"
သူ ဒီလိုေမးေတာ့ ကေလးက ေခါင္းညိတ္သည္။ ၿပီးေနာက္ သဘက္တစ္ထည္ယူကာ ေမြ႕ရာေပၚထိုင္သည္။ ဒီေတာ့ သူ ကိုယ္တိုင္ ဆံစေတြ သုတ္ေပးခ်င္မိျပန္ေရာ။
ခဏၾကာေတာ့-
"အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီလား လူႀကီး"
ေရသုတ္ေပးေနေသာ သူ႔လက္ကို လက္ဖဝါးႏူးႏူးညံ့ညံ့က အသာဆုပ္ကိုင္လာသည္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ပဲလား၊ စိတ္လွုပ္ရွားေနလို႔ပဲလားမသိ .. ကေလးလက္ေတြ ေအးစက္ေနသည္။
"ကိုယ္က အျမဲ Ready ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကေလး ရွပ္လက္ရွည္အပါးေလး တစ္ထည္ေလာက္ ဝတ္ထားပါဦး။ ေအးေနတယ္ေလ .."
"ေတာ္ၿပီ .. အခုပဲ စေတာ့မယ့္ဟာ"
ဟက္! တကယ္ကို စိတ္လွုပ္ရွားေနသည့္ သူ႔ကေလး။ အရင္လို မေျပာရဲမဆိုရဲ မဟုတ္ေတာ့။
"အဲ့ေတာ့ ဒီေန႔ ကိုယ္ဦးေဆာင္စရာ မလိုဘူးေပါ့.."
"အင္း"
ဒီလို ခပ္ေအးေအးေျပာၿပီး ကေလးကထသည္။ Luggage ဆီ ေလၽွာက္သြားပုံေထာက္ လိုတာေတြ အကုန္ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီေပါ့။
ေဇယ်ာ ေအးေအးလူလူ ေမြ႕ရာေပၚတက္အိပ္ေတာ့ ကေလးကလည္း တက္လာသည္။ ႏွစ္လိုဖြယ္ျပဳံးျပေနပုံက စစခင္ခဲ့တုန္းကအတိုင္း။ သူ႔အကၤ်ီေတြ လိုက္ေရြးေပးခဲ့တုန္းကလို တက္ႂကြေနဆဲ။
ဒီလိုႏွင့္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကေလးက သူ႔ကိုယ္ေပၚတက္လာၿပီး နားသယ္စပ္ေလးကို လာနမ္းသည္။ ၾကက္သီးေတြထသြားမိတာ ကေလးရိပ္မိပါလိမ့္မည္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုကလည္း တစ္သားတည္းမလား။
ထိုမွတဆင့္ ႏွုတ္ခမ္းသားေတြဆီ ကူးလူးဆက္သြယ္လာသည္။ သူ အျမဲႏွစ္သက္ရေသာ ႏွုတ္ခမ္းဖူးဖူးက မနမ္းရက္ေအာင္ အိစက္ႏူးညံ့ေနဆဲ။ သို႔ေသာ္ အတင္းတိုးဝင္လာေသာ လၽွာဖ်ားေလးေၾကာင့္ သူ အရည္ေပ်ာ္ရျပန္ပါၿပီ။
ရမက္ဆန္လာသည့္ ထိုအနမ္းတို႔ကတဆင့္ အျပဳအစုေကာင္းလြန္းသည့္ ခ်စ္ရသူေၾကာင့္ ဟိန္းေဇယ်ာတစ္ေယာက္ တစ္သက္တာ ျပန္မဆင္းခ်င္ေတာ့သည့္ သုခဘုံေရာက္ေနသည့္ႏွယ္။ အထိအေတြ႕တိုင္းက
တရွိုက္မက္မက္ ..
မရပ္မနားႏွင့္ ..
တင္းၾကပ္စြာ .. ။
ေဇယ်ာ ခ်စ္မဝပါေသာ ပန္းေသြးမ်က္ႏွာေလးကလည္း ဒီညေတာ့ အရိုင္းဆန္ကာ ပိုရဲေသြးေနသည္။ ခ်ိဳသာေသာညည္းညဴသံေလးကလည္း နားထဲတြင္ တသိမ့္သိမ့္။
ဒီလိုႏွင့္ သိပ္သည္းလွပါသည္ဆိုေသာ ႏွင္းမွုန္ေတြကို ဖန္တီးေပးသည့္ ေဆာင္းနတ္သမီးက ထိုၾကင္သူႏွစ္ေယာက္၏ ခ်စ္ၾကည္ႏူးမွုကို မခံနိုင္သည့္အဆုံး တမင္ေရွာင္ေျပးရေတာ့သည္။
ခပ္ေႏြးေႏြးသာရွိၾကေသာ ကိုယ္ေငြ႕ေလးေတြႏွင့္ တူႏွစ္ကိုယ္ ခ်စ္ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္မွာလည္း လူေျခတိတ္သည့္ ညဥ့္ဦးယံထိတိုင္ .. ။
....................
[Ringing .. Ringing]
ဟိုတယ္လိုင္းခြဲဖုန္း၏ က်ယ္ေလာင္စြာျမည္သံက ပူးကပ္ေနေသာ လူသားႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ပင္။
ေနေရာင္ကို ျမင္ေနရၿပီျဖစ္၍ အခ်ိန္မနည္းေတာ့မွန္းေတာ့ ေဇယ်ာ သိလိုက္သည္။ ကေလး နိုးမလာခင္ သူ အသာထၿပီး ဖုန္းကိုင္လိုက္ရ၏။
Peter ဆက္လာျခင္းပါ။ Breakfast လာမစာၾကေသးသည့္ႏွစ္ေယာက္အတြက္ သူတို႔စိတ္ပူေနၿပီေလ။ ပူလည္းပူခ်င္စရာ။ မေန႔က သူတို႔ေရွ႕မွာ ကိုယ္ေတြက တင္းမာခဲ့ၾကတာကိုး။
ေဇယ်ာတစ္ေယာက္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသးေသာ ကေလးကိုၾကည့္ၿပီး မနက္စာမစားျဖစ္ေသးေၾကာင္းသာ ျငင္းလိုက္သည္။ ေန႔လည္ ၁၁နာရီ check-out လုပ္ခ်ိန္မွပဲဆုံၾကဖို႔ ထပ္ခ်ိန္းဆိုလိုက္၏။
ကေလးလည္း ဒီေလာက္ဆို အိပ္ေရးဝေလာက္မည္ထင္ပါသည္။ ခုခ်ိန္ထလၽွင္ေတာ့ ပင္ပန္းေနဦးမည္မလား။
ညကအေၾကာင္း ျပန္ေတြးေတာ့ ရင္ထဲတဒိတ္ဒိတ္။ ဆိုးတယ္ထင္ရသည့္ကေလးက သူ စိတ္ထိခိုက္ေနမွန္းသိရင္ေတာ့ ဂ႐ုတစိုက္ရွိလာတတ္စျမဲ။
ေဇယ်ာလည္း တကယ္ေတာ့မွားတာပါ။ သဝန္တိုတာကို နားလည္ေအာင္ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာျပရင္ျဖစ္ပါလ်က္ ေဒါသပါသြားသည္။ ဒီေတာ့ ကေလးက စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ထုေတာ့တာေပါ့။
ေဇယ်ာ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမည္။ သူက သဝန္တိုစိတ္ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္မိခ်ိန္ ကေလးဆန္တယ္ထင္ရသည့္မာနခဲေလးက ေရွ႕တစ္လမ္းတိုးလာခဲ့သည္။ ညကကိစၥေလးက အေလးအနက္ပဲမလား။
အိပ္ေပ်ာ္ေနသူ၏ ပါးမို႔မို႔ေလးကို အသာပြတ္သပ္ေတာ့ တအီးအီးႏွင့္ လြန့္လူးလာသည္။ ျပန္မလွဲျဖစ္ေတာ့သည့္ သူ႔ကိုလည္း လက္နဲ႔မွီရာစမ္းရင္း လွဲေစသည္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးေျပာသည့္ စကားေတြကလည္း မပီမသ။
"အိပ္ဦးေလ။ ဘယ္ႏွနာရီရွိၿပီမို႔လို႔လဲ။"
"၉နာရီထိုးေတာ့မယ္ ကေလးရ။ ေနာက္နာရီဝက္ထိ အိပ္လို႔ရေသးတယ္။ ျပန္ေမွးလိုက္ဦး။"
"အင္း လာ .. အနာတိုးခဲ့"
ခပ္တိုးတိုးခၽြဲျပန္ေတာ့ ေဇယ်ာ ျပန္လွဲရပါသည္။
အရင္လိုပဲ .. အရင္တိုင္းပဲ။
ကေလးကို ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္႐ုံနဲ႔ ေတြ႕စကလို ရင္ခုန္သံေတြ လတ္ဆတ္ေနျမဲ။
သူ႔ဘဝအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေလးေတြ ေဆာင္က်ဥ္းေပးတဲ့ Happy Pill ေလး ျဖစ္ေနဆဲ။
ဘဝအေမာေတြကို ပယ္ဖ်က္နိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အၾကည္ဓာတ္ေလးအျဖစ္ ရွိေနျမဲ။
အင္း .. ဝင္သက္၊ ထြက္သက္တည္ေနေသးသ၍ ဒီမာနခဲေလးကို သူ အတတ္နိုင္ဆုံး ေစာင့္ေရွာက္ဦးမည္။ သဝန္တိုစိတ္ႏွင့္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္မလုပ္ေတာ့ဖို႔ သူ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါၿပီ။
ကိုယ့္အခ်စ္၊ ကိုယ့္ေမတၱာရိပ္ေအာက္မွာ ဆက္ေအးခ်မ္းပါေစေတာ့ .. ကေလးေရ။
.
ေနျခည္ေႏြးေႏြးေအာက္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား ဘန္ဂလိုထဲက Luggage ေတြ ထုတ္ယူလာၾကသည္။ Breakfast လည္း စားၿပီးၿပီျဖစ္၍ သူတို႔ေတြ Check-out လုပ္ၾကရေတာ့မည္။
အင္းေလးကန္ေရျပင္က လူႀကီးနဲ႔သူ႔အတြက္ အမွတ္တရေကာင္းရွိသည့္ ေနရာျဖစ္တာမို႔ သိပ္မခြဲခ်င္လွ။
စိမ္းျမျမေရကန္သာက စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစခဲ့သည္။ ေဒသခံေတြက ေဖာ္ေရြသည္။ ကားသံ၊ လူသံေတြထက္ စက္ေလွေမာင္းသံေလးေတြကိုသာ ၾကားခဲ့ရသည္။
သိပ္သာယာသည့္ ေရေပၚၿမိဳ႕ေလး။
ေတာင္တန္းေတြပတ္လည္ဝိုင္းတဲ့ ကန္ေရျပင္မွာ လူးလြန့္ေဆာ့ကစားတတ္တဲ့ စင္ေယာ္ငွက္ေလးေတြ၊
ဟိုဟိုဒီဒီ ျမင္ရတတ္တဲ့ ေျခေထာက္နဲ႔ေလွာ္ခတ္ၾကေသာ ေဒသခံအင္းသူ/သားေတြ၊
ေနာက္ .. ရွည္လ်ားလွပါေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးခင္းေတြ၊
ေရေပၚအိမ္ေလးေတြႏွင့္ ဗမာေၾကာင္စစ္စစ္ေလးေတြ၊
အားလုံးက လြမ္းစရာေတြခ်ည္းမို႔ ခန့္ခန့္ မခြဲခြါခ်င္ေတာ့ပါ။
"လူႀကီး .. ေနာက္ျပန္လာရေအာင္ေနာ္"
"ကေလး သေဘာပါဗ်ာ"
အျပဳံးကိုယ္စီနဲ႔ ေလၽွာက္လွမ္းလာၾကေသာ စုံတြဲအား Peter နဲ႔ Lucas က Reception တြင္ ဆီးႀကိဳေနသည္။
"အဆင္ေျပသြားၾကၿပီေပါ့"
အနားေရာက္သည္ႏွင့္ Peter က ေဇယ်ာ့ဆီ လက္သီးခ်င္းထိုးၿပီး ေနာက္ေတာ့သည္။ Oxford မွာ ေနတုန္းကလည္း ေကာက္ေနၾကမို႔ Peter အတြက္ေတာ့ သိပ္ဆန္းမေနဟန္တူသည္။
"မေန႔က Baby စိတ္ေကာက္သတဲ့ေလ။ အခုေတာ့ ျပဳံးေနၿပီ။"
ေဇယ်ာ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေျပာရင္း Receptionist ကို အခန္းေသာ့အပ္ရသည္။ အခန္းတြင္း သုံးထားတာေတြ စစ္ၿပီးလၽွင္ လာႀကိဳေပးသည့္ကားႏွင့္ သူတို႔ေတြ ဟဲဟိုးေလဆိပ္ သြားနိုင္ေလၿပီ။
"ခန့္အတြက္ လက္ေဆာင္"
Lucas ေျပာလာျခင္းပါ။ ယြန္းဗူးအရွည္ေလးေပၚတြင္ ကႏုတ္ေဖာ္ထားေသာ ပစၥည္းေလးအား ခန့္ခန့္ထံ ကမ္းေပးလာသည္။ ဒီေတာ့ ခန့္ခန့္က ေဇယ်ာ့ကို ၾကည့္ရေလၿပီ။ လူႀကီးကို ညက ကတိေပးၿပီးသားမို႔ Lucas အား ေရွာင္ဖယ္ဖို႔ စိတ္ကူးၿပီးသားျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ မထင္မွတ္ဘဲ လူႀကီးက ျပဳံးရင္းေခါင္းညိတ္ျပသည္။ 'ယူလိုက္ေလ' ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ိဳး။ ဒါေၾကာင့္ ခန့္ခန့္လည္း ေပးလာေသာ ယြန္းဗူးေလးကို အသာယူရင္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာရသည္။
စိတ္ထဲေတာ့ လူႀကီးက ထူးဆန္းေနသလိုလို။
"ဒါက ေဇယ်ာ့အတြက္.."
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ Lucasက ေလွေလွာ္ေနသည့္အင္းသားပုံထြင္းထားေသာ သစ္သားအ႐ုပ္ေလးကို ကမ္းေပးျပန္သည္။
ဒီတစ္ခါမွ မ်က္လုံးအေရာင္တို႔ေတာက္သြားသည္မွာ ေဇယ်ာပါ။ ဒါဟာ သူ မထင္ထားသည့္ကိစၥ။ Lucas ဆိုတာ ခရီးစဥ္တစ္ေလၽွာက္ ခန့္ခန့္ကိုပဲ ဂ႐ုတစိုက္ရွိခဲ့တာမလား။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးကိုေပးတာမို႔ Lucas အေပၚ ၾကည္လင္သြားမိသည္။
"လက္ေဆာင္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ Lucas။"
"ခရီးအတူလိုက္ခြင့္ရတာနဲ႔ယွဥ္ရင္ ဘာမွမေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဇယ်ာနဲ႔ခန့္။ Peter ကိုေတာ့ ေက်းဇူးအတင္ဆုံးေပါ့.."
သူတို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေျပာၿပီး ရယ္ၾကေတာ့ ခရီးစဥ္အဆုံးသတ္ေလးက ပိုအသက္ဝင္သြားသည္။ မ်ားမၾကာမီတြင္ လာႀကိဳသည့္ကားလည္း ေရာက္လာေလၿပီ။
အထုပ္ေတြ၊ အပိုးေတြ တင္ၾကရျပန္ပါ၏။ ဒီအခိုက္ ခန့္ခန့္က၊
"လူႀကီး .. သဝန္မတိုေတာ့ဘူးလား"
အမိအရ ေမးလာသည့္ကေလးက တကယ့္ကို သိခ်င္ေနသည့္ဟန္။ ပန္းေသြးသန္းေသာ ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားေလးက ဒါမ်ိဳးဆိုသြက္သည္။
"ကိုယ္ ကေလးကို အႂကြင္းမဲ့ ယုံသြားပါၿပီဗ်ာ။ အရင္က မယုံတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ .. တစ္ဖက္ကို စိတ္မခ်တာ။ အခုေတာ့ အႂကြင္းမဲ့ပဲ.."
"မေန႔ညက အျပဳအစုေကာင္းလို႔လား"
ခန့္ခန့္က အနားကပ္ကာ တိုးတိုးေျပာလာသည္။
"No! No! ကေလး .. အဲ့ဒါနဲ႔ မေရာနဲ႔ေလ။ ညက ကေလးလာမေခ်ာ့လည္း ကိုယ္ကေခ်ာ့ဖို႔ စိတ္ကူးရွိၿပီးသားပါ။ ကိုယ့္သဝန္တိုမွုက ကေလးကို စိတ္က်ဥ္းၾကပ္ေစတာ သေဘာေပါက္ခဲ့တယ္ေလ .. အဲ့ဒါမို႔ပါ။ ဟိုကိစၥေၾကာင့္ သဝန္မတိုေတာ့တာ မဟုတ္ဘူး။"
"ၿပီးေရာ.."
"ဒါ ေပ မယ့္ .. မေန႔ညက တကယ္အျပဳအစုေကာင္းတာ၊ အိမ္ေရာက္ရင္ ထပ္ၿပီး...."
"လူႀကီး .. ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ၊ တိုးတိုးေန"
"ဟား ဟား"
ရယ္ေမာရင္း ဆံစေလးေလးေတြကို ရွိုက္ခါနမ္းေတာ့ ေခါင္းေလၽွာ္ရည္အနံ႔ေလးက သင္းခနဲ။
ကေလးက သူ႔ကို ရွက္ျပဳံးကေလးႏွင့္ ေမာ့ၾကည့္လာပါသည္။ ဒါပါပဲ .. တစ္သက္လုံးစာ ေဇယ်ာလိုခ်င္တာ ဒီအျပဳံးေလးတစ္ခုပါပဲ။စိတ္ဆင္းရဲမွုေတြ၊ ပူေဆြးမွုေတြ ဖန္တီးလြန္းသည့္ သဝန္တိုျခင္းဆိုတာကို သူ သိပ္အကဲမဆတ္ခ်င္ေတာ့။
သခၤ်ာနည္းက်ေျပာရလၽွင္-
ပိုင္းေၿခ ၁၀၀ ရွိတာဟာ သူ႔အခ်စ္ျဖစ္ၿပီး ပိုင္းေဝ ၁၀၀ ရွိတာဟာ ကေလးအေပၚထားသည့္ သူ႔ယုံၾကည္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ရလာသည့္စားလဒ္ကေလး ၁ ဟာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝကို ရည္ညႊန္းလိမ့္မည္။
လက္က်န္အႂကြင္း 'သုညေလး' ကေတာ့ သူ႔ရဲ့သဝန္တိုကိန္းေပါ့။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သံသယအညႊန္း လုံးဝမပါသည့္ သဝန္တိုကိန္းဂဏန္းေလး။
• ခ်စ္သူတိုင္းကိုယ္စီ သံသယကင္းေသာ သဝန္တိုျခင္းတို႔ျဖင့္ ခ်စ္နိုင္ၾကေစေသာ္ဝ္ •
- ဤတြင္ Special Extra ၿပီးပါၿပီ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝေလးက စာဖတ္သူရဲ့ႏွလုံးသားထဲမွာ ထာဝရရွင္သန္ေနနိုင္ပါေစ။
💛.💛.💛.💛.💛.💛.💛
••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co