Kabanata 14
Kabanata 14
"Amoy Gelo..." my eyes flicked open when I heard him spoke, sa pagmulat ay kaagad kong nahuli ang itim niyang matang nakatitig sa akin.
"Hmm?" I hummed, confused at first but then, a small gasp left my lips when he squeezed my breast again. "Angelo..." I called, tunog nagbabanta sana pero malamyos na ungol lang ang naging dating.
"I said..." he whispered, his lips landing on my neck-kissing it briefly and teasingly. "I said you smelled like me."
Mas nag-init ang pakiramdam ko, humawak ako sa batok ng fiancée ko at unti-unting inangat ang kanyang ulo para magkatinginan kami.
"Don't you like it?" I asked, namumungay na ang mga mata. "I used your shower gel." Bulong ko pang medyo natatawa.
"No need to use my shower gel, babe." He said, "you can just wear me...so you would smell like me. Kakapit na lang ako sa 'yo buong araw."
Doon na ako natawa, nakita ko ang titig niyang unti-unting gumaan. Mas inayos niya ang pagkakaupo ko sa kanyang hita at mas humawak sa likod ko.
"Angelo, lumalandi ka na lalo! Hindi ka naman ganito ka intense, ah?" reklamo ko na pero natutuwa rin talaga sa sobrang clingy niya.
"You're to blame," he said, bumaba ang tingin ko sa may dibdib ko nang maramdaman ang pagkalas niya ng butones ng damit ko. "You made me this way..."
"Gelo..." I warned, hinahawakan na ang kamay niya pero hinuli niya lang iyon at inilagay pa sa batok niya.
"Let's have a quickie." He whispered and continued unbuttoning it.
"Gel..."
"Come on, babe. We haven't seen each other that much these past three days. Magkaiba ang schedule natin, ngayon na nga lang tayo ulit. I love you, come on." Lambing pa niya at napaarko na lang ang katawan ko nang ibaba niya sa isahang galaw ang brassiere ko at sinakop ang dibdib ko.
"G-Gel..." my voice quivered as I watched his tongue flicking sensually on my peak.
"D-did you locked the door?" I asked but he only hummed, his finger gently lowering on my pants, tinatanggal ang butones nito.
"Angelo..." I called again pero nawala na sa sarili at mas napasandal lang sa lamesa niya, dinadama ang bawat haplos ng daliri niya sa akin.
A few moments later, kahit gaano ko man pigilan ang sarili kong rumupok kay Samaniego-mas malakas pa rin ang laban ng karupukan.
I found myself moaning when I reached my release, hinang-hina akong napatitig kay Angelo na mukha pang nanalo sa lotto habang nakatitig sa akin, ang daliring ginamit para pasiyahin ako'y unti-unting inilapit niya sa labi.
"Samaniego..." sumimangot ako pero ngumisi lang siya at nag-init na ang pisngi ko nang tikman niya iyon. "Angelo!"
"What? It's delicious." He said naughtily and after a brief second of composing myself to look serious, I failed again and found myself exchanging hungry kisses with my fiancée.
I gently moved my hips while I was straddling him, teasing his crotch. I felt him hardening underneath me. Ramdam na ramdam ko ang pag-umbok ng pants niya at nang sumulyap sa mukha niya'y napapangisi lang ako nang makitang nakapikit siya't nakasandal ang ulo sa upuan.
I can hear his deep breaths, umaakyat-baba ang adam's apple niya at nakaigting ang panga kaya mas ginanahan ako.
I stopped from dry humping him, nakita ko kung paanong kumunot ang noo niya at mayamaya'y nagmulat na ng mata para tignan ako.
"Philomena," he called impatiently when he saw me grinning like a kid at him.
"Hmm?" I asked, muli kong iginalaw ang balakang pero biglang tumigil kaya namula ang mukha niya.
"Philie..." he warned again.
"Why?" I asked calmly, stopping myself from laughing while looking at his pissed off look.
"Why did you stop?" he asked, gustong magreklamo pero hindi niya masabi.
"Wala ka na bang pasok? Baka may pasyente ka pa o gagawin?" I asked and his forehead creased before shaking his head.
"My duty's done, that's why I'm here." He said.
"Wala ka ng pasyente?" I asked again and he nodded, looking impatient now.
"Nothing. Stop talking, Philomena, let's have a quickie." He commanded like a king at bigla akong tumayo sa hita niya kaya mas bumusangot na siya. "Philie..."
"Hari ka?" I raised my brow and he sighed, licking his lip, he shook his head.
"Come on, babe. Don't you miss me-the hell are you doing, Philomena?!" he growled in shock when he saw me kneeling in front of him.
"You're a king now, let your queen kneel and serve you." I smiled teasingly and I caught how shock his reaction was. Namilog ang mata niya at nakita ko ang marahas niyang paglunok nang abutin ko ang zipper ng pants niya at marahang ibinaba.
"Babe..." he said in a low voice, trying to calm himself down but when he saw me winked at him, he lost it.
"Fuck, Philomena. Give me a head." He commanded at napatawa na ako nang may abutin siya sa lamesa niya at mayamaya'y sinasakop na ang buhok ko para talian.
Kitang-kitang ko ang paglitaw ng ugat sa kanyang leeg nang simulant kong gawin ang plano ko. He was trying to suppress his moans and groans but every time I would bob my head and and down on him, he would pull my hair and cursed under his breath, even moving his hip so he could thrust inside my mouth.
"Shit, Philie..." he cursed and I did my best to pleasure him more.
I pumped my hand gently at first but it fastened in pace after a few moments. I find it hard at first because I couldn't reach the end of my fingers to take his size. It was my first time and I am scared I might bite him or something but he assisted me.
I would choke every time his length would reach the back of my throat, it wasn't fully inside but I was persistent and seeing my fiancée's pleasured face is enough to fuel my drive.
He gripped my hair tightly and pumped inside, I was doing my very best to take him and make him happy when we heard a knock.
"Doc Samaniego? Good evening po, ito na po 'yong files galing sa pedia ward." Isang boses at tunog ng pagbukas ng pinto ay natulak na ako ni Angelo sa ilalim ng lamesa kaya bumangga ako sa ilalim, kasabay ng pag-abante niya ng swivel para itago ang hita sa ilalim ng lamesa.
"Doc?" nakita ko ang bahagyang pagtalon ni Angelo sa swivel sa tanong.
"W-what?" he asked, trying to sound like his usual cold and unbothered voice pero bahagyang pumiyok siya at doon na ako bahagyang napatawa pero mabilis kong natakpan ang bibig at unti-unting umayos ng pagkakadukwang sa ilalim ng lamesa.
"Ito na po ang files from pedia na requested niyo," ani ng Nurse. "'Tsaka po pala, Doc, nakita niyo po si Dra. Philie? Hinanap po kasi siya ni Nurse Phoebe, ang sabi po kakain lang pero-"
Bigla akong napaubo, namilog ang mata ko nang malakas pala iyon at natahimik silang dalawa.
"Hala, sino 'yon-"
Biglang umubo si Angelo, namilog ang mata ko nang exaggerated ang pagkakagaya niya sa ubo ko.
"That's me." He said coldly, parang walang nangyaring biglang tumigil sa pag-ubo at pumormal. "Thanks for this, Nurse."
"Welcome po, Doc." She answered, sounding so confused. "Si Dra. Philie po-"
"Tell Phoebe she's...she's eating," he then answered her and cleared his throat. "She's probably full by now." Aniya at doon na unti-unting nag-init ang pisngi ko, iniisip na ang boyfriend ko ang kinain ko.
"What are you looking at?"
Parang biglaang pumutok ang imagination bubble sa itaas ng ulo ko nang marinig ang iritadong boses ni Angelo.
I blinked, glanced shamelessly on his naked chest and licked my lower lip, smiling again.
"Wala naman po, Mr. Yelo, masama tumingin?" I asked with a smile.
His forehead creased, his black eyes looked annoyed at me bago siya umingos. "Stop smiling, it's annoying."
"Ayaw ko." I answered and showed him a big smile again.
He stared at me, salubong ang makapal na kilay at nakasimangot at nang magtagal iyon at nagkahulihan kami ng tingin ay kumunot ang noo niya at nag-iwas para bumaling sa katawan. He was struggling to wear his shirt after I assisted him in taking a quick bath.
I walked closer to him, I silently praised his great body, muling naiisip ang mga performance namin dati pero no'ng nakikita kong nahihirapan siya dahil sa pagaling na sugat sa may braso ay lumapit na ako.
"Let me..." I said.
"No," he answered me stubbornly, tila wala lang na sumubok muling suotin ang shirt pero tumama sa kanyang braso kaya napapikit ng mariin at nagmura pa. "Fuck."
"Ayan, sinasabi ko na nga kasi." I chuckled, lumapit ako sa kanya at humawak sa shirt niya pero bahagya siyang lumayo.
"I can do this, woman." He said, nagmamatigas.
"Oh? Talaga ba?" I asked and he didn't answer me, pilit na namang susubok na magsuot pero hindi naman nagagawa kaya inabot ko na.
"Stop being hard-headed, let me, Gelo." I said, kinuha ko na ng maayos ang shirt niya at ang kamay niya at nakita kong nakasimangot pa siya roon pero walang reklamo.
"I don't need your help I'm not weak," he said while I was assisting him kaya umiling na ako.
"You can't say that, kahit gaano pa kalakas ng isang tao, minsa'y kailangan din nila ng tulong." I explained. "Even the strongest people have the weakest moments at hindi naman lahat ng humihingi ng tulong ay mahina, Gelo. Asking for help means strength too. It's courage."
Hindi siya umimik, saktong pagbaba ko ng shirt sa may leeg niya ay nagtagpo ang mga mata namin. Our faces are inches apart and my heart hammered loudly inside my chest while looking at his black, dark ones.
I missed you, Gelo. Miss na miss ko na ang asawa ko.
"Where's Sam? I want her." The happiness inside my chest vanished, bahagyang nawala ang ngiti ko sa gulat doon sa sinabi niya pero kaagad kong ibinalik para ipakitang wala lang iyon.
"She's not coming," I said and reached for his hair, inaabot ang suklay para suklayan ang basang buhok niya. "'Tsaka bakit ka pa naghahanap ng iba kung nandito naman ako?" I asked, smiling and glanced at his eyes watching me.
"Ayaw mo ba ng kagandahang ito?"
"I want my girlfriend," he answered.
"Asawa, ayaw mo?" I asked back and he stared at me. Bakas ko ang pagtataka sa kanyang mga mata.
"What?"
"Nothing..." I said and chuckled lowly, shaking my head. "Sam's busy, Gelo and...she's not coming. Ako lang ang kasama mo rito kaya sulitin mo na, thank you ka na lang kasi ang s'werte mo't may moment ka sa akin. People would cry just to have a moment with me."
Tumaas ang kilay niya, "conceited." He uttered at mas lalo akong ngumisi, hinaplos ang basang buhok niya at saglit na pinunasan pa.
"Bakit? Ayaw mo bang kasama ako? Hindi ka ba naaakit ng kagandahang ito?" I said playfully and he only scoffed, supladong umirap sa akin kaya hinayaan ko na at napangiti na lang.
I received a text from Tita Nat thanking me for taking care of her son, nauna na kasi sila ni Tito sa Pilipinas dahil kailangan sa trabaho at kami na lang ang naiwan dito. As much as my friends wanted to stay here with us, they couldn't because of work and it's okay, thankful pa nga ako dahil ilang linggo rin nila akong sinamahan ditong alagaan ang asawa ko.
Samantha's coming here tho, my husband would always request her and I have no choice but to call her because he said she needs to see her.
Paano naman ako? Ayaw ba niyang ako ang kasama niya?
I tried masking the pain every time with a smile, ayokong masaktan ang asawa ko. Ayaw kong malungkot siya. Gusto ko mang sabihin na kaagad sa kanya ang katotohanan ay natatakot ako, natatakot na baka sumakit ang ulo niya at mapahamak kapag naalala ako.
"Kain ka ng madami, ah? Para malakas ang katawan mo. We will leave to Manila by tomorrow, Gelo." Lambing ko habang nakaupo sa tabi niya at sinusubuan siya ng pagkain. He insisted on eating it alone but I am not Miss Persistent for nothing, I insisted to feed him instead he can't say no.
Hindi siya umimik, kinuha ko ang tissue at marahang pinunasan ang gilid ng kanyang labi, dahilan para mapasulyap siya sa akin.
Kaagad ko siyang sinalubong ng malambing na mga ngiti pero mas mukhang naging iritado lang siya.
"Stop smiling, it's annoying."
"Huh?" natawa na ako, "I remembered someone saying he loves my smile kaya palagi akong ngumingiti, ayaw mo ba? I looked pretty, right? Kaya nga ako ang Reyna ng Dinibdibang Lupa ng San Isidro kasi naakit ko sila sa killer smile na 'to!"
"Smile for him, then." Tumiim ang panga niya at nag-iwas ng tingin. "I don't care."
"Hmm, tingin ka nga sa akin." Tawag ko na sa atensyon niya pero nananatili ang blangko niyang tingin sa TV. "Gelo...come on, look at me." I gently reached for his chin, tilting it gently so he could look my way.
Our eyes met, I immediately found peace in it, I felt...home.
"That man...he'll be sad for sure if I lost this smile." I said gently, smiling softly.
"Then fucking smile for him." He said coldly, annoyed.
"I am smiling for him...right now." I said, marahang umangat ang kamay sa kanyang pisngi at hinaplos iyon gamit ang daliri.
I saw how he stopped in confusion, his reddish slips slightly parted, as if he has to say something when the door opened.
"Dean!" kaagad na lumayo sa akin si Gelo at nawala ang ngiti ko nang paglingon ay nakita ko si Sam na malaki ang ngiti at walang pasabing pumasok sa kwarto, may dala pang paper bag, akmang tatakbo sa asawa ko pero biglang tumigil nang makita ako.
"Philie..." she called, smiling awkwardly. "U-uh...I was told Dean is looking for me, I-I hope you don't mind."
Of course, I do mind! Pero bago ko pa man masabi iyon ay muling bumukas ang pinto at sumilip mula roon ang Nurse.
"Miss Philie? Hi, can we have you for a brief moment? You just have to sign Mr. Samaniego's release papers for tomorrow." Aniya kaya tumango na ako at walang lingong lumabas ng kwarto para pirmahan ang mga dokumento.
Halos pikit-mata akong pumipirma, binibilisan pa para muli akong makabalik sa kwarto at makita ang asawa ko and when I did, the pain came back and I couldn't smile this time.
Angelo's smiling, it was gentle and sweet and beside her is Samantha, showing him something on her phone. I couldn't hear it but I saw Angelo chuckled, glancing at her sideways, watching her face.
Saan naman ako lulugar?
Bumaba ang tingin ko nang maramdamang mag-vibrate ang phone ko at kaagad kong nakita ang pangalan ng Nanay doon.
Tumalikod ako mula sa pintuan at nagtungo sa labas ng ospital at sa pag-upo ko sa may bench ay kaagad ko iyong sinagot.
"Hello, Nanay! Na-miss mo ba ang kagandahan ng nag-iisang Reyna ng San Isidro?" I answered cheerfully and when I heard her laugh, my heart felt calm.
"Ikaw talagang bata ka, oo." Tawa niya, "gabi riyan, Philomena, 'di ba? Ang energetic mo ata?"
"Gano'n talaga, Nay kapag nasa tamang tao ka." I even joked around and she sighed.
"Santisima itong batang 'to at hindi ata nagseseryoso." She chuckled lowly, "oh, siya, oo na at nasa tamang tao ka pero kumusta, anak? Ayos ka lang ba riyan?"
I bit my lower lip, bahagya kong niyakap ang sarili para hindi malamigan at iniangat ang tingin sa langit para tignan ang madilim na kulay nito. It's dull and sad, sana'y mag-umaga na...para may bagong liwanag at pag-asa.
"Okay naman po, Nay." I answered. "Ako pa ba 'di magiging ayos? Philomena ata ito!"
"Mabuti naman at ganoon nga," bumuntonghininga siya. "Kumusta naman ang asawa mo, Philie? Ayos lang ba si Angelo? Pasensya na at nauwi kaagad kami ng Tatay mo, hindi kasi kaya ang lamig diyan, anak. Kailangan din ng bantay nitong apartment na pinatayo mo sa Bayan at maraming nag-i-inquire. Hayaan mo at kapag nakabalik kayo rito'y bibisita kami."
"Naku, Nay, 'di na kailangan, ayos lang po." Marahang sagot ko. "Maayos naman po ang lahat, hindi ko pa po sinasabi sa asawa ko ang lahat dahil alanganin pa pero ayos naman po. Maayos naman po ang pakikitungo niya sa akin. M-mahal na mahal kaya ako no'n."
I bit my lip harshly when my voice swayed, napatakip ako ng bahagya sa labi ko at mariing ipinikit ang mata.
"Philomena..." she called gently.
"A-ayos lang ako, Nay." Bulong ko pero muling nanginig ang labi ko at kahit anong pigil ko'y nahulog na ang mga luha sa pisngi.
"Anak..."
"D-don't worry about me, w-wala lang po akong tulog." I even laugh to hide it but Nanay knows me well.
"Kung nandiyan lang ako'y yayakapin kita ng mahigpit, anak." Nabakas ko ang lungkot sa kanyang boses.
"A-ayos lang ako, Nay." Nabasag ang boses ko, "n-nalulungkot lang po ako k-kasi miss na miss ko na a-ang asawa ko."
"Magiging maayos din bukas, anak." I heard the console on her voice, "ano nga ang turo ko sa 'yo?"
"T-tomorrow will be better," bulong ko, hinahawi ang luhang nahulog sa pisngi ko. "K-kung hindi man bukas talaga'y may darating na isang bukas at magiging maayos din ang l-lahat."
"Hmm..." she hummed, "tandaan mo 'yan, anak. Alam ko'y mahirap at ayos lang kung iiyak ka pero h'wag kang maiiwang ganyan at malulugmok, huh? May pamilya ka na, si Angelo, anak, asawa mo na at alam kong mahirap pero kailangan mong maging matatag, naiintindihan mo?"
"O-opo, Nanay." Bulong ko.
"Mahal na mahal ka namin ng Tatay mo, palagi mo iyang tatandaan iyan, anak." She sighed, "kahit anong mangyari, dito lang kami sa likod mo at nakaantabay. Tatalikuran ka ng lahat pero kami ng Tatay mo'y hinding-hindi, susuportahan ka namin at poprotektahan. Hindi naman kami papayag na masaktan ang pinakamaganda raw na reyna ng dinibdibang lupa ng San Isidro, 'di ba?"
Doon na ako napatawa, "Nanay nga!"
That talk with Nanay lifted my mood, nanatili muna ako sa labas ng halos kalahating oras, mabigat pa rin ang loob at nasasaktan ay ikinalma ko ang sarili at nagtungo muna sa banyo para maghilamos.
When I got back inside the room, I saw Angelo alone inside the room. Kaagad kong inilibot ang tingin at nakitang wala na roon si Sam.
"She left," he explained when he saw me looking, "may importanteng gagawin sa trabaho."
Saglit akong tumango, ramdam ko ang titig sa akin ni Angelo pero sa takot kong mahuli niya ang mga mata kong kakaiyak lang ay 'di ako lumingon sa kanya.
Diretso ang lakad ko patungo sa sofa para abutin ang bag at makapag-shower saglit sa banyo.
He cleared his throat when I stood again after taking my clothes, didiretso na sana ako sa banyo pero natigilan nang magsalita siya.
"Are you okay?"
Sa gulat ay nilingon ko siya at nakita ko ang halos pagsasalubong ng kilay niya nang mahuli ang paningin ko.
"Oo naman," I said.
"Did you..." he stared intently at my eyes kaya dali-dali akong nag-iwas ng tingin at umiling.
"Shower muna ako," I said and turned my back and walked towards the bathroom.
Naghilamos ako ng maayos habang nasa banyo, pilit na ginagawan ng paraan ang matang namamaga pero hindi ko naman maayos kaya nag-stay pa ako ng kalahating oras bago lumabas.
I was expecting Angelo to be asleep after my time inside but when I got out, ang mga mata niyang kuryoso kaagad ang nakita ko pagkalabas. Nahuli niya ang tingin ko kaya dali-dali akong nag-iwas at dumiretso sa sofa kung saan ako madalas na nagpapahinga at nagulat nang makita ang tray ng pagkain doon.
Nagtatakang inabot ko 'yon, akmang tatanungin na sana siya kung nagutom ba siya ulit pero naunahan na niya ako.
"Eat it." I froze, tinapunan ko siya ng sulyap at nakita ko ang pag-iiwas niya ng tingin habang seryosong bumabaling sa TV. "I ordered it for you, I guess you didn't have your dinner."
My heart thumped, unti-unting nangilid ang luha ko roon at hindi na napigilan ang sarili.
I lowered the tray, halos liparin ko na siya sa bilis ng lakad ko at naramdaman ko ang bahagyang pagtalon niya sa gulat nang basta ko na lang siyang dambahin para mahigpit na yakapin.
"Fuck!" he cursed but it faded when he heard me sobbing. "Why the hell are you crying?" he asked but I shook my head, sniffing as I hugged his neck tightly, sitting beside him on the bed.
"W-wala lang...feeling ko ang ganda ko." I sniffed. "I-I realized na crush na crush mo talaga ako." I whispered and chuckled while sobbing when he sighed.
"That's it, you're back to your annoying, loud self." He whispered pero hinayaan lang akong nakayakap sa kanya, hindi ako itinutulak palayo.
The next morning, I was relieved and alive again. Maaga akong nagising at nakitang tulog na tulog pa ang asawa ko. Nakadaan pa ako sa tinutuluyan ko rito sa bansa para makapagluto ako sa pagkain namin mamaya sa mahabang biyahe pabalik sa Pilipinas.
It's seven in the morning when I got back to the hospital after cooking and preparing the things we needed before we go back home. Malaki ang ngiti ko pagkapasok para asikasuhin na sana ang asawa ko pero nawala lang nang marinig ko ang tawanan nila ni Sam.
"Ayan kasi, pinipilit magsuot ng damit. Kitang hindi pa nga tuluyang magaling 'yang sa may sugat mo sa braso." Sam chuckled.
"Sorry, Hon." He answered and they laughed together again.
Tumikhim ako, kitang-kita ko ang pagtalon ni Sam doon at mabilis akong nilingon.
"Philie..." she called when she saw me, "good morning."
My forehead creased, iritado ako sa nakita pero naisip ko ang asawa ko kaya tumango lang ako kay Sam at diretsong naglakad para pumunta sa asawa ko at tignan ang braso niya.
"I told you not to force yourself in wearing those clothes, Angelo." Sabi ko at tumitig sa kanya, "you can't force your arm, doktor ka. Baka magka-komplikasyon."
Angelo remained staring at me as he nodded, gently pulling his arm from me.
"It's okay, my girlfriend helped me out." Aniya at bumaling kay Sam na tahimik at bahagyang nakatungo. "Anyway, she'll come back with us."
Mas kumunot ang noo ko at bumaling muli kay Angelo na parang walang pakialam, "we'll be using the private jet, right? She's going home too, sasabay siya sa atin."
Hindi ko alam ang isasagot, gusto kong umayaw at mairita pero alam kong hindi iyon tama at unreasonable kaya kalmado akong bumaling kay Samantha.
"Sasabay ka?" I asked and she lifted her head abruptly, nodding her head.
"Sana..." she cleared her throat, "can I? Wala kasi akong ma-book na flight, punuan. Next week pa ang available na flight ulit at kailangang makauwi kaya sasama ako sa inyo...kung ayos lang?"
"Of course, you could," Angelo said, "why can't you? I said you're coming and you will. You don't need to ask her permission, my Mom left her here with me to assist and not decide for things like this."
"Angelo!" nakita ko ang panlalaki ng mata ni Sam doon at inabot si Angelo, "d-don't say that-"
"What? It's true anyway, she's a doctor too. She was sent here to watch over me and not decide things for us, Samantha." He said, his forehead creasing. "Right, Philomena?"
Hindi ako kaagad nakaimik, hindi ko alam kung gugustuhin ko bang sumigaw sa galit o manatiling tahimik na lang kaya lumunok ako at itinago ang nakakuyom na kamay sa likod at sumulyap sa orasan.
"We'll be leaving for the flight thirty minutes from now, please prepare your things." I said, tahimik na tinalikuran sila para asikasuhin ang mga gamit.
It's okay, Philie... it's okay. Your husband can't remember you, it's okay.
Nang dumating ang sundo ay kaagad kong inasikaso ang asawa ko. I can see Samantha watching me check Angelo, binabantayan ang bawat galaw ko at kapag nagkakatinginan kami ay kung hindi siya iiwas ng tingin ay babaling kung saan.
I will talk to her about this set-up and clear things up. I allowed her to go and see him occasionally because he remembers her but these days, it became her routine. I caught her being touchy with Angelo, touching his hand and being close to him too much and I can't do this anymore. I can't stand my husband calling her his girlfriend. Angelo is mine. He's my husband.
Sa byahe ay tahimik lang kaming tatlo, Sam was beside the driver while me and my husband's at the back, hindi nag-uusap pero ramdam ko ang tingin sa akin ni Angelo pero hindi ko siya tinatapunan ng tingin.
I was trying to regain myself and as much as possible, be calm. I don't want to bitch around because I'm not that type, madalas lang akong kalmado pero sa ngayo'y nag-uumpisa na akong mairita sa nakikita.
"Philomena..."
"We're here," sabi ko at inayos ang bag ko, bumabaling sa driver para magpasalamat at kaagad na lumabas para alalayan si Angelo pero lumabas din si Sam at lumapit, nauna pang magbukas ng pintuan sa pwesto niya.
"Dean, alalayan na kita?" she asked.
"Ako na, Samantha. Salamat." Malamig kong sabi at nakita ko ang gulat ni Sam bago bumaling kay Angelo pero tumango rin at lumayo ng bahagya.
"I'm sorry, sige." Aniya at nakita kong salubong ang kilay ni Angelo nang lumapit na ako pero wala siyang sinabi.
Inabot ko at inalalayan si Angelo na tahimik na sumama sa akin pero tinatanaw si Samantha na nauna na maglakad sa amin papasok sa airport.
"Why did you do that?" natigil ako sa paglalakad at nilingon siya nang marinig ang diin sa malamig niyang boses.
"Did what?" I asked, kunot na rin ang noo.
"Can you stop being rude to her? I keep on noticing you being harsh to her. I won't tolerate it."
Tumaas ang sulok ng labi ko, nagpatong-patong ang hapdi sa dibdib ko kaya 'di ako nagsalita at sumulyap lang sa daan para walang masabing masama.
"Philomena..." he called but I didn't look at him this time, sinubukan ko pang maglakad pauna sa kanya pero hinila niya ang siko ko pabalik. "Philomena!"
"What?" I asked in a low, calm voice.
"Can you quit feeling entitled?" he asked, "I said stop being rude to my girlfriend and you're turning your back on me?"
"I was not rude, Angelo." I said and pulled my arm, "I am doing what I know is best for us. For you. You won't understand for now but you will if you remembered everything. Let me do this, okay? Ayokong makipag-away-"
"Ano ba kita?" he fired back. "I respect my Mom kaya hinayaan kitang makialam sa akin kahit inutusan ka lang naman niyang bantayan ako-"
"Really? You think I am only here to take care of you because she asked me to?" I asked him, "are you sure?"
"I don't care what the hell your reason is for fucking staying, okay?" he licked his lower lip and brushed his hair. "I just want you to stop being rude to my girlfriend-"
"She's not your girlfriend." It was too late to even stop myself from blurting it out.
"What?" he chuckled sarcastically, "what are you saying? Sam's my girlfriend, are you nuts? Don't tell me you're in love with me, huh? That's why you're rude to her? I don't even know you, Miss."
"What if I tell you I'm more than that?" I asked, "what if I tell you we're together? Paano kung ako ang asawa mo?"
He only smirked as if hearing a funny joke, nakita ko ang amusement at ang nang-uuyam na tingin sa mga mata niya habang namumulsa at ibinababa ang ulo para salubungin ang mata ko.
"Nah," he chuckled. "Looking at you, I won't even dare liking you...pakasalan pa kaya? Stop daydreaming, woman." Aniya at parang may dumagan sa puso ko pagkarinig na naramdaman ko na ang paghulog ng butil ng luha sa pisngi ko at doon na siya natigilan.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co