Truyen3h.Co

WISH LIST

Bab 8

karyaseni2u

Malam tu...

Aku senyumlah sampai telinga. Nak lekang bibir aku ni. Rahang pun rasa lenguh-lenguh. Tak berhenti bibir mengukir senyum. Rasa macam statik aje bibir aku macam Joker dalam Batman.

"Ni pasai apaaa... Tersengih-sengih macam beruk mat yeh ni?"

"Umair cakap love you kat aku. Kalau aku tak silap dengarlah. Sebab dia cakap macam sekali lalu lepas tu, aku terkejut terus dia cover dengan ayat lain."

"Dah tu hang nak cross check wish list hang tu?"

"Haaalah..."

"Mana boleh!"

"Kenapa tak boleh?"

"Hang tak dapat proper I love you... Mana boleh cross check. Setakat love you lepaih tu kona... Maknanya dia tak yakin lagi dengan perasaan dia. Tak boleh... Tak boleh. Berangan boleh. Buatnya hang dengaq menatang lain, hang perasan aje dia cakap lagu tu."

"Pulaaa dahhh. Hari tu beria sangat suruh aku cross check... Sekarang aku nak cross check, tak boleh pula."

Hesy, Ummi ni...

"Pasaiii... Hari tu memang dia nak lamaq hang tapi hang buta perut. Aku yang gubah bunga tu, aku taulah. Umair yang rancang dengan aku. Tu memang patutlah hang cross check. Ni setakat love you... Lepas tu cabut, apa kes?"

Nama pun Ummi...

Memang dah macam mak-mak dah...

"Kenapa dia takut eh nak luahkan betul-betul pada aku? Bukannya aku tak bagi respons yang positif, Mi."

"Sebab dia kenal hang laaa dia tunggu for the right moment. Sebab hang tu suka jump. Silap cakap aje hang jump. Sabarlah, Safa. Dah dekat dah tu. Hidung aku ni dah bau nasi minyak dah."

"Sebut pasal nasi..."

"Hang tapau kat aku ke?"

"Hesy... Makan aje kau tau. Mana ada aku tapau. Kau tak suruh pun."

Ummi mencebik.

"Haaa awat? Pasai nasi apa?"

"Mama nak buat makan-makan minggu ni. Jom ikut aku sekali. Kalau kau ada, papa tak daklah marah aku sangat. Kalaulah Umair jadi lamar aku lusa... Bolehlah aku cakap berita baik ni kat mereka."

Kalau ajak Ummi...

Papa behavelah sikit.

Kalau aku seorang aje yang datang...

Mulalah papa cakap...

"Haaa kenapa? Duit dah tak cukup, baru nak ingat mama dan papa? Bila ada, jadi pembangkang. Bila tak ada, jadi pengemis... Kutip sedekah."

Perit aje aku dengar cakap papa.

Tu kadang-kadang bila mama cakap papa suruh aku balik, aku tak percaya. Sebab aku tak rasa papa nak aku balik gara-gara ayat dia yang menyakitkan hati tatkala aku balik.

Walhal...

Sepatutnya yang marah aku ni ha...

Tapi dah terbalik.

Papa yang marah lebih.

Dah kahwin dua dahlah... Jangan sabitkan aku. Ini... Mana aku pergi, sibuk cari. Bila dah jumpa, kutuk pula. Tak faham teknik pujuk papa tu. Bukannya mendekatkan aku dengan dia. Malah menjarakkan lagi ada. Dia nak suruh aku jadi kental ke apa? Tak perlu untuk jadi lelaki laaa kalau nak kental!

Tu yang aku buktikan...

Aku mampu berdiri dengan kaki sendiri. Enam tahun dah. Setiap bulan aku bagi duit kat mama... Bukannya mama bagi duit kat aku. Tu yang papa geram kot sebab aku boleh berdikari.

Apa?

Ingat anak Tan Sri... Aku tak mampu nak survive? Ini Safa Auliya la...

"Insya-Allah... Tapi aku tak janji. Pasainya... Aku nak kena gubah bunga untuk pelamin pagi tu. Hang punya makan-makan tu... Bila? Tengah hari, kan? Tu laaa aku takut tak dan, takut sampai ke waktu makan tu pula. Pelamin nak pakai malam. Depa nak fresh flowers, berdozen-dozen bunga ros aku nak kena pakai tu. Anak Sultan mana entah nak menikah..."

Adatlah sekarang...

Semua nak yang terbaik.

Nak berlawan siapa perkahwinan paling meletup. Siapa bajet paling tinggi. Siapa hantaran paling banyak.

Dunia akhir zaman.

"Aku tolong kau nanti kat kedai... So kau boleh cepat siapkan order kau tu."

"Tu yang aku nak dengaq tu..."

"Cehhh... Cakap aje nak minta tolong, aku akan tolong punya. Main psikologi pula. Taulah pakar psikologi tak jadi."

Ummi ketawa.

Tapi...

Seketika dia terdiam.

"Sat... Sat... Awat hang kata lusa baru Umair nak lamaq hang? Bukan hang suruh esok kaaa?"

"Sebab Umair nak kena pergi ke KL esok. Baliknya lusa."

"Laaa... Pasai apa lagu tu?"

"Dia nak lapor diri lepas tu ada meeting apa entah."

"Patutlah dia tak tempah bunga kat aku."

"Aku rasa dia nak lamar aku lusa kot... Sebab dia kata, balik tu dia akan jumpa aku dulu. Dia kata kat aku..."

Teringat...

"Jangan rindu saya. Sebab saya takut awak tak kuat. Tak apa, kerja rindu-rindu ni, biar saya yang buat. Awak serahkan aje pada saya. Balik nanti, saya terus jumpa awak."

"Eleh... Mana awak tahu saya tak kuat?"

"Kalau betul awak kuat... Awak kena buktikan pada saya... Awak tak akan telefon saya, tunggu panggilan saya atau teringatkan saya bila saya tak ada nanti."

"Piece of cake!"

"Janji?"

"Of course."

"Awak kena jalani hidup awak macam biasa... Seperti sebelum sepuluh tahun kita berkawan, seperti awak tak pernah kenal Umair Wajdi."

"Bila saya dah buktikan yang saya mampu untuk tak rindu pada awak... Apa hadiah untuk saya?"

"A new beginning."

Hmmm...

A new beginning tu maksudnya... Tahap yang barulah kan? Sekarang kawan. Balik nanti jadi tunangan pula. Perasan pi la!

"Berangan tu sikit-sikit sudah. Nanti tak tercapai, hang yang menggapai. Insya-Allah... Kalau jodoh hang, tak ke mana. Tapi, bunga-bunga tu dah ada. Hang bersabaq sajalah."

"Kalau boleh, aku pun tak nak Umair melamar aku lusa ni sebab aku ada lunch meeting pula dengan Dutch celup tu. Sepatutnya esok. Tapi, dia tak boleh. So, esoknya. Jangan spoil mood aku sudah."

Ummi menepuk dahi. "Pula dahhh... Aku ingat dah selesai hari ni. Tak selesai lagi ka?"

"Takkk!!!"

Aku pun cerita pada Ummi. Ummi gelak mengekek-ngekek. Benda tak kelakar pun. Ummi suka betul aku kena buli dengan Dutch celup tu. Baru buku bertemu dengan ruas katanya!

"Dia saja tu nak kenakan hang. Dia nak tengok effort hang lagu mana. Saja... Entah-entah dia sebenarnya dah close deal pun dengan Encik Rahmad tu."

"Tak tahulah, Mi. Tapi kalau ya... Aku memang bom dia. Gara-gara dia, aku tak boleh nak cross check aku punya wish list tau."

"Entah-entah nanti... Gara-gara dia, semua wish list hang tu, dah cross check. It's the unexpected that changes our lives, Safa. Bukannya benda yang hang dah expected tu."

Aku mencebik.

"So... Hang dah ready ke?"

"Ready apa?"

"Untuk tak rindu Umair."

Baru turun aje dari kereta Umair Wajdi...

Dah rindu.

Macam mana nak betah dua hari?

Lagi berat rindu bila...

"Pergi sendiri tau esok. Saya nak gerak sesudah subuh ke KL nanti."

"Awak dah ajar saya seminggu lebih, pergi berambil, balik berhantar... Saya dah tak tahu nak bawa kereta macam mana tau."

"Manja ke mengada-ada ni?"

"Dua-dua."

Umair Wajdi tergelak. Aku pun.

Ah...

Rindu tu memang berat. Satu saat pun tak larat, apa lagi dua hari. Menyesal pula setuju dengan cabaran gila Umair Wajdi tu.

"Habis kerja terus balik."

"Ya."

"Jangan nakal-nakal."

"Siapa? Awak ke saya, Safa?"

"Saya, nakal? Awak biar betul."

"Awak nakal, mengusik hati saya."

Dia yang usik hati aku...

Dia kata aku pula.

"Dua hari aje jangan lebih."

"Insya-Allah. Ingat pesan saya..."

"Yang mana satu?"

"Jangan rindu."

"Yalah... Yalah."

"Yalah tu ada titik ke tak ada."

"Ada. Insya-Allah."

"Alhamdulillah. Senang hati saya nak pergi." Umair Wajdi hanya senyum.

Ah...

Dua hari saja.

Pejam celik pejam celik... Dah dua hari.

Piece of cake la!

Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co