Part 7
#Unicode
Chaeyoungကို ချောင်းငယ်ထဲကနေ ပွေ့ချီပြီး Manoban သူတို့ရဲ့ ရွက်ဖျင်တဲဘက် ခေါ်လာခဲ့သည်
Manobanတို့ ငှားထားတဲ့ အိမ်လေးက ရွာပြင်ဘက် နည်းနည်း ရောက်လို့ ပတ်ဝန်းကျင်က Partyကြောင့် ဆူညံမနေဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းနေသည်
လေအေးလေးတွေကလည်း တိုက်ခတ်နေလို့ Manoban ချမ်းလို့ သူမကိုယ် သူမ ဖက်ထားနေတယ်
Chaeyoungက ရွက်ဖျင်တဲထဲ အဝတ်လဲနေလို့ Manoban ရေစိုနေတဲ့ အဝတ်နဲ့ ရွက်ဖျင်တဲရှေ့ ထိုင်စောင့်နေသည်
Chaeyoungကတော့ ဘောင်းဘီလဲပြီးနောက် ခုန သူမ ဖယ်ထားတဲ့ Bra ပျောက်လို့ စောင်တွေ ခေါင်းအုံးတွေအောက် လိုက်ရှာနေသည်
"ဘယ်ရောက်သွားလည်း ခုနက တွေ့လိုက်ပါသေးတယ် "
"Chae Chaeyoung အဝတ်လဲလို့ ပြီးပြီလား "
Manoban ချမ်းလွန်းလို့ အသံတွေပါ တုန်လာသည်....သစ်ကိုင်းခြောက်တွေနဲ့ မီးဖိုထားသော်လည်း လိုအပ်သလောက် အနွေးဓာတ်မရသောကြောင့် Manoban မလှမ်းမကမ်းက သူမတို့ငှားထားတဲ့ အိမ်လေးထဲသာ ပြေးဝင်သွားချင်တော့သည်
ဒီည ရွက်ဖျင်တဲထဲမှာ အိပ်မယ်လို့ Chaeyoung နဲ့ သဘောတူထားမိတာ မှားသွားပြီလို့ Manoban တွေးမိနေသည်
"ခဏလေးနော် Manoban ငါ တစ်ခုပျောက်နေလို့ ရှာနေတာ မတွေ့သေးလို့ ..."
"O okay မြန် မြန် လုပ်...."
Chaeyoung မှာ သူမ ခေါင်းအုံးအောက်က Braကို တွေ့ပြီး ကောက်ဝတ်နေစဥ် သူမဘောင်းဘီပေါ် တက်လာတဲ့ နှံကောင်ကို မြင်သောအခါ အော်လေသည်
Chaeyoung အော်သံကြောင့် Manoban မှာ ရွက်ဖျင်တဲက ဇစ်ကို ဖွင့်ပြီး အထဲကို ဝင်သွားသည်
Braနဲ့ Chaeyoung ကို မြင်ပြီး Manobanမှာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်
Chaeyoungကလည်း အမြန်စောင်ကို ကောက်ခြုံလိုက်သည်
Chaeyoung ပေါင်ပေါ်က နှံကောင်က Chaeyoung အော်သံကြောင့် Manobanရဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ်ရောက်သွားသည်
"So sorry မရည်ရွယ်ပါဘူး မင်းရဲ့အော်သံကြားလို့ "
"ရ ရပါတယ် ဟိုမှာ နှံကောင်.... "
Chaeyoung နှံကောင်ရှိရာကို လက်ညိုးထိုးပြတော့ Manobanမှာ ရယ်ပြီး နှံကောင်ကို ဖိနပ်နဲ့ရိုက်လေသည်
သို့သော် Braနဲ့ Chaeyoung ပုံလေးကို သူမ အတွေးထဲမှာတော့ ဖျောက်ဖျက်မရပေ
အသက်က ၂၇ရှိပြီဆိုတော့ Manobanတစ်ယောက်လည်း Innocent မဟုတ်တော့ဘူးလေ
"ဟပ်ချိုး "
အိပ်နေရင်း Chaeyoung နှာထချေသောကြောင့် Chaeyoung ကို ကျောပေးအိပ်နေတဲ့ Manoban မှာ Chaeyoung ဘက်လှည့်ပြီး သူမ စောင်ကိုပါ ခြုံပေးလိုက်သည်
Chaeyoung နှာခေါင်းလေးမှာ နှာချေရလွန်းလို့ နီရဲနေသည်
Hoodieက ပါတဲ့ ဦးထုပ်လေးကို Chaeyoung ခေါင်းဆောင်းထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း စောင်ခြုံထားသောကြောင့် ကြည့်ရတာ ဆူရှီလုံးလေးနဲ့တူနေသည်
"ငါ့ကြောင့် လန့်နိုးသွားတာလား Sorry "
"ရပါတယ် "
တကယ်တော့ Manoban အိပ်မပျော်ပေ
မျက်လုံးထဲ Braနဲ့ Chaeyoungကိုဘဲ မြင်ယောင်နေမိလို့ ဘယ်လိုမှ အိပ်မရ ဖြစ်နေသည်
အပြင်ဘက်က အင်းစက်ပိုးမွှားတွေ အော်သံကြောင့် Chaeyoung ကြောက်ပြီး သူမကို ကျောပေးထားတဲ့ Manobanကို တို့လေသည်
"Manoban ဒီဘက်လှည့်အိပ်ပါလား "
"ဘာလို့လည်း "
"အပြင်က အော်သံတွေ ငါကြောက်လို့ "
"Come on သူတို့က အကောင်သေးသေးလေးကို မင်းက ဘာကြောက်နေတာလည်း Chaeyoung ရ...တက်နင်းရင်တောင် သေနိုင်တာကို "
"Virus တွေ ဘက်တီးရီးယားတွေက သေးပေမယ့် သူတို့က လူတွေကို သေစေနိုင်တယ်..ဟပ်ချိူး....."
Chaeyoung နှာထပ်ချေသောကြောင့် Manoban ငုတ်တုတ်ထထိုင်ပြီး Chaeyoung နဖူးကို စမ်းကြည့်သည်
"မင်း အဖျားရှိနေပြီ Chae ကိုယ်နည်းနည်း ပူလာတယ် "
Manoban စိတ်ပူပြီး ပြောလိုက်သည်
"ဒါပေမယ့် ဟပ်ချိုး "
"မဖြစ်တော့ပါဘူး "
Manoban ရွက်ဖျင်တဲ ဇစ်ကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်
"Chaeထွက်လာခဲ့ "
ရွက်ဖျင်တဲထဲက ထွက်လာတဲ့ Chaeyoung ကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်ဘက်ကို ခေါ်လာသည်
"Chae. ..ငါ့ဘောင်းဘီအိတ်ထဲမှာ အိမ်သော့ရှိတယ် နှိုက်ပေး "
Manobanမှာ Chaeyoungကို ပွေ့ချီထားသောကြောင့် လက်မအားပေ ထို့ကြောင့် Chaeyoungကို အကူအညီတောင်းခြင်း ဖြစ်သည်
Chaeyoung မှာ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ နှိုက်ရင်း တစ်ခုခုကို ထိသွားသလို ခံစားရလို့ လက်အမြန် ထုတ်လိုက်သည်
Manobanကလည်း ဓာတ်လိုက်ခံရသလို တုန်တက်သွားပြီး Chaeyoung ကို အောက်ချကာ သူမဘာသာဘဲ သော့ယူပြီး ဖွင့်လေသည်
Chaeyoungကို ထိုင်ခုံမှာ ခဏထိုင်ခိုင်းပြီး Manoban အိပ်ရာခင်းနေသည်
"ရပြီလာ..."
Chaeyoungကို အိပ်ရာပေါ် အိပ်ခိုင်းပြီး စောင်ထူထူခြုံပေးလိုက်သည်
ထို့နောက် Chaeyoung နဖူးကို စမ်းရင်း
"နှာချေတာတော့ ရပ်သွားပြီ.....ကောင်းကောင်းအိပ်တော့ ဒီမှာ ဘာပိုးကောင်မှမရှိလို့ ကြောက်မနေနဲ့ ဟုတ်ပြီလား "
"ကျေးဇူးပါ Manoban "
Chaeyoung စကားကြောင့် အိပ်ချင်မူးတူး Manoban တစ်ယောက် ခေါင်းခါပြီး
"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး ငါက မင့်ရဲ့ Personal doctor ဘဲလေ မင်းအတွက် တာဝန်ရှိတာပေါ့ မင်းသာတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါလည်း သေမှာ "
Manobanရဲ့ စကားကြောင့် Chaeyoung ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရသည်
Manobanက သူမတို့ကြား စည်းများ တားလိုက်သလား....
"အိပ်တော့ မနက်ဖြန် မင်းအဖျားကျရင် ရွာထဲမရောက်သေးတဲ့ နေရာတွေကို လိုက်ပြမယ် ..ဟိုဘက် အခန်းထဲမှာ ရှိတယ်နော် တစ်ခုခုဖြစ်ရင်အော်သာ နှိုးလိုက် "
Manoban ပြောပြီး ထွက်သွားတော့ Chaeyoung အထီးကျန်သလို ခံစားရသည်
သူမ ရင်ထဲ Manobanနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ကြီးထွားလာတာလည်း သတိထားမိသည်
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီခံစားချက်တွေက ဖြစ်လာတာလည်း.....ရပ်တန့်ဖို့လိုနေပြီ....
In seoul
"Come in. ..."
အခန်းတံခါး ခေါက်သံကြောင့် သူ့သားမှန်းသိပြီး Mr. Park ဝင်လာခိုင်းလိုက်သည်
Chanyeolလည်း ဝင်လာရော Mr. Park သူ့လက်ထဲက စာရွက်တွေကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်ပြီး
"ငါတို့ shipတစ်စီး အခိုးခံလိုက်ရတယ် အဲ့တာ မင်းသိလား "
Mr. Park ရဲ့ လေယူလေသိမ်းကို နားထောင်ကြည့်ရသလောက် Mr. Park က သူ့ကို သံသယဝင်နေမှန်း Chanyeol ရိပ်မိသည်
Chanyeol ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အဖေကို ကြည့်ကာ
"ကျွန်တော့်ကို သံသယဝင်နေတာလား "
"ဘယ်သူ လုပ်တယ်လို့ မင်းထင်သလည်း "
"Appa. ..ကျွန်တော်တို့က company တစ်ခုတည်း လုပ်နေတာ မဟုတ် တခြားအလုပ်တွေ မှောင်ခိုတွေလုပ်တာ အဲ့ဒီတော့ ရန်သူတွေအများကြီး ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိမှာဘဲလေ ...ဘယ်သူမှန်း ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်သိမလည်း "
Mr. Park သူ့မျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး
"Min Hyunနဲ့ ဒီတစ်ပတ် မင်း သွားတွေ့ပေး...."
"ကျွန်တော် Oversea သွားစရာရှိတယ် "
"Cancel လိုက် england က company နဲ့ စာချူပ်ချုပ်မှာမလား တခြားသူ ခိုင်းလိုက်မယ် မင်းက သန်းပေါင်းများစွာ ဆေးတွေ ဝယ်မယ့် Min Hyunနဲ့တွေ့ဖို့လိုတယ် "
"ကျွန်တော် ဆေးတွေနဲ့ ထပ်မပတ်သက်ချင်ဘူး Appa. ...."
Chanyeol ပြောပြီး ထရပ်စဥ် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်လာပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာသည်
Chanyeol နာကျင်မှုကြောင့် လဲကျသွားစဥ် Mr. Park က ရယ်ပြီး ဆေးပုလင်းလေးကိုင်ကာ Chanyeolဆီ လျှောက်လာသည်
"ဒါကြောင့် အဖေ ဘာခိုင်းခိုင်း မငြင်းရဘူးလို့ပြောတာ ...မင်း ဆေးစွဲနေပြီ.....ရော့ ဒါသောက်လိုက်....အဲ့တာဆို ပျောက်သွားလိမ့်မယ် "
"ခင်ဗျား...... "
Chanyeol ဒေါသထွက်ပြီး အံကိုကြိတ်လိုက်သည်
"Hahaha မနက်တိုင်း မင်းသောက်မယ့် နွားနို့ထဲ ငါ အိမ်အကူအဒေါ်ကြီးကို နေ့တိုင်း ဒီ ဆေးရည်လေးတွေ ထည့်ခိုင်းထားတာလေ.... ...မင်းမသိဘူးမလား....ဒီနေ့ ဆေးမထည့်ထားလို့ မင်း ဆေးလိုအပ်နေတာ ရော့.. ဒါသောက်လိုက်"
Mr. Park ကမ်းလှမ်းတဲ့ ဆေးကို လှမ်းမယူဘဲ Chanyeol သူ့ကိုယ်သူ အသေခံဖို့ တွေးလိုက်သည်
သို့သော် သူ့ညီမကို မျက်လုံးထဲ မြင်ယောင်လာသောအခါ...Chanyeol သူ့အဖေ ပေးတဲ့ ဆေးပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်
Chanyeol သူ့ရုံးခန်းထဲတွင် သူ့အဖေလုပ်ရက်တွေကြောင့် စိတ်တိုပြီး ပစ္စည်းတွေ လွှင့်ပစ်ကာ သူ့ဆံပင်သူ လက်တွေနဲ့ ထိုးဖွမိနေသည်
"သားအရင်းကို ဆေးသမားဖြစ်အောင် ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ ballဘဲကွာ....."
Knock knock
တံခါးခေါက်သံကြောင့် Chaenyeol သူ့ဒေါသတွေကို ထိန်းလိုက်သည်
"ဝင်ခဲ့ပါ.... "
Chanyeol ရဲ့ Assistant ဖြစ်သူ Aeri မှာ Chanyeol ရုံးခန်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွပြီး Chaenyeolကလည်း ဆံပင်စုတ်ဖွားနဲ့ ဖြစ်နေလို့ လန့်သွားတယ်
"Sir အဆင်ပြေရဲ့လား "
"နွားနို့တစ်ခွက်ယူခဲ့ "
"Thae. ..."
"နွားနို့တစ်ခွက်ယူခဲ့လို့ပြောနေတာ မကြားဘူးလား သောက်နားကန်းနေတာလား "
Chanyeol စိတ်ဖောက်လာပြီး Aeriကို ဖန်ခွက်နဲ့ ပစ်ပေါက်လေသည်
ကံကောင်းချင်တော့ Aeriကို မမှန်ဘဲ ဘေးကနံရံကို သွားမှန်လေသည်
Aeriလည်း ကြောက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ Chanyeolအတွက် နွားနို့သွားယူလေသည်
Mr. Park လုပ်ကြံတဲ့ ဆေးက အစွမ်းပြလာပြီလား?
#TBC
#zawgyi
Chaeyoungကို ေခ်ာင္းငယ္ထဲကေန ေပြ႕ခ်ီၿပီး Manoban သူတို႔ရဲ႕ ႐ြက္ဖ်င္တဲဘက္ ေခၚလာခဲ့သည္
Manobanတို႔ ငွားထားတဲ့ အိမ္ေလးက ႐ြာျပင္ဘက္ နည္းနည္း ေရာက္လို႔ ပတ္ဝန္းက်င္က Partyေၾကာင့္ ဆူညံမေနဘဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းေနသည္
ေလေအးေလးေတြကလည္း တိုက္ခတ္ေနလို႔ Manoban ခ်မ္းလို႔ သူမကိုယ္ သူမ ဖက္ထားေနတယ္
Chaeyoungက ႐ြက္ဖ်င္တဲထဲ အဝတ္လဲေနလို႔ Manoban ေရစိုေနတဲ့ အဝတ္နဲ႕ ႐ြက္ဖ်င္တဲေရွ႕ ထိုင္ေစာင့္ေနသည္
Chaeyoungကေတာ့ ေဘာင္းဘီလဲၿပီးေနာက္ ခုန သူမ ဖယ္ထားတဲ့ Bra ေပ်ာက္လို႔ ေစာင္ေတြ ေခါင္းအုံးေတြေအာက္ လိုက္ရွာေနသည္
"ဘယ္ေရာက္သြားလည္း ခုနက ေတြ႕လိုက္ပါေသးတယ္ "
"Chae Chaeyoung အဝတ္လဲလို႔ ၿပီးၿပီလား "
Manoban ခ်မ္းလြန္းလို႔ အသံေတြပါ တုန္လာသည္....သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြနဲ႕ မီးဖိုထားေသာ္လည္း လိုအပ္သေလာက္ အႏြေးဓာတ္မရေသာေၾကာင့္ Manoban မလွမ္းမကမ္းက သူမတို႔ငွားထားတဲ့ အိမ္ေလးထဲသာ ေျပးဝင္သြားခ်င္ေတာ့သည္
ဒီည ႐ြက္ဖ်င္တဲထဲမွာ အိပ္မယ္လို႔ Chaeyoung နဲ႕ သေဘာတူထားမိတာ မွားသြားၿပီလို႔ Manoban ေတြးမိေနသည္
"ခဏေလးေနာ္ Manoban ငါ တစ္ခုေပ်ာက္ေနလို႔ ရွာေနတာ မေတြ႕ေသးလို႔ ..."
"O okay ျမန္ ျမန္ လုပ္...."
Chaeyoung မွာ သူမ ေခါင္းအုံးေအာက္က Braကို ေတြ႕ၿပီး ေကာက္ဝတ္ေနစဥ္ သူမေဘာင္းဘီေပၚ တက္လာတဲ့ ႏွံေကာင္ကို ျမင္ေသာအခါ ေအာ္ေလသည္
Chaeyoung ေအာ္သံေၾကာင့္ Manoban မွာ ႐ြက္ဖ်င္တဲက ဇစ္ကို ဖြင့္ၿပီး အထဲကို ဝင္သြားသည္
Braနဲ႕ Chaeyoung ကို ျမင္ၿပီး Manobanမွာ မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္
Chaeyoungကလည္း အျမန္ေစာင္ကို ေကာက္ၿခဳံလိုက္သည္
Chaeyoung ေပါင္ေပၚက ႏွံေကာင္က Chaeyoung ေအာ္သံေၾကာင့္ Manobanရဲ႕ ေခါင္းအုံးေပၚေရာက္သြားသည္
"So sorry မရည္႐ြယ္ပါဘူး မင္းရဲ႕ေအာ္သံၾကားလို႔ "
"ရ ရပါတယ္ ဟိုမွာ ႏွံေကာင္.... "
Chaeyoung ႏွံေကာင္ရွိရာကို လက္ညိုးထိုးျပေတာ့ Manobanမွာ ရယ္ၿပီး ႏွံေကာင္ကို ဖိနပ္နဲ႕ရိုက္ေလသည္
သို႔ေသာ္ Braနဲ႕ Chaeyoung ပုံေလးကို သူမ အေတြးထဲမွာေတာ့ ေဖ်ာက္ဖ်က္မရေပ
အသက္က ၂၇ရွိၿပီဆိုေတာ့ Manobanတစ္ေယာက္လည္း Innocent မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ
"ဟပ္ခ်ိဳး "
အိပ္ေနရင္း Chaeyoung ႏွာထေခ်ေသာေၾကာင့္ Chaeyoung ကို ေက်ာေပးအိပ္ေနတဲ့ Manoban မွာ Chaeyoung ဘက္လွည့္ၿပီး သူမ ေစာင္ကိုပါ ၿခဳံေပးလိုက္သည္
Chaeyoung ႏွာေခါင္းေလးမွာ ႏွာေခ်ရလြန္းလို႔ နီရဲေနသည္
Hoodieက ပါတဲ့ ဦးထုပ္ေလးကို Chaeyoung ေခါင္းေဆာင္းထားၿပီး တစ္ကိုယ္လုံးကလည္း ေစာင္ၿခဳံထားေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ရတာ ဆူရွီလုံးေလးနဲ႕တူေနသည္
"ငါ့ေၾကာင့္ လန့္နိုးသြားတာလား Sorry "
"ရပါတယ္ "
တကယ္ေတာ့ Manoban အိပ္မေပ်ာ္ေပ
မ်က္လုံးထဲ Braနဲ႕ Chaeyoungကိုဘဲ ျမင္ေယာင္ေနမိလို႔ ဘယ္လိုမွ အိပ္မရ ျဖစ္ေနသည္
အျပင္ဘက္က အင္းစက္ပိုးမႊားေတြ ေအာ္သံေၾကာင့္ Chaeyoung ေၾကာက္ၿပီး သူမကို ေက်ာေပးထားတဲ့ Manobanကို တို႔ေလသည္
"Manoban ဒီဘက္လွည့္အိပ္ပါလား "
"ဘာလို႔လည္း "
"အျပင္က ေအာ္သံေတြ ငါေၾကာက္လို႔ "
"Come on သူတို႔က အေကာင္ေသးေသးေလးကို မင္းက ဘာေၾကာက္ေနတာလည္း Chaeyoung ရ...တက္နင္းရင္ေတာင္ ေသနိုင္တာကို "
"Virus ေတြ ဘက္တီးရီးယားေတြက ေသးေပမယ့္ သူတို႔က လူေတြကို ေသေစနိုင္တယ္..ဟပ္ခ်ိဴး....."
Chaeyoung ႏွာထပ္ေခ်ေသာေၾကာင့္ Manoban ငုတ္တုတ္ထထိုင္ၿပီး Chaeyoung နဖူးကို စမ္းၾကည့္သည္
"မင္း အဖ်ားရွိေနၿပီ Chae ကိုယ္နည္းနည္း ပူလာတယ္ "
Manoban စိတ္ပူၿပီး ေျပာလိုက္သည္
"ဒါေပမယ့္ ဟပ္ခ်ိဳး "
"မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး "
Manoban ႐ြက္ဖ်င္တဲ ဇစ္ကို ဖြင့္ၿပီး အျပင္ထြက္လိုက္သည္
"Chaeထြက္လာခဲ့ "
႐ြက္ဖ်င္တဲထဲက ထြက္လာတဲ့ Chaeyoung ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီး အိမ္ဘက္ကို ေခၚလာသည္
"Chae. ..ငါ့ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွာ အိမ္ေသာ့ရွိတယ္ ႏွိုက္ေပး "
Manobanမွာ Chaeyoungကို ေပြ႕ခ်ီထားေသာေၾကာင့္ လက္မအားေပ ထို႔ေၾကာင့္ Chaeyoungကို အကူအညီေတာင္းျခင္း ျဖစ္သည္
Chaeyoung မွာ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ႏွိုက္ရင္း တစ္ခုခုကို ထိသြားသလို ခံစားရလို႔ လက္အျမန္ ထုတ္လိုက္သည္
Manobanကလည္း ဓာတ္လိုက္ခံရသလို တုန္တက္သြားၿပီး Chaeyoung ကို ေအာက္ခ်ကာ သူမဘာသာဘဲ ေသာ့ယူၿပီး ဖြင့္ေလသည္
Chaeyoungကို ထိုင္ခုံမွာ ခဏထိုင္ခိုင္းၿပီး Manoban အိပ္ရာခင္းေနသည္
"ရၿပီလာ..."
Chaeyoungကို အိပ္ရာေပၚ အိပ္ခိုင္းၿပီး ေစာင္ထူထူၿခဳံေပးလိုက္သည္
ထို႔ေနာက္ Chaeyoung နဖူးကို စမ္းရင္း
"ႏွာေခ်တာေတာ့ ရပ္သြားၿပီ.....ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေတာ့ ဒီမွာ ဘာပိုးေကာင္မွမရွိလို႔ ေၾကာက္မေနနဲ႕ ဟုတ္ၿပီလား "
"ေက်းဇူးပါ Manoban "
Chaeyoung စကားေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္မူးတူး Manoban တစ္ေယာက္ ေခါင္းခါၿပီး
"ေက်းဇူးတင္စရာမလိုပါဘူး ငါက မင့္ရဲ႕ Personal doctor ဘဲေလ မင္းအတြက္ တာဝန္ရွိတာေပါ့ မင္းသာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ငါလည္း ေသမွာ "
Manobanရဲ႕ စကားေၾကာင့္ Chaeyoung ဝမ္းနည္းသလို ခံစားရသည္
Manobanက သူမတို႔ၾကား စည္းမ်ား တားလိုက္သလား....
"အိပ္ေတာ့ မနက္ျဖန္ မင္းအဖ်ားက်ရင္ ႐ြာထဲမေရာက္ေသးတဲ့ ေနရာေတြကို လိုက္ျပမယ္ ..ဟိုဘက္ အခန္းထဲမွာ ရွိတယ္ေနာ္ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ေအာ္သာ ႏွိုးလိုက္ "
Manoban ေျပာၿပီး ထြက္သြားေတာ့ Chaeyoung အထီးက်န္သလို ခံစားရသည္
သူမ ရင္ထဲ Manobanနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ႀကီးထြားလာတာလည္း သတိထားမိသည္
ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီခံစားခ်က္ေတြက ျဖစ္လာတာလည္း.....ရပ္တန့္ဖို႔လိုေနၿပီ....
In seoul
"Come in. ..."
အခန္းတံခါး ေခါက္သံေၾကာင့္ သူ႕သားမွန္းသိၿပီး Mr. Park ဝင္လာခိုင္းလိုက္သည္
Chanyeolလည္း ဝင္လာေရာ Mr. Park သူ႕လက္ထဲက စာ႐ြက္ေတြကို စားပြဲေပၚ ျပန္တင္ၿပီး
"ငါတို႔ shipတစ္စီး အခိုးခံလိုက္ရတယ္ အဲ့တာ မင္းသိလား "
Mr. Park ရဲ႕ ေလယူေလသိမ္းကို နားေထာင္ၾကည့္ရသေလာက္ Mr. Park က သူ႕ကို သံသယဝင္ေနမွန္း Chanyeol ရိပ္မိသည္
Chanyeol ဆိုဖာေပၚ ထိုင္လိုက္ၿပီး သူ႕အေဖကို ၾကည့္ကာ
"ကြၽန္ေတာ့္ကို သံသယဝင္ေနတာလား "
"ဘယ္သူ လုပ္တယ္လို႔ မင္းထင္သလည္း "
"Appa. ..ကြၽန္ေတာ္တို႔က company တစ္ခုတည္း လုပ္ေနတာ မဟုတ္ တျခားအလုပ္ေတြ ေမွာင္ခိုေတြလုပ္တာ အဲ့ဒီေတာ့ ရန္သူေတြအမ်ားႀကီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ရွိမွာဘဲေလ ...ဘယ္သူမွန္း ကြၽန္ေတာ္က ဘယ္လိုလုပ္သိမလည္း "
Mr. Park သူ႕မ်က္မွန္ကို ခြၽတ္ၿပီး
"Min Hyunနဲ႕ ဒီတစ္ပတ္ မင္း သြားေတြ႕ေပး...."
"ကြၽန္ေတာ္ Oversea သြားစရာရွိတယ္ "
"Cancel လိုက္ england က company နဲ႕ စာခ်ဴပ္ခ်ဳပ္မွာမလား တျခားသူ ခိုင္းလိုက္မယ္ မင္းက သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေဆးေတြ ဝယ္မယ့္ Min Hyunနဲ႕ေတြ႕ဖို႔လိုတယ္ "
"ကြၽန္ေတာ္ ေဆးေတြနဲ႕ ထပ္မပတ္သက္ခ်င္ဘူး Appa. ...."
Chanyeol ေျပာၿပီး ထရပ္စဥ္ ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းကိုက္လာၿပီး ႏွလုံးခုန္ျမန္လာသည္
Chanyeol နာက်င္မႈေၾကာင့္ လဲက်သြားစဥ္ Mr. Park က ရယ္ၿပီး ေဆးပုလင္းေလးကိုင္ကာ Chanyeolဆီ ေလွ်ာက္လာသည္
"ဒါေၾကာင့္ အေဖ ဘာခိုင္းခိုင္း မျငင္းရဘူးလို႔ေျပာတာ ...မင္း ေဆးစြဲေနၿပီ.....ေရာ့ ဒါေသာက္လိုက္....အဲ့တာဆို ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္ "
"ခင္ဗ်ား...... "
Chanyeol ေဒါသထြက္ၿပီး အံကိုႀကိတ္လိုက္သည္
"Hahaha မနက္တိုင္း မင္းေသာက္မယ့္ ႏြားနို႔ထဲ ငါ အိမ္အကူအေဒၚႀကီးကို ေန႕တိုင္း ဒီ ေဆးရည္ေလးေတြ ထည့္ခိုင္းထားတာေလ.... ...မင္းမသိဘူးမလား....ဒီေန႕ ေဆးမထည့္ထားလို႔ မင္း ေဆးလိုအပ္ေနတာ ေရာ့.. ဒါေသာက္လိုက္"
Mr. Park ကမ္းလွမ္းတဲ့ ေဆးကို လွမ္းမယူဘဲ Chanyeol သူ႕ကိုယ္သူ အေသခံဖို႔ ေတြးလိုက္သည္
သို႔ေသာ္ သူ႕ညီမကို မ်က္လုံးထဲ ျမင္ေယာင္လာေသာအခါ...Chanyeol သူ႕အေဖ ေပးတဲ့ ေဆးပုလင္းကို လွမ္းယူလိုက္သည္
Chanyeol သူ႕႐ုံးခန္းထဲတြင္ သူ႕အေဖလုပ္ရက္ေတြေၾကာင့္ စိတ္တိုၿပီး ပစၥည္းေတြ လႊင့္ပစ္ကာ သူ႕ဆံပင္သူ လက္ေတြနဲ႕ ထိုးဖြမိေနသည္
"သားအရင္းကို ေဆးသမားျဖစ္ေအာင္ ထပ္လုပ္ျပန္ၿပီ ballဘဲကြာ....."
Knock knock
တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ Chaenyeol သူ႕ေဒါသေတြကို ထိန္းလိုက္သည္
"ဝင္ခဲ့ပါ.... "
Chanyeol ရဲ႕ Assistant ျဖစ္သူ Aeri မွာ Chanyeol ႐ုံးခန္းတစ္ခုလုံး ရႈပ္ပြၿပီး Chaenyeolကလည္း ဆံပင္စုတ္ဖြားနဲ႕ ျဖစ္ေနလို႔ လန့္သြားတယ္
"Sir အဆင္ေျပရဲ႕လား "
"ႏြားနို႔တစ္ခြက္ယူခဲ့ "
"Thae. ..."
"ႏြားနို႔တစ္ခြက္ယူခဲ့လို႔ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား ေသာက္နားကန္းေနတာလား "
Chanyeol စိတ္ေဖာက္လာၿပီး Aeriကို ဖန္ခြက္နဲ႕ ပစ္ေပါက္ေလသည္
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ Aeriကို မမွန္ဘဲ ေဘးကနံရံကို သြားမွန္ေလသည္
Aeriလည္း ေၾကာက္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ကာ Chanyeolအတြက္ ႏြားနို႔သြားယူေလသည္
Mr. Park လုပ္ႀကံတဲ့ ေဆးက အစြမ္းျပလာၿပီလား?
#TBC
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co