*Hoofdstuk 8
-Hoofdstuk- (8)
Snel doe ik mijn fiets op slot en ren het grote schoolgebouw binnen. Het is vandaag woensdag en ik ben 10 minuten voor mijn normale vertrektijd wakker geworden. Het gaat goed, sinds vrijdag heb ik de jongens niet gesproken, maar dat betekent niet dat ik niet aan ze gedacht hebt. Cameron blijft als een spook in mijn hoofd en nestelt zich met de dag dieper in. Ik nam me voor om niet aan jongens te denken, slechte voornamen. Sinds vrijdag denk ik na over het losser worden, en het weer praten met jongens, maar die goede gedachte werden overspoelt door de slechte, er kan niks goed gaan. Ik heb besloten om op zijn minst wel vriendinnen te zoeken, maar niet al te close, gewoon om mee te praten. Mijn moeder heeft de beter betaalde baan en ze zegt ook dat ze het erg leuk vind, ze koopt meer boodschappen en ze zei zelfs dat we binnenkort gaan shoppen op haar kosten. Mijn baantje gaat ook goed en ik begin er steeds meer aan gewend te raken. Ik zucht en versnel mijn pas, als ik voor het scheikunde lokaal sta adem ik even scherp in waarna ik drie keer aanklop. ''Kom binnen'' verwelkomt de stem van mevrouw 'Sergius' me. Ik open het klaslokaal en kijk mevrouw 'Sergius' aan, ze glimlacht vriendelijk en geeft een knikje wat betekend dat ik kan gaan zitten ''je kan samenwerken met meneer Dallas'' zegt ze en glimlacht lief. Ik kijk een beetje verward om me heen, mijn ogen scannen het lokaal en als ik Cameron zie zitten met oortjes in zijn blik gefocust op zijn telefoon slaat mijn hart een slag over, hij zit daar zo nonchalant, zo onweerstaanbaar lekker.., nee Vanessa niet zeggen. Ik kijk Mevrouw Sergius aan en vraag ''uhm.. wie is meneer Dallas?'' het is alsof de meisjes wakker worden want de Wannabee barbies krijgen grote ogen. ''Cameron, Cameron Dallas'' zegt ze en wijst naar Cameron.
Shit
Ik loop langzaam op hem af, hopend dat hij me niet ziet. Jaloerse maar ook boze blikken zijn op mij gericht, voornamelijk door meiden.
Waarom word ik nou weer naast hem gezet? Ik bedoel hij zit al als een plaaggeest in mijn hoofd en dan moet ik ook nog naast hem zitten, ugh.
Ik plof voorzichtig naast hem neer en zet mijn tas op de grond. Ik blik mijn ogen zijwaarts op hem en zie dat hij me niet heeft opgemerkt, gelukkig.
''zo, nu kunnen we eindelijk beginnen'' begint mevrouw Sergius haar les ''we gaan in tweetallen same-'' ze stopt met praten en kijkt Cameron aan die nog steeds op zijn telefoon zit met oortjes in. ''meneer dallas kunt u uw telefoon wegleggen en u aandacht vorderen op de les?'' vraagt ze. Als ze merkt dat hij oortjes in heeft vraagt ze mij om hem aan te tikken. Ik tik hem aan op zijn schouder en als geschrokken kijkt hij mij kant op. Als hij me ziet glimlacht hij en doet ze oortjes uit ''hey Vanessa sinds wanneer kom je uit jezelf naast me zitte-'' ''meneer Dallas, kunt u uw conversatie voeren na de les'' Hij kijkt naar mevrouw Surgius alsof hij nu pas merkt dat hij hier is. ''ja sorry'' mompelt hij. ''zoals ik al zei, we gaan in tweetallen werken aan een project, het project houd in dat je een week lang met elkaar stoffen in het huis gaat onderzoeken, de stof die je het interessantst vind maak je een foto van waarna je gaat kijken of de stof ook in je partners huis te vinden is. Als dat het geval is, breng je de stof naar school en gaan jullie het mengen tot jullie een oplossing vinden om het te laten verdwijnen of verdampen, wat overigens niet mag door het te laten koken''
Wat, iemand moet naar mijn huis? Dat mag toch niet zomaar? En ik kan iemand toch niet zomaar in het kleine zielige appartementje laten, en wat als ik moet samenwerken met een jongen, nog erger met Cameron?
De persoon waar je mee samenwerkt is overgens je partner voor het komende jaar, en ik zal zelf groepjes maken zodat er gelijke uit zullen komen'' je hoort sommige mensen zuchten en mompelen maar dat verdwijnt zodra mevrouw Surgius iets schreeuwt. ''oke amy en jayden, safira en justin en ki..'' ze roept nog wat namen tot ik hoor ''Vanessa en Cameron''
Bam, kaboem, vaarwel wereld
Ik trek een benauwd gezicht en bijt op mijn lip, ik wil niet met hem samenwerken, en ik wil al helemaal niet dat hij mijn appartement ziet. Zijn huis is enorm vergeleken met het mijne, althans, nu dan, vroeger niet.
''dus hier zijn we ook partners'' hij kijkt mijn kant op en laat een scheve grijns zien. Ik kijk hem aan, zonder enkele emotie ''jep'' antwoord ik zacht. Hij grinnikt en zegt ''het mag wel wat enthousiaster hoor je werkt wel samen met 'Cameron Dallas''' hij wijst zichzelf aan en kijkt trots wat mijn emotieloze gezicht een beetje laat glimlachen. ''want je bent ook zo knap'' zeg ik sarcastisch.
Shit shit shit shit, ik moest niet reageren, shit
''dus je vind me knap'' zegt hij dominant en trekt een wenkbrauw op, hoe doet hij dat toch ik kan dat voor geen meter ''dat heb ik niet gezegd'' zeg ik droog en knijp me in mijn arm, kom op Vanessa, negeer, niet reageren op hem, 'adem in adem uit'. ''nou volgens mij zei je echt ''want je bent echt zo knap''' Hij herhaald mijn zin op een vrouwelijk stemmetje en waait naar zichzelf toe, de bedoeling mij na te doen. Ik glimlach en kijk direct weer emotieloos ''want ik doe het ook echt zo'' zeg ik verveeld mogelijk. ''maar ter zaken, eerst naar mij of jou?'' hij kijkt me nadenkend aan waardoor er een denkrimpel ontstaat op zijn voorhoofd.
Ik wil niet dat hij bij mij thuis komt? Ik weet niet waar deze schaamte opeens vandaan komt, maar deze jongen maakt me nogal ongemakkelijk, en wat als hij me voor schut zet met mijn kleine appartementje, niet dat het me wat boeit maar?
''je moet niet zo nadenken daar krijg je rimpels van'' zegt hij lachend en ik kijk hem alleen aan. ''we kunnen vandaag eerst bij mij een stof zoeken en dan morgen bij jou kijken of je het ook hebt, en dan kunnen we vandaag dan ook gelijk oefenen voor zang, want vrijdag dan kiezen ze wie mee mag doen aan de talentenjacht of wat het ook mag zijn'' Ik knik maar voel me machteloos van binnen, Ik kijk hem aan als hij verdiept is in zijn telefoon en glimlach naar hem, hopend dat hij het niet merkt.
Heyy, ja ik weet het saai hoofdstuk, maar ik wilde iets van me laten horen en dacht laat me even snel iets in elkaar zetten, resultaat las je net hahaha. Maarjaa
#VOTE#COMMENT
byeee
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co