CHAPTER 02
"That's not the right thing to say, Lorcan. What you called Janica earlier was really inappropriate," Luciano told his brother as they were both in his car. They were on their way to his home; he had specifically picked up Lorcan from the condominium owned by their other brother, Amadeo, just to make sure he could take Lorcan with him. He had just come from the Dela Cerna tower and passed by to get him.
"But that’s the correct term, right? She really is a midget, and what’s the problem? Am I supposed to have someone with me while I’m here in Palermo? I don’t need that, big brother," Lorcan replied, insisting that what he said earlier was accurate. He believed it was appropriate to call the woman his brother Luciano had introduced him to a midget. So why was Luciano upset? Besides, as he mentioned, he didn’t want a companion. He had already agreed to come back to Palermo, and now he was expected to have someone with him? That seemed excessive.
Tiningnan ni Luciano ang bunsong kapatid, paano kaya kung batukan ko ang lalaking 'to? Sabi niya tuloy sa sarili. "She's a nurse, saka hindi naman talaga tama ang sinabi mo kanina sa kanya. Nakakahiya, parang wala kang pinag-aralan, tapos sa harapan ko pa din mo sinabi 'yon dahil katabi ko lang naman si Janica." Sabi niya na dito, he's happy to see his brother specially because he live in Manila, busy ito sa pagba-basketball kaya naman ng malaman niya na magkakaroon ito ng isa't-kalahating buwan na break sa trabaho ay talagang pinasundo niya ito agad. Pero sa mga kapatid niya ay ito talaga ang sakit sa ulo niya.
"Pero hindi ko nga 'yon kailangan, I don't need her Kuya." Mariin na sabi ni Lorcan, talaga naman kasing hindi niya kailangan ng private nurse. Saka aanhin naman niya 'yon? E wala naman siyang sakit.
"Kailangan mo siya, you sprained your ankle right? Paika-ika ka pa nga maglakad eh. Kaya talagang kailangan mo ng aalalay sa 'yo at makakasama habang nandito ka." Sabi ulit ni Luciano, silang magkapatid ang magkasabay sa kotse niya. Samantalang ipinasabay naman niya si Janica sa kapatid niyang si Amadeo. Siya kanina ang nahihiya sa dalaga lalo pa at ang lakas-lakas ng boses nito ni Lorcan ng sabihin nito ang salitang midget 'to. Maaaring maliit si Janica dahil 4'10 lang ang height nito pero mahusay ito sa trabaho at maganda din ang track record nito kaya nga hinire din niya.
Hindi naman maiwasan ni Lorcan na matawa, dahil hindi niya talaga kailangan ng nurse o ng kasama. "She's too little, saka kung kumuha ka man ng nurse Kuya, e bakit naman gano'n kaliit? Saka bakit babae? E puwede namang lalaki diba? At paano ako bubuhatin ng gano'n kaliit na tao? Sige nga." Sabi niya tuloy, hanggang magbago sa kili-kili niya nga lang 'yong babae kanina. And he know already that height, if hindi 'to 4'10 malamang sa malamang ay 4'11 'yon. Kaya imposible talaga na kaya siya nitong alalayan gaya ng sinasabi ng Kuya niya.
Pinagsalikop tuloy ni Luciano ang mga kamay at saka tiningnan ulit ang kapatid. "At bakit ka naman magpapabuhat sa kanya? E higante ka, hindi ka naman kailangan buhatin. Ang dapat niya lang gawin ay samahan ka habang nandito ka sa Palermo Lorcan." Naiinis na sabi niya dito, hindi na talaga siya nasanay. Kapag ayaw kasi nito ay talagang magpapalusot ito sa kanya. But not this time he well let him what he want, dahil siya ang masusunod ngayon.
"But I really don't need---" Hindi na tinuloy pa ni Lorcan ang sasabihin ng makita na seryoso talaga ang Kuya Luciano niya. And he knows this looks already, siguradong kapag hindi pa siya tumahimik ay may kalalagyan siya. Siya man ang mas matangkad dito ohigante kung tawagin nito ay mas may authority pa din ito lalo pa at bunso lang siya.
"Be nice with her, mag-sorry ka sa sinabi mo sa kanya kanina pagdating natin sa bahay." Sabi pa ni Luciano at saka tumingin sa labas ng sasakyan.
Lorcan is thrilled to see his siblings. When his brother Luciano arrived at his house, his other three brothers—Eliseo, Keegan, and Tiago—were already there. Even their wives and his nieces and nephews were present, along with the wife of his brother Amadeo, who couldn't be in the sun due to her illness. As a result, the evening turned into an instant family reunion.
Tiningnan ko 'yong aalagaan ko na sinabi ni Sir Luciano, at kanina ko pa naiisip na hindi naman niya yata ako kailangan. Hindi naman ako kanina na-offend ng sabihan niya ako ng midget dahil maraming beses ng may tumawag sa akin ng gano'n. My height is only 4'10 kaya naman pasok talaga siya sa pagkaroon ng dwarfism kung tutuusin. Pero hindi ko iniisip na unano ako o ano, kasi ang mga magulang ko ay tulad ko lang din naman na maliit at kinapos sa height. Isa akong company nurse at nagtatrabaho sa Dela Cerna tower, kaya ng ipatawag at kausapin ako ni Sir Luciano at sabihan nga na gusto niya akong maging private nurse ng kapatid niya ay nag-oo din ako agad.
"You don't need to call me Sir, 26 pa lang ako kaya hindi mo ako kailangang tawaging gano'n." Sabi ni Lorcan ng makaharap niya ang nurse na sinasabi ng Kuya Luciano niya.
Tumango naman ako, ang sabi ni Sir Luciano sa akin ay ito daw ang bunso niyang kapatid. At ito nga 'yong sikat na basketball player mula sa Play makers. At ang tangkad niya talaga, mas matangkad pa siya kay Sir Luciano at saka sa iba niyang kapatid. "Ako nga pala si Janica.." Pormal kong pagpapakilala sa kanya sabay lahad na din ng kamay ko.
Tinanggap naman ni Lorcan ang pakikipag-kamay sa kanya ng dalaga, at tama talaga siya. Her height is until before his armpit. Tapos ang liit din talaga ng kamay nito na sure siya na kapag diniinan niya ay baka mapilay niya 'to kaya agad din niyang hinila ang kamay. Pero kung sa bagay ganito naman usually ang height ng mga nurses diba? Maliliit. "I am Lorcan, Lorcan Dela Cerna.." Sabi niya din dito, he don't have any choice now but to accept her as his companion. Pero sisiguraduhin niya na hindi aabot ng isang Linggo ang pagiging magkasama nilang dalawa.
This will be the last chapter of Lorcan Dela Cerna here on wattpad. This is now on going on Patreon and vip group. To join dm me on my fb page!
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co