Part 15
#unicode
Click clack
မထင်မှတ်ထားတဲ့ သေနတ်မောင်းချိန်သံကြောင့် Jimin မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူမတို့ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားတဲ့ Minjeong ကို တွေ့လိုက်ရသည်
"Jiminနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေစမ်း "
သေနတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် Minjeong ဆုပ်ကိုင်ထားသည်
ငါက Minjeongနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး
ငါ့ကို ဒီလိုကာကွယ်ပေးဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး "
"နင် ဘာလုပ်တာလည်း ကလေးမ သူက ဂူမီဟိုလေ လူတွေကို သတ်တဲ့ သောက်ရမ်း အန္တရာယ် ရှိတဲ့ ဂူမီဟိုဟ "
"ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ ကျွန်မ ပြောထားတယ်နော် သူ့ကိုထပ်ပြီး နာကျင်အောင်လုပ်ရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ပစ်လိုက်မှာ "
"ဟာ ဒီကလေးမတော့ နင့်ကိုနင် ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား "
"ကျွန်မကို ဆရာလာမလုပ်နဲ့ ဒါနောက်ဆုံး အကြိမ်သတိပေးနေတာနော် Jimin နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေပေးပါ "
" ငါက နင့်ကို ကာကွယ်ဖို့လုပ်နေတာလေ "
Bang!!
Minjeongဟာ Joohyunကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့အနေနဲ့ ပထမတစ်ချက်ကိုတော့ Joohyun ဘေးနားကိုလွဲအောင်ပစ်လိုက်သည်
"ဒါက သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ပစ်တာ နောက်တစ်ခါကတော့ ရှင့်ခေါင်းကို ပစ်မယ် သူ့ဘေးကထွက်သွား "
Minjeong သေနတ်မောင်းကိုချိန်ရင်း အော်လိုက်သည်
"နင် အမှားလုပ်မိမယ်နော် ကောင်မလေး "
"ငါ့ဆိုင်က ထွက်သွား "
Minjeong အံကိုကြိတ်ပြီး အော်တော့ Joohyunက အံံသြခြင်းများစွာနဲ့ ခေါင်းခါမိလိုက်သည်
သူမကို အန္တရာယ်ပြုတဲ့ လူသားစား မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးပေမယ့် သူမကို အန္တရာယ်ပြုတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဘက်က ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ လူကိုတော့ အခုမှကြုံလိုက်ရသည်
"နင် နင်က ဒီကောင်မလေးကို ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကို အသက်ရှင်ဖို့ ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့ကိုနှင်ထုတ်နေတာလား သေချာစဥ်းစားစမ်းပါ သူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ လူပေါင်းများစွာကို စတေးမလို့လား အသေခံမလို့လား "
Joohyun သူမကိုထောက်ထားတဲ့ ဓားမှာ သံဓာတ်ပါလို့ Jimin တစ်ကိုယ်လုံးနုံးခွေနေသည် သို့သော်လည်း Minjeongက သူမကို ကာကွယ်ပေးနေတာ တွေ့ရတော့ အားပြန်တက်လာတယ်လေ
ငါလည်း Minjeongကို ကာကွယ်ပေးရမယ်
"နှစ်ကိုးရာနဲ့ သုံးဆယ့်ရှစ်ရက်ရှိပြီ... ".
"ဘာပြောတယ် မြေခွေးမ "
"နှစ်ပေါင်းကိုးရာနဲ့ သုံးဆယ့်ရှစ်ရက်ရှိပြီ ငါ လူသားမစားဘဲ နေခဲ့တာ "
"မလိမ်စမ်းနဲ့ "
"ငါ လိမ်ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ နင် ငါ့ကို မသတ်နိုင်လို့ စိတ်ပူမနေနဲ့ ...."
"နင့်မှာ အချိန်ရှိပါသေးတယ် မကြာခင် လကြတ်တော့မှာဘဲ "
"နင်က တကယ်ဘဲ ပြောရခက်လိုက်တာ ငါ တောင်းပန်နေတာပါ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်ရမယ့်သူမို့လို့ ဒီလိုမျိုးတော့ မသေချင်ဘူး "
Joohyunလည်း မကောင်းဆိုးဝါးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ Minjeongတို့ကြား ဘာလုပ်ရမလည်းမသိတော့ပေ
ခဏလောက် စဥ်းစားပြီးနောက် သူမဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်
"ငါလည်း ငါ့ဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီမို့ နင်လည်း ငါ့ကိုချိန်ထားတဲ့ သေနတ်ဖယ်လိုက်ပါ "
Joohyunပြောပြီး ဓားကိုသိမ်းကာ Jimin အနားကပ်သွားတော့ Minjeongမှာ Jiminကို သေနတ်နဲ့ချိန်လိုက်သည်
"ဟေး ငါဘာမှမလုပ်ပါဘူး ဓားကို ခပ်ဝေးဝေးမှာ ပစ်လိုက်ပြီ ကဲ ငါ့မှာ ဘာလက်နက်မှမရှိဘူးနော် ဒီမြေခွေးနဲ့စကားပြောချင်ရုံပါ "
Joohyun ဓားကို မလှမ်းမကမ်းသို့ ပစ်ကာပြောပေမယ့် Minjeongကတော့ သေနတ်နဲ့ချိန်ထားဆဲ
"ဒီမှာ ဂူမီဟို နင်ပြောတာတွေ ငါမယုံပေမယ့် "
"ငါ့ကိုကြည့် Joohyun "
Joohyunမေးဖျားကို Jimin ကိုင်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ သူမကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်
Joohyunလည်း ရုတ်တရက်အငိုက်မိပြီး ဂူမီဟိုရဲ့ မျက်လုံးအနီကိုကြည့်မိသွားသည်
Jiminလည်း ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ကြားက သူမအစွမ်းကိုထုတ်သုံးလိုက်ရသည် မဟုတ်ရင် Joohyunကလည်း လက်လျော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ
ပြီးတော့ Minjeongကလည်း သူမကို ဆက်ကာကွယ်ပေးနေအုံးမှာ....သူမကြောင့်နဲ့ Minjeongကို တစ်ခုခုမဖြစ်စေချင်ဘူးလေ
"ဒီမုန့်ဆိုင်ကနေထွက်သွား ဘယ်တော့မှ ဒီကို ပြန်မလာနဲ့ ပြီးတော့ Minjeongကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ပေးနေလိုက်ပါ အခုနင့်ကားပေါ်တက်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွား "
Joohyunမျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ပြီး Jimin အမိန့်ပေးလိုက်သည်
Joohyun လည်း Jimin မျက်လုံးကို ကျောက်ရုပ်လို ကြည့်နေရာက ခေါင်းညိတ်ပြီး
"ကောင်းပြီ ငါထွက်သွားမယ် ဘယ်တော့မှပြန်မလာတော့ဘူး "
Jiminရဲ့ ညို့ငင်စွမ်းတွေကြား Joohyunရောက်သွားပြီး သူမရဲ့ဓားကိုတောင် မယူဘဲ ကားပေါ်တက်ကာ မောင်းထွက်သွားသည်
"Jimin "
Jiminကို အမြန် ကောက်တွဲပြီး Minjeong ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်
စနေနေ့ဖြစ်လို့ ကျောင်းသားတွေဝန်ထမ်းတွေ မရှိ မလာကြလို့ လူရှင်းနေတာကိုဘဲ Minjeong ကျေးဇူးတင်မိသည်
မဟုတ်ရင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေ စျေးဝယ်တွေက Jiminကို တွေ့ပြီး အန္တရာယ်ပေးလျှင်......
Minjeong ဆိုင်တံခါးကို သေချာသော့ခတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နဲ့လိုက်ကာတွေကိုပါ သေချာလိုက်ပိတ်နေသည်
အိပ်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်တွေရော အခန်းတံခါးပါသော့ခတ်နေတဲ့ Minjeongကို Jimin ကြည့်နေမိသည်
"သူ ပြန်မလာတော့ပါဘူး "
"နင် ဘယ်လိုသိလည်း Jimin "
"ငါလုပ်လိုက်တာလေ မြေခွေးတွေရဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်းတစ်ခုပေါ့ '
Minjeong သေနတ်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်ကာ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ထိုးဖွလိုက်သည်
"တောင်းပန်ပါတယ်....Minjeong "
Minjeongရဲ့ လက်တွေတုန်ရီနေတာကိုလည်း Jimin သတိထားမိသည်
"ငါတောင်းပန်ပါတယ် Minjeong ရယ် "
Minjeong ခေါင်းထဲမှာလည်း အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ချာချာလည်နေသည်
ငါက Customer ကို အော်ဟစ်ခဲ့တာ
အဖေ့ရဲ့သေနတ်နဲ့ ဆိုင်ရှေ့က ကြမ်းပြင်ကို ပစ်ခဲ့တာ
ပြီးတော့ ငါ့အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့ Jiminက ဂူမီဟိုတဲ့လား
မျက်လုံးက နီရဲနေတဲ့အပြင် အမြီးပါထွက်လာတဲ့ Jiminကို Minjeong ကြောင်ပြီး ကြည့်နေမိသည်
Jiminက တကယ် ဂူမီဟိုဘဲ
Jimin လည်ပင်းကနေ သွေးတွေမတိတ်သေးဘဲ သွေးတွေစိမ့်ထွက်နေတာကိုပါ Minjeong တွေ့လိုက်ရသည်
"Jimin နင် အဆင်ပြေရဲ့လား "
"နာ နာတယ်...."
Jiminမှာ အပူလောင်ထားသလို နာကျင်နေတဲ့လည်ပင်းက ဒဏ်ရာကိုပြပြီး ပြောတော့ Minjeong ဘီဒိုထဲကဆေးသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်
Jimin လည်ပင်းက ဒဏ်ရာကို ဆေးသေချာထည့်ပေးရင်း Jiminရဲ့ မျက်လုံးတွေကို Minjeongကြည့်နေမိသည်
"နင် နင် တကယ်ဘဲ"
"တောင်းပန်ပါတယ် ဒီညဘဲ ပြောပြတော့မလို့ကို ခုလိုဖြစ်သွားရတယ် ငါ မပြောဘဲနေမိလို့ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်.... "
"နင့်ဒဏ်ရာ မီးလောင်ထားသလိုဖြစ်နေတာဘဲ တော်တော်နာနေမှာဘဲ "
"Minjeong ငါက မကောင်းဆိုးဝါးမှန်း သိခဲ့တာတောင် ဘာလို့ ကူညီခဲ့တာလည်း ဘာလို့ Joohyun ကို မသတ်ခိုင်းရတာလည်း "
"ရူးကြောင်ကြောင် မေးခွန်းတွေမမေးစမ်းနဲ့Jimin "
"Minjeong... ဟုတ်တယ် ငါက ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ မမှတ်မိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာက နင့်ကို လိမ်ခဲ့မိတာဘဲ Joohyunပြောသလို ငါက လူပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့ပြီး စားခဲ့တာ...."
"ဘာလို့ လူတွေကိုစားရတာလည်း "
"လူတွေက ငါတို့အစားအစာဘဲလေ သူတို့ကို မစားရင် "
"Jimin "
"ဒါပေမယ့် ငါ.... နင်နဲ့တွေ့ပြီးနောက်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မသတ်ခဲ့ဘူး ငါ ကျိန်ရဲတယ် Minjeong. ....ငါ နင်နဲ့တွေ့ပြီး အရင်နဲ့ မတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားချင်ခဲ့တာ ပြောင်းလဲခဲ့တာ "
Jiminရဲ့ မျက်ဝန်းထဲ မျက်ရည်လေးတွေကို Minjeong တွေ့နေရသည်
"ဒါဆို ဟိုအရက်သမားကိုလည်း နင်သတ်ချင်ခဲ့တာလား '
"ဟုတ်တယ် ငါသတ်ချင်ခဲ့တာ ဒေါသထွက်တာရော ဆာလောင်နေလို့ ငါ..."
"နင် ဆာလောင်မှုကြောင့်ဘဲ လူသတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား သတ်ချင်လို့သတ်ခဲ့တာ အမဲလိုက်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲနဲ့လေ "
"ဒါပေမယ့် ငါ...."
"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး နင့်ဘာသာ လူဖြစ်နေနေ ဂူမီဟိုဖြစ်နေနေ ငါဂရုမစိုက်ဘူး နင်က ငါ့ရဲ့ Jimin ဘဲ Joohyunက နင့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးလို့ပြောလည်း ငါသောက်ဂရုမစိုက်ဘူး Jiminရယ် ငါ.... "
Minjeongဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ Jiminကို ဆွဲဖက်ကာ နမ်းလိုက်သည်
#tbc
#zawgyi
Click clack
မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေသနတ္ေမာင္းခ်ိန္သံေၾကာင့္ Jimin ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမတို႔ကို ေသနတ္နဲ႕ ခ်ိန္ထားတဲ့ Minjeong ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္
"Jiminနဲ႕ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနစမ္း "
ေသနတ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ Minjeong ဆုပ္ကိုင္ထားသည္
ငါက Minjeongနဲ႕ မထိုက္တန္ပါဘူး
ငါ့ကို ဒီလိုကာကြယ္ေပးဖို႔ မထိုက္တန္ပါဘူး "
"နင္ ဘာလုပ္တာလည္း ကေလးမ သူက ဂူမီဟိုေလ လူေတြကို သတ္တဲ့ ေသာက္ရမ္း အႏၱရာယ္ ရွိတဲ့ ဂူမီဟိုဟ "
"ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနဖို႔ ကြၽန္မ ေျပာထားတယ္ေနာ္ သူ႕ကိုထပ္ၿပီး နာက်င္ေအာင္လုပ္ရင္ ရွင့္ကို ကြၽန္မ ပစ္လိုက္မွာ "
"ဟာ ဒီကေလးမေတာ့ နင့္ကိုနင္ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သိရဲ႕လား "
"ကြၽန္မကို ဆရာလာမလုပ္နဲ႕ ဒါေနာက္ဆုံး အႀကိမ္သတိေပးေနတာေနာ္ Jimin နဲ႕ ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနေပးပါ "
" ငါက နင့္ကို ကာကြယ္ဖို႔လုပ္ေနတာေလ "
Bang!!
Minjeongဟာ Joohyunကို ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့အေနနဲ႕ ပထမတစ္ခ်က္ကိုေတာ့ Joohyun ေဘးနားကိုလြဲေအာင္ပစ္လိုက္သည္
"ဒါက သတိေပးတဲ့အေနနဲ႕ပစ္တာ ေနာက္တစ္ခါကေတာ့ ရွင့္ေခါင္းကို ပစ္မယ္ သူ႕ေဘးကထြက္သြား "
Minjeong ေသနတ္ေမာင္းကိုခ်ိန္ရင္း ေအာ္လိုက္သည္
"နင္ အမွားလုပ္မိမယ္ေနာ္ ေကာင္မေလး "
"ငါ့ဆိုင္က ထြက္သြား "
Minjeong အံကိုႀကိတ္ၿပီး ေအာ္ေတာ့ Joohyunက အံံၾသျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ ေခါင္းခါမိလိုက္သည္
သူမကို အႏၱရာယ္ျပဳတဲ့ လူသားစား မေကာင္းဆိုးဝါးေတြကို ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ဖူးေပမယ့္ သူမကို အႏၱရာယ္ျပဳတဲ့ မေကာင္းဆိုးဝါးဘက္က ကာကြယ္ေပးေနတဲ့ လူကိုေတာ့ အခုမွႀကဳံလိုက္ရသည္
"နင္ နင္က ဒီေကာင္မေလးကို ဒီမေကာင္းဆိုးဝါးကို အသက္ရွင္ဖို႔ ကာကြယ္ေပးဖို႔ ငါ့ကိုႏွင္ထုတ္ေနတာလား ေသခ်ာစဥ္းစားစမ္းပါ သူတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕ လူေပါင္းမ်ားစြာကို စေတးမလို႔လား အေသခံမလို႔လား "
Joohyun သူမကိုေထာက္ထားတဲ့ ဓားမွာ သံဓာတ္ပါလို႔ Jimin တစ္ကိုယ္လုံးႏုံးေခြေနသည္ သို႔ေသာ္လည္း Minjeongက သူမကို ကာကြယ္ေပးေနတာ ေတြ႕ရေတာ့ အားျပန္တက္လာတယ္ေလ
ငါလည္း Minjeongကို ကာကြယ္ေပးရမယ္
"ႏွစ္ကိုးရာနဲ႕ သုံးဆယ့္ရွစ္ရက္ရွိၿပီ... ".
"ဘာေျပာတယ္ ေျမေခြးမ "
"ႏွစ္ေပါင္းကိုးရာနဲ႕ သုံးဆယ့္ရွစ္ရက္ရွိၿပီ ငါ လူသားမစားဘဲ ေနခဲ့တာ "
"မလိမ္စမ္းနဲ႕ "
"ငါ လိမ္ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး... ၿပီးေတာ့ နင္ ငါ့ကို မသတ္နိုင္လို႔ စိတ္ပူမေနနဲ႕ ...."
"နင့္မွာ အခ်ိန္ရွိပါေသးတယ္ မၾကာခင္ လၾကတ္ေတာ့မွာဘဲ "
"နင္က တကယ္ဘဲ ေျပာရခက္လိုက္တာ ငါ ေတာင္းပန္ေနတာပါ မၾကာခင္ ေပ်ာက္ကြယ္ရမယ့္သူမို႔လို႔ ဒီလိုမ်ိဳးေတာ့ မေသခ်င္ဘူး "
Joohyunလည္း မေကာင္းဆိုးဝါးနဲ႕ မေကာင္းဆိုးဝါးကို ကာကြယ္ေပးေနတဲ့ Minjeongတို႔ၾကား ဘာလုပ္ရမလည္းမသိေတာ့ေပ
ခဏေလာက္ စဥ္းစားၿပီးေနာက္ သူမဓားကို ျပန္သိမ္းလိုက္သည္
"ငါလည္း ငါ့ဓားကို သိမ္းလိုက္ၿပီမို႔ နင္လည္း ငါ့ကိုခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္ဖယ္လိုက္ပါ "
Joohyunေျပာၿပီး ဓားကိုသိမ္းကာ Jimin အနားကပ္သြားေတာ့ Minjeongမွာ Jiminကို ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္လိုက္သည္
"ေဟး ငါဘာမွမလုပ္ပါဘူး ဓားကို ခပ္ေဝးေဝးမွာ ပစ္လိုက္ၿပီ ကဲ ငါ့မွာ ဘာလက္နက္မွမရွိဘူးေနာ္ ဒီေျမေခြးနဲ႕စကားေျပာခ်င္႐ုံပါ "
Joohyun ဓားကို မလွမ္းမကမ္းသို႔ ပစ္ကာေျပာေပမယ့္ Minjeongကေတာ့ ေသနတ္နဲ႕ခ်ိန္ထားဆဲ
"ဒီမွာ ဂူမီဟို နင္ေျပာတာေတြ ငါမယုံေပမယ့္ "
"ငါ့ကိုၾကည့္ Joohyun "
Joohyunေမးဖ်ားကို Jimin ကိုင္လိုက္ၿပီး ထရပ္ကာ သူမကို ၾကည့္ခိုင္းလိုက္သည္
Joohyunလည္း ႐ုတ္တရက္အငိုက္မိၿပီး ဂူမီဟိုရဲ႕ မ်က္လုံးအနီကိုၾကည့္မိသြားသည္
Jiminလည္း ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ၾကားက သူမအစြမ္းကိုထုတ္သုံးလိုက္ရသည္ မဟုတ္ရင္ Joohyunကလည္း လက္ေလ်ာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ
ၿပီးေတာ့ Minjeongကလည္း သူမကို ဆက္ကာကြယ္ေပးေနအုံးမွာ....သူမေၾကာင့္နဲ႕ Minjeongကို တစ္ခုခုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ
"ဒီမုန႔္ဆိုင္ကေနထြက္သြား ဘယ္ေတာ့မွ ဒီကို ျပန္မလာနဲ႕ ၿပီးေတာ့ Minjeongကိုလည္း တစ္ေယာက္တည္း ေပးေနလိုက္ပါ အခုနင့္ကားေပၚတက္ၿပီး ဒီကေန ထြက္သြား "
Joohyunမ်က္လုံးကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး Jimin အမိန့္ေပးလိုက္သည္
Joohyun လည္း Jimin မ်က္လုံးကို ေက်ာက္႐ုပ္လို ၾကည့္ေနရာက ေခါင္းညိတ္ၿပီး
"ေကာင္းၿပီ ငါထြက္သြားမယ္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး "
Jiminရဲ႕ ညို႔ငင္စြမ္းေတြၾကား Joohyunေရာက္သြားၿပီး သူမရဲ႕ဓားကိုေတာင္ မယူဘဲ ကားေပၚတက္ကာ ေမာင္းထြက္သြားသည္
"Jimin "
Jiminကို အျမန္ ေကာက္တြဲၿပီး Minjeong ဆိုင္ထဲသို႔ ေခၚသြားလိုက္သည္
စေနေန႕ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းသားေတြဝန္ထမ္းေတြ မရွိ မလာၾကလို႔ လူရွင္းေနတာကိုဘဲ Minjeong ေက်းဇူးတင္မိသည္
မဟုတ္ရင္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြ ေစ်းဝယ္ေတြက Jiminကို ေတြ႕ၿပီး အႏၱရာယ္ေပးလွ်င္......
Minjeong ဆိုင္တံခါးကို ေသခ်ာေသာ့ခတ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္နဲ႕လိုက္ကာေတြကိုပါ ေသခ်ာလိုက္ပိတ္ေနသည္
အိပ္ခန္းထဲက ျပတင္းေပါက္ေတြေရာ အခန္းတံခါးပါေသာ့ခတ္ေနတဲ့ Minjeongကို Jimin ၾကည့္ေနမိသည္
"သူ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး "
"နင္ ဘယ္လိုသိလည္း Jimin "
"ငါလုပ္လိုက္တာေလ ေျမေခြးေတြရဲ႕ လုပ္နိုင္စြမ္းတစ္ခုေပါ့ '
Minjeong ေသနတ္ကို ကုတင္ေပၚသို႔ ပစ္တင္ကာ သူမရဲ႕ ဆံပင္ေတြကို စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႕ ထိုးဖြလိုက္သည္
"ေတာင္းပန္ပါတယ္....Minjeong "
Minjeongရဲ႕ လက္ေတြတုန္ရီေနတာကိုလည္း Jimin သတိထားမိသည္
"ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ Minjeong ရယ္ "
Minjeong ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေပါင္းစုံနဲ႕ ခ်ာခ်ာလည္ေနသည္
ငါက Customer ကို ေအာ္ဟစ္ခဲ့တာ
အေဖ့ရဲ႕ေသနတ္နဲ႕ ဆိုင္ေရွ႕က ၾကမ္းျပင္ကို ပစ္ခဲ့တာ
ၿပီးေတာ့ ငါ့အိမ္မွာ ရွိေနတဲ့ Jiminက ဂူမီဟိုတဲ့လား
မ်က္လုံးက နီရဲေနတဲ့အျပင္ အၿမီးပါထြက္လာတဲ့ Jiminကို Minjeong ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိသည္
Jiminက တကယ္ ဂူမီဟိုဘဲ
Jimin လည္ပင္းကေန ေသြးေတြမတိတ္ေသးဘဲ ေသြးေတြစိမ့္ထြက္ေနတာကိုပါ Minjeong ေတြ႕လိုက္ရသည္
"Jimin နင္ အဆင္ေျပရဲ႕လား "
"နာ နာတယ္...."
Jiminမွာ အပူေလာင္ထားသလို နာက်င္ေနတဲ့လည္ပင္းက ဒဏ္ရာကိုျပၿပီး ေျပာေတာ့ Minjeong ဘီဒိုထဲကေဆးေသတၱာကို ထုတ္ယူလိုက္သည္
Jimin လည္ပင္းက ဒဏ္ရာကို ေဆးေသခ်ာထည့္ေပးရင္း Jiminရဲ႕ မ်က္လုံးေတြကို Minjeongၾကည့္ေနမိသည္
"နင္ နင္ တကယ္ဘဲ"
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဒီညဘဲ ေျပာျပေတာ့မလို႔ကို ခုလိုျဖစ္သြားရတယ္ ငါ မေျပာဘဲေနမိလို႔ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္.... "
"နင့္ဒဏ္ရာ မီးေလာင္ထားသလိုျဖစ္ေနတာဘဲ ေတာ္ေတာ္နာေနမွာဘဲ "
"Minjeong ငါက မေကာင္းဆိုးဝါးမွန္း သိခဲ့တာေတာင္ ဘာလို႔ ကူညီခဲ့တာလည္း ဘာလို႔ Joohyun ကို မသတ္ခိုင္းရတာလည္း "
"႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ ေမးခြန္းေတြမေမးစမ္းနဲ႕Jimin "
"Minjeong... ဟုတ္တယ္ ငါက ဘယ္ကလာတယ္ဆိုတာ မမွတ္မိဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တာက နင့္ကို လိမ္ခဲ့မိတာဘဲ Joohyunေျပာသလို ငါက လူေပါင္းမ်ားစြာကို သတ္ခဲ့ၿပီး စားခဲ့တာ...."
"ဘာလို႔ လူေတြကိုစားရတာလည္း "
"လူေတြက ငါတို႔အစားအစာဘဲေလ သူတို႔ကို မစားရင္ "
"Jimin "
"ဒါေပမယ့္ ငါ.... နင္နဲ႕ေတြ႕ၿပီးေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္မွ မသတ္ခဲ့ဘူး ငါ က်ိန္ရဲတယ္ Minjeong. ....ငါ နင္နဲ႕ေတြ႕ၿပီး အရင္နဲ႕ မတူဘဲ ေျပာင္းလဲသြားခ်င္ခဲ့တာ ေျပာင္းလဲခဲ့တာ "
Jiminရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲ မ်က္ရည္ေလးေတြကို Minjeong ေတြ႕ေနရသည္
"ဒါဆို ဟိုအရက္သမားကိုလည္း နင္သတ္ခ်င္ခဲ့တာလား '
"ဟုတ္တယ္ ငါသတ္ခ်င္ခဲ့တာ ေဒါသထြက္တာေရာ ဆာေလာင္ေနလို႔ ငါ..."
"နင္ ဆာေလာင္မႈေၾကာင့္ဘဲ လူသတ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား သတ္ခ်င္လို႔သတ္ခဲ့တာ အမဲလိုက္ခဲ့တာမဟုတ္ဘဲနဲ႕ေလ "
"ဒါေပမယ့္ ငါ...."
"ငါ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး နင့္ဘာသာ လူျဖစ္ေနေန ဂူမီဟိုျဖစ္ေနေန ငါဂ႐ုမစိုက္ဘူး နင္က ငါ့ရဲ႕ Jimin ဘဲ Joohyunက နင့္ကို မေကာင္းဆိုးဝါးလို႔ေျပာလည္း ငါေသာက္ဂ႐ုမစိုက္ဘူး Jiminရယ္ ငါ.... "
Minjeongဆက္မေျပာနိုင္ေတာ့ဘဲ Jiminကို ဆြဲဖက္ကာ နမ္းလိုက္သည္
#tbc
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co