Wakas
This is Solace Escape's Wakas! Finally, natapos din after the delays and revisions! The original was still here, I just added a few tweaks at the first few parts of the story kasi 'di nila sinunod ang gusto sa first version (mapagdesisyon sila hahaha) but the wait is worth it on my part, I guess. I didn't know if I'd be satisfied as much if I pushed through the first version, gusto ko rin kasing nagsusulat kapag nasa mood ako and here it is!
Hoping you'll love SE as much as I enjoyed writing them! Sol and Sib have a special place in my heart for they got me out of my comfort zone again. My Solace. I'll write and practice more for the future stories to be much better. Thank you for trusting me and the process.
'Til our next adventure!
--
Wakas
His Solace
"Magandang umaga, anak. Ang aga mo atang nagising?" mula sa pagpapakain ng mga hayop ay nag-angat ako ng tingin kay Nanay na kakalabas lang ng bahay.
"Magandang umaga, 'Nay," bati ko at ngumiti, bahagyang lumalapit nang inabot niya ang ulo ko.
"Oh, magkape ka muna," aniya. "Anong oras ka na natulog kagabi, ah? Dapat sinulit mo na ang tulog habang tulog pa si Fritzy."
"Hindi na, 'Nay, ayos lang." Sumandal ako sa lamesa at inabot ang kape para sumimsim. "Maganda ring maaga magising kasi mag-aasikaso akong rancho ngayon."
"Hmm," tumango siya, inaabutan ako ng pandesal. "Balak ko sanang kausapin sina Ma'am Lena ngayon, manghihiram sana para sa gamot ni Fritzy—"
"H'wag," mabilis akong umiling.
"Bakit hindi? Papayag naman iyon sila, alam mo namang ayos lang."
"Nakakahiya, 'Nay," muli akong umiling at naupo sa harapan niya, binabagabag. "Kakahiram ko lang nitong nakaraang linggo para sa check-up ni Fritzy. Hindi ako pinagbayad kaya..."
Bumuntonghininga siya, "mangako tayong magbabayad, akong bahala. Maiintindihan naman nila, kung gusto mo gagawa pa ako ng papeles?"
Natawa na ako, umiiling.
"Hindi, ayos lang, 'Nay," sagot ko. "Kaya ko naman, may tatlong araw pang supply si Fritz ng gamot. Sakto at sasahod na ako sa pag-assistant doon sa rancho at plantation tapos p'wede naman nang pagkain 'yong sahod ko ro'n sa waiter ko sa bagong kainan do'n sa bayan."
Her eyes softened, alam ko na kaagad kung ano ang sasabihin niya kaya inabot ko na ang palad niya para pisilin.
"Ayan na naman ang mukha ng Nanay," pansin ko, "paano ka na gaganda n'yan kung mukha kang problemado? Dapat makikita ng buong Sta. Monica na sa 'yo nagmana ang nakakalula kong kagwapuhan!"
Nagliwanag ang mata niya.
"Loko-loko!" tumawa siya, "at talagang nagagawa mo pang magbiro, ah?"
"Magbiro?" humawak ako sa dibdib at nagkunwaring nasasaktan, "aray ko, 'Nay? Parang niyurakan mo ang pagkatao ko! Sinasabi mo bang biro ang mukhang 'to?!"
Tinapik ko ang pisngi. Mas natawa siya at pinisil ang kamay ko.
"Oo na, oo na, ikaw na ang gwapo," natatawang nailing siya. "Narinig ko nga kayong nagtatalo ni Sir Zeijan nitong nakaraan sinong mas may itsura. Ikaw talaga, pinapatulan mo pa ang boss!"
I smiled lazily, "tropa-tropa ko 'yon si Pareng Zeijan, 'Nay, ayos lang 'yon."
"Ikaw talaga," umiling siya, "sige, ikaw bahala sa anong gusto mo pero kung kailangan mo ang tulong ko, magsabi ka sa akin, ah? May kinikita rin naman akong disente sa stall ng prutas ko."
Tumango ako, ngumingiti.
"Ayos lang, 'Nay, h'wag ka lang magpakapagod. Nakakabawas ng kagandahan," I teased. She slapped my arm.
"Manang-mana ka sa Tatay mo, ganyan siya no'ng kabataan," komento niya, ang mata'y kumikislap na naman. "Naku, ang apo ko, ang aga-agang nagkaresponsibilidad."
Umalon ang sikmura ko sa ala-alang muling bumalik sa isipan pero nang makita ang maliit na mga paa at ang kalahati ng mukhang nakasilip sa pintuan, nawala ang mga 'yon at napalitan ng magaan at komportable.
"Kung ang kapalit no'n ay magkakaroon ako ng Fritzy, kaya 'kong tanggapin, 'Nay," ngumiti ako bago tumayo at lumapit sa pintuan. "Gising na ang baby ko na 'yan?"
Fritzy peeked more. I saw her bright black eyes widen as she slowly showed herself while hugging the teddy bear I bought her last week from my excess salary.
"K-Kuya," she mumbled, "bear." Sabay angat niya ng laruan. Nangiti ako, inilahad ang kamay at binuhat siya.
"Bango naman ng baby naming bagong gising!" pinugpog ko siya ng halik, mas gumagaan ang pakiramdam lalo nang humagikhik siya sabay yakap sa batok ko.
"Bear!" she chanted and hugged me more, "bear! Bear!"
Mahirap ang magtrabaho habang nag-aaral pero kapag iniisip kong ginagawa ko ito para mahal sa buhay, kay Nanay at sa anak ko ay magaan sa pakiramdam. Masaya kapag nakikita ko si Nanay na nagpapahinga, kapag nakikita ko si Fritzy na sumasayaw kaharap ng T.V. naming malapit nang mamatay sa sobrang tanda habang yakap ang teddy bear.
Lahat ng pagod ko, napapawi kapag masaya sila.
Hindi madali ang pagpapalaki ng bata, alam ko na iyon noon pa man. Maagang namatay ang magulang ko kaya kay Nanay na ako lumaki at habang mas nagkakaisip ay natanto ang hirap na dinaranas niya para lang mabuhay ako.
Nga lang, hindi ko naiwasan ang barkada noon. Maganda naman ang grado ko pero masaya ang magsaya, ang walang iniisip na problema, malaya. Kaya sumama ako hanggang sa hindi ko na naiwasan. Hanggang sa masyado na akong nadala sa kalayaang 'yon.
I forgot about all my good grades in school and embraced the freedom my peers gave me. I skipped classes, sa bilyaran madalas, nakikipyesta pa at inuman pero hindi ko inakalang ang kalayaang iyon ay ang magdadala sa akin sa kulungan na ginawa ko para sa sarili ko.
I was taken advantaged. I was raped.
"Solomon, right?" humaplos ang babae sa balikat ko. Napaigtad ako at bahagyang lumayo, pumipintig na ang ulo.
Nasaan na ba sila? Gusto ko nang umuwi.
"Why are you flinching?" a seductive, womanly voice filled my ear.
I groaned again, mas sumasandal at ipinipikit ang ulo, nahihilo na.
"First time getting touched by a girl?" she whispered again and reached for my thigh.
It's natural to have sexual urges at this age. Napapagkwentuhan na namin iyan ng mga barkada ko. Habang sila ay nagbibilangan lang mga karanasan ay nananahimik lang ako.
Anong ipagyayabang ko, eh, wala naman akong gano'n?
"Look at me," the lady touched my thigh again, up and down.
I was hoping to find something like what my friends described. Lust? Getting horny? Is that it? But right now, it felt so numbing and dull.
I'm getting more worked up watching porn alone with the help of my palm than this...
I groaned again.
"Uwi na," 'di ko alam kung naririnig pa ba 'yan sa sobrang hilo ko. Parang umiikot ang paningin ko.
Putang ina, 'di pa ba uuwi? Lasing na lasing na ako!
I felt a palm on my crotch. Napatalon ako at napamulat ng mata. I met the woman's gaze and she smiled seductively.
Sino ba 'to? Dayo ata ito.
"Can I kiss you?" she asked sweetly.
Umiwas ako ng tingin, tinulak ang palad niya paalis at tumayo para magtawag ng kaibigan at kung 'di pa sila uuwi ay mauuna na ako! Pero putang ina, pagkatayo ko pa lang ay nahilo ako at muling napaupo.
"Hey, careful," she chuckled seductively on my ear.
I squinted my eyes closed, trying to control my breathing to get a grip and focus.
Kailangan ko nang umuwi. Hindi ako nagpaalam kay Nanay.
"Boys?" I heard her say, "can I ask some help? Sol wanted to rest in my room."
"Talaga, pre?!" dinig kong tawanan nila, "gago, lakas mo! Talagang dayo!"
Umiling ako at nagmulat, sinusubukang magpaliwanag pero wala na ako sa wisyo. Madalas akong umiinom pero ito ang pinakamalala sa lahat. Hindi naman sobrang dami ng ininom ko pero ang sakit-sakit sa ulo. Nakakaantok.
I had no recollection of what happened when I woke up in an unfamiliar room.
"Putang ina," napaayos ako ng upo, naguguluhang ipinaikot ang tingin sa buong kwarto ng inn at nagmura.
Umalon ang sikmura ko. Sinilip ko ang sarili sa ilalim ng kumot at natigilan nang unti-unting natanto ang nangyari.
I was in denial. I'm a man! Baka nagustuhan ko rin! Pero putang ina, wala akong maramdamang saya!
Tulala ako habang lumalabas ng inn. Nang makita ng mga kaibigan ay biniro pa nila ako na ang swerte ko raw at taga-Maynila pa ang nabingwit pero kabaligtaran no'n ang naramdaman ko.
I'm not lucky. I was fucking used.
Sa panaginip, sumasali ang mga anino ng ala-ala sa gabing iyon. I had felt she tried to kiss me and touched me. I refused. Tinulak ko pa siya pero hindi ko alam kung gaano kalakas dahil wala na rin ako sa wisyo.
I could hear her sultry voice, whispering how much I'm gonna like what she's gonna do to me. I could still feel her touch on the intimate part of me and I wanted to vomit.
It was disgusting. I am disgusting.
I'm a man! How could I let a woman do it to me?!
Mababaliw na ata ako. Hindi ko masabi kay Nanay at alam kong ilalaban niya ako at madadagdagan ang iisipin niya. Mas ayaw kong sabihin sa mga kaibigan dahil alam kong tatawanan lang nila ako at lolokohin.
Lalaki ako, 'di ba? Bakit 'di ko nakayang ipagtanggol ang sarili?
Putang ina. Oo, lalaki ako pero hindi lahat ng oras malakas ako!
Baka tuluyan na akong nawala sa sarili no'ng mga panahong 'yon. When Sir Jer offered to make me a scholar in Sta. Monica, doon na ako naliwanagan. Na ayoko nang magpariwara. Na maraming naging sakripisyo si Nanay mapalaki lang ako ng maayos at magbubulakbol lang ako?
I tried doing my best in school to distract myself from the disgusting and horrible nightmares I had but one call changed everything.
A hospital called, saying I have a child waiting for me to pick her up.
Hindi ako makapaniwala. Halo-halo ang nararamdaman ko, ang takot na pilit kinalimutan ay bumalik kasabay ng responsibilidad.
Ang bata ko pa. Hindi pa ako handang magkaanak.
Nag-aaral pa ako! Paano ang Nanay? Anong sasabihin niya? Paano ako? Anong ipapakain ko sa bata? Paano?
Takot na takot pero hinarap ko ang responsibilidad at nang makita ko ang anak sa ospital habang nasa incubator, naramdaman ko ang kalabog ng dibdib. Unang tingin pa lang, alam kong akin siya.
Fritzy became my guardian angel. When she came into my life, I was terrified of having responsibilities. Ang bata-bata ko pa.
Hindi pa ako nakapagtapos! Wala pa akong napatunayan! Natatakot ako pero sa tulong ni Nanay at presensya ni Fritzy ay nabuhayan ako.
May nagmamahal sa akin. May umaasa sa akin. Hindi ko sila dapat biguin. Kung susuko ako, paano na si Nanay at Fritzy?
I closed my eyes and prayed; when I opened it, my eyes got stuck on my daughter's black ones. She smiled cutely and reached for me.
"K-Kuya..." her first word and right there, I found bravery.
Nabawasan ang panaginip ko at ang ala-ala ng masamang nakaraan dahil sa anak. Naisip ko nga siya ang naging lucky charm ko. I don't know if I'll survive the trauma if it wasn't for my daughter.
Mas gumanda ang grado ko sa eskwela. Mas naging productive ang trabaho sa mga Sandejas.
I lost interest with girls. I have friends, of course. Emma, Liza, mga ka-groupmates at kaklase ko pero 'di na ako umaabot sa puntong gusto kong manligaw o mag-pursue ng kung sino.
Para saan pa? May anak akong pinapalaki. May Nanay akong inaalagaan.
I have no time for lavishness of life. Mostly love. I should work harder for them.
Kaso ay mapaglaro talaga ang tadhana. No'ng sinabi kong 'di ako darating sa punto ng paghanga muli sa babae, ayon ay pinana ata ako ni kupido.
Gago, bullseye.
Muntik na akong mahulog sa kabayo nang makita ang anghel na hinulog ata ng langit bilang biyaya sa mortal na gwapo kagaya ko.
I maneuvered the horse, tilted my head and steadied my pace to watch the angel sitting on the side of the road with her camera on her hand.
Nakasuot siya ng putting dress, walang make-up pero kitang-kita na ang features ng mukha. Ang matapang na mata, nakangusong pulang labi. Kulay tsokolate na may itim ang buhok, medyo kulot ang ilalim.
Puti pa ang suot na dress kaya mas nagmukha siyang anghel sa paningin ko. Kulang na lang ata ay pakpak at halo sa ulo.
Kung ganito ang anghel, ready na ako sumama kay Lord.
Wala siyang emosyon pero sa pagpindot-pindot niya ng camera ay nakikita ko ang multong ngiti sa labi.
She must've liked taking photos, then? Kung mag-pose kaya 'ko tapos pakitaan ko ng muscles? Kaso baka ibenta niya, panigurado kasi patok sa masa ang kagwapuhang 'to.
"Ganda, ano?" napatalon ako sa gulat.
"Sir!" napahawak ako nang mahigpit sa kabayo, "akala ko kung sino!"
"Kakagulat kagwapuhan ko, pareng Sol, okay lang 'yan. Matagal na akong aware," Sir Zeijan answered, tapping the horse. Tumaas ang sulok ng labi ko.
"Pero mas gwapo pa rin—" he glared at me. I zipped my mouth shut.
Ayaw ko pang mawalan ng trabaho kapag inalaska ko 'tong si Sir. Kaya okay, pagbigyan. Gwapo siya. Pero mas ako.
"Anak mo, pare?" sabay sulyap ko sa babaeng nakaupo pa rin sa may gilid ng kalsada sa labas ng gate ng malaking mansyon ng mga Sandejas.
May katabi na siyang babae na nakikisilip sa camera, may sinasabi pero sa halip na sumagot ay inayos lang no'ng magandang anghel ang magulong buhok nito.
"Halata ba?" he asked. Hindi ako kaagad nakasagot. "Kasi 'di ba, tignan mo ang kagandahan. Malayo pa lang, tanaw na. Manang-mana sa 'kin."
Napatawa ako. Tumawa rin siya.
"Ah, sabi na, eh," tumango pa ako. "Kanina, unang tingin pa lang naisip ko anak mo, pare, kasi nagsusumigaw ang kagandahan."
"'Di ba?!" tumawa siya, proud na proud. "Ayaw nila maniwala sa akin—teka, sipsip ka, ano? Crush mo si pretty ghourl?!" biglang sumambakol ang mukha niya.
I was caught off guard.
"Hindi—"
"Hindi? Bakit hindi? Ano, pangit ang anak ko?!" he snapped. I froze.
Ano ba talaga dapat? Crush o hindi? Kapag crush magagalit, kapag hindi magagalit.
He glared at me. Tumitig ako sa kanya, naguguluhan.
"Ano ba dapat—"
"Crush mo ang pretty ghourl ko o hindi?" umakma siyang bubunot ng kung ano. Natigilan ako.
"Pare—" nakita ko ang itim na kung anong lumilitaw at sa takot kong baril iyon ay tumango-tango ako. "O-Oo, pare, ang ganda! Crush na crush na crush ko!"
Mas dumilim pa ang mata niya at muling dumukot. Naramdaman ko na ang paglitaw ng mga malamig na pawis sa noo ko.
Gago, ano ba dapat?!
"Gusto... mo... ang... pretty... ghourl... ko?" dahan-dahan niyang tanong. Mas pinagpawisan ako.
"Pare, baka p'wede namang—" napasigaw na ako't napapikit nang mahugot na niya at itinaas sa ere, handang tanggapin ang kapalaran nang makarinig ng pagbukas ng kung ano.
"Makasigaw naman 'to akala mo kinakatay," unti-unti ay napamulat ako, naiwan ang bungangang nakanganga nang matanto ang hawak niya.
Itim na pamaymay. He opened it and fanned his face, looking at me ridiculously.
"Sarado mo 'yang bibig mo," mas pinaypayan niya ang mukha, "baka pasukin ng langaw na naglalaro sa igit ng kalabaw. Gago, init talaga sa bukid."
I blinked.
It's not a gun but a fan.
Gago ka, Solomon.
Napatawa ako.
"Oh!" hinagis niya sa akin ang pamaymay, "mamaya ka na mag-crush-crush sa pretty ghourl ko, pumunta ka ro'n sa mansyon at may pagkain. Sama mo si Nanay mo atsaka si Fritzy-liit."
One thing I feel grateful about this wealthy family is their gratitude, kindness and being a welcoming host and employers. Ngayon lang ako nakatagpo ng mga boss na kung ituring ako at ang mga empleyado sa buong rancho at plantation na parang parte ng pamilya.
Salary is great when it comes to work but the relationship with your co-workers and employers matters much for me. Masaya magtrabaho kapag mabubuti ang nasa paligid mo.
Sir Jer, Ma'am Lena and the whole Sandejas Family knew me—well, maybe except for their grandchildren. 'Di ako sigurado kung napapansin nila ang boy kagaya kong pasulpot-sulpot sa mansyon nila para minsan ay magpakain ng hayop o magwalis-walis sa bakuran.
Nakakatuwa silang pagmasdan. Natanto kong halos kaedad ko lang ang mga apong lalaki sa pamilya at habang pinagmamasdan silang nagtatawanan habang nag-iihaw ng mga pagkain sa get together nila ay napangiti.
Ang saya siguro na magkaroon ng ganyang pamilya? Na ganito kalaki?
"The fuck is this kambing poo?!" ang mata ko'y napunta sa kinaroroonan ng boses, napapaayos ng upo nang makita sino 'yon.
'Yong anghel!
Kumalabog ang dibdib ko. 'Di ko alam pero baka nagagandahan lang talaga ako sa kanya o kung ano pa man.
Ngumiwi siya, ang mukha'y diring-diri at kulang na lang ay sumigaw.
Tumaas ang sulok ng labi ko.
City girl...
"E-Eww..." She bobbed and covered her mouth when she saw the wet poo on her flats. Inabot ko ang tissue sa gilid ko mula sa loob ng mansyon at kumakain nga ako.
Tumayo ako at inayos ang gusot ng shirt para presentable, naglakad palapit. Tumikhim ako, inilahad ang tissue mula sa may likod niya para magtawag ng atensyon.
"Miss—" but before I could utter a word, she left.
Nahulog ang panga ko.
Rejected ang mukhang 'to?!
Naiwan akong nakanganga doon habang nakaangat ang tissue nang mahuli ako ni Sir Jer. Nagtaas siya ng kilay sa akin kaya nahihiyang itinago ko ang tissue at ngumisi.
"Magandang tanghali, Sir," bati ko sa kanya.
"Magandang tanghali din, Sol," ngumisi siya at namulsa, "rejected?"
"Huh?!" mas nag-alon ang dibdib ko, "bakit naman—"
"Sus," tumawa siya at tinuro ako, "crush mo?"
Mas umiling ako at nag-init ang mukha.
Tang ina ka, Solomon! H'wag kang mamula! Nakakahiya!
"H-Hindi—"
"Sibyl," he said, "that's Sibyl."
Sibyl...
Ang ganda ng pangalan. Kasing ganda niya.
"It's okay to have a crush, hijo," natauhan ako nang akbayan ako ni Sir at tinapik ang balikat ko. "Ganyang-ganyan din ako dati no'ng una kong kita kay Leona Harriet."
Kaagad akong kinabahan.
"Sir—"
"Ayos lang," tumawa siya at tinapik ako, "pagpasensyahan mo na ang apo kong iyon at hindi talaga madalas mamansin. Palaging nakatitig sa phone o kaya camera. 'Di rin 'yon madalas nakikisalamuha sa mga pinsan, tahimik."
"Bakit?" I asked.
Halos magkasingtangkad lang kami si Sir Jer at nakakatuwa kapag ganito sila sa akin. Miski sina Sir Zeijan ay komportable kung tawagin ako o kaya kausapin.
Mga tropa ko 'to, eh.
Natahimik si Sir at bumuntonghininga, "you know, life happens and not everything is in our favor. Sibyl is quite cheerful before but you know..." nagkibit-balikat siya, "she's a good girl, medyo snob nga lang pero mabait. Kausapin mo, sabihin mo crush mo siya."
"Sir!" singhap ko na, "hindi kaya—" natulos ako nang masalubong namin ang anghel na may hawak na lagayan ng iced coffee.
"Crush ka raw ni Sol, anak," ani Sir Jer. Napamura na ako sabay iling at taas ng kamay para umiling-iling.
"Hindi!" bayolente ko nang sinabi, hiyang-hiya. "Hindi totoo—" I froze when she removed something from her ear. Earphones!
"Yes, Pa?" she asked, confused. "Sorry, didn't hear you."
Nawala ang pagkakadagan ng kaba sa dibdib, muntik pang mapaupo sa lapag sa kaba.
"Ah, wala..." ngumisi si Sir Jer sa apo, "your Dad's looking for you, princess."
The side of her lip rose but it didn't reach her eyes. Ni hindi niya ako tinignan.
"Alright, I'll go," she nodded.
"Anyway, this is Sol," kung 'di ko lang boss si Sir Jer ay baka nasampal ko na ang bibig sa sinasabi.
Sir, hiyang-hiya na ako! Tama na!
She glanced at me briefly but I didn't even catch her gaze.
Ngumisi akong kinakabahan, "hi—"
She nodded briefly and glanced at her grandfather then without any word, walked past me while fixing her earphone.
Rejected. Part two.
"Aray," Sir Jer touched his chest and laughed, tapping my back. "Ayos lang 'yan, hijo. Parte ng pagkakaroon ng crush na seen zoned ka lang."
Bumusangot na ako kay Sir, "'di ko nga kasi crush, Sir! Ma-issue kayo ni Sir Zeijan."
"Oh, pati si Zeij?" humalakhak siya at umiling, mas tinatapik ako, ang mga mata'y mapaglaro. "Sibyl Timothea ang pangalan ng crush mo."
Sabay hiwalay sa akin bago ko pa man siya maabot at sasakalin ko na talaga. Walang boss-boss dito!
Umawang ang labi ko para sana magsalita pero sumipol na siya, nakapamulsang tumakbo sa kusina at narinig ko ang sigaw ni Ma'am Lena nang bigla siyang hulihin ang asawa mula sa likod para sa yakap.
"Honey, may crush si Sol," kwento niya sa asawa kaya sabay silang napatingin sa akin.
Nasapo ko ang mukha at dali-daling tumakas.
Wala nga kasi 'kong crush! 'Di ko siya sabi crush—ay gago, ang ganda talaga.
I maneuvered the horse for a halt and watched her in a light green dress and cowboy boots while snapping photos on the sceneries around.
Nagmumukha siyang diwata sa ayos niya, bulaklak sa gitna ng talahib. Ang buhok niya'y sumayaw kasabay ng hangin.
Hindi ba siya sumama sa pagpunta ng mga pinsan niya sa Kawasan?
Lumunok ako at gustong lumapit na talaga pero nauunahan ng hiya.
Anong sasabihin ko? Hi? Hello? How are you? It's nice to meet you?
Parang gago naman, Sol! Kailan ka pa naging mahiyain, ah?
Naupo siya sa may papag na upuan at kuryoso kong pinagalaw ang kabayo papunta malapit sa kanya at natantong naglabas siya ng tinapay at kumain.
I smiled. Kahit pagkain ang ganda! Kapag ako 'yan para siguro 'kong kabayo ngumata.
Mas lumapit pa ako, nagpapalakas ng loob para kausapin siya nang biglang mag-angat siya ng tingin at nagsalubong ang mata namin.
Putang ina! Puta! Anong gagawin ko?!
Kumindat ako.
She frowned, rolling her eyes.
Gago, bakit ako kumindat?! Mukha akong manyak, gago!
Kumurap-kurap ako at kinabahan, umawang ang labi para magsalita.
"Hi—" pero mapaglaro ang tadhana sa biglaang pag-angat ng kabayong sinasakyan ay 'di ako nakakapit at nahulog sa lupa kaya ang buong katawan ay nabalot ng putik.
P'wede bang magpalamon na lang sa lupa sa kahihiyan? Puta, sa harap pa talaga ng crush ko?!
Ang putikan kong mukha ay ang nakipagtitigan sa kanyang nakanganga sa akin.
"Ayos lang ako—" but she laughed.
I was caught off guard. Hindi ko na pinansin na balot na balot ako ng putik at nawala sa lambing ng tawa niya, gumagalaw ang balikat at tinuturo ako.
"Crush mo 'ko, 'no?" I asked nonchalantly. Mas natawa siya.
"Really? Sa dugyot mong 'yan?" she asked and laughed again.
Dapat ay nahihiya ako at sa ganitong paraan ako napansin ng crush ko pero nawawala ako sa anghel na tumatawa sa harapan ko.
But I heard a loud shriek, kasabay no'n ang pagtalon muli ng kabayo at kitang-kita ko kung paano tumilamsik ang putik sa katawan at mukha ni Sibyl na natulala.
Tumayo na ako at inangat ang kamay, "kumalma ka—"
She screamed in a high-pitch tone. My eardrums almost exploded.
"I hate this probinsya!" sigaw niya at 'di ko na nahabol nang hinablot niya ang gamit at sumisigaw pa rin habang tumatakbo palayo.
I watched her running like a lost kid, screaming her disgust and hate in this place. Pati na rin sa kabayo at sa halip na maawa ay napatawa ako at sinuklay ang buhok ko.
Tinamaan na talaga ako ni kupido.
Naging gano'n ang routine ko sa t'wing may bakasyon ang pamilya sa Sta. Monica. Dumadayo ako para panoorin sa malayo si Sibyl na habang tumatagalk ay mas gumaganda lang. Kaso ay mukhang 'di niya ako naalala.
Pero ayos lang. Hindi ko naman balak na lumapit at magsabi na gusto ko siya.
Para saan pa? Panigurado ay marami iyang manliligaw na galing sa magandang pamilya. Taga-probinsya ako, 'di pa nakakatapos ng pag-aaral dahil natigil. Wala pang napapatunayan. May anak na ako at ayoko isipin na baka hindi matanggap ng kung sino mang babae ang anak ko kaya baka 'di na ako magpapakasal.
Manunuod na lang ako sa kanya sa malayo. Malay mo at bigyan ako ng Panginoon ng tyansang mapansin man lang... balang-araw.
Pero pikit-mata iyon. Impossibleng magustuhan ako ni Sibyl.
I'm sure she had high standards for a man she'll date at ako? 'Di ako pasado d'yan. Wala pa siguro 'ko sa kalingkingan ng pila ng manliligaw niya.
"Anak, kita mo si Fritz?" Kumunot ang noo ko sa tanong ni Nanay bago tumayo. I looked for my daughter around, starting to panic when I realized she's not around.
"Nasa studio, Sol," ani Ma'am Lena nang mapansin akong paikot-ikot.
"Studio po?"
"Sa taas," she smiled, "sige, akyat ka na."
Nagtataka man kung bakit nandoon ang anak ay pumunta ako at nasagot iyon pagkalapit ko.
Sa tapat ng bahagyang nakabukas na studio ay may maliit na upuan doon at nakita ko ang anak na nakasilip sa tao sa likod.
"Fritzy..." I called gently.
Hindi niya ako pinansin o nilingon man lang. Ang classical music ay naririnig ko habang mas lumalapit at kagaya ng anak ay nakisilip sa studio.
Nagulat ako at namangha sa nakita.
Sibyl is dancing inside, suot ang pang-ballerina na damit at kasabay sa kanyang pagsayaw ang paggalaw ng kanyang buhok.
She was dancing with passion, grace, with life... with freedom.
The way her feet and arms glided reminded me of the waves, serene and aggressive at times but still... beautiful.
Namangha ako sa paraan ng pagbalanse niya sa paa, sa mabilis niyang pag-ikot sa ere at pagpitik ng daliri na tila nagkikwento at kagaya nga ng paniniwala ko, gano'n ang pagsasayaw.
May kwento, may sining, may kalayaan.
If never thought I would like Sibyl more than I did the first time and it only became intense when I saw what it did to my daughter.
Si Fritzy, isang araw pagkauwi ko galing trabaho ay nasa sala suot ang kanyang dress at sa pagpilit niyang tingkayad at gaya ng posisyon ng kamay ni Sibyl ay napangiti ako.
"Dwance?" Fritzy asked when she caught me watching.
"Tara, baby," tawag ko na sa kanya, inilalabas ang mumurahing cellphone at nagpunta sa YouTube para ipanuod sa kanya ang recital ng idol niya.
"Wow..." she mumbled and twirled adorably. "Want! Dwance! Ballet!"
Mas nakilala ko siya. No'ng nagpunta ako sa Maynila kasama si Fritzy na kasali sa foundation ng mga Sandejas ay tuwang-tuwa ako.
First time kong nakapunta ro'n at nakapasok sa napakalaking mall pero mas may isasaya pa pala dahil nakalapit ko ang babaeng gustong-gusto ko.
She was cold and intimidating but upon watching her for years and all her little smiles, I knew she was just hiding her inner kid behind her façade. Ayaw niyang may nakakakita. Itinatago niya para protektahan ang sarili niya sa mga bagay na 'di ko pa alam.
We kissed and hell, man. Muntik na akong magpasagasa sa truck sa tuwa.
We got closer but the admiration I had faded when she accused me of using her for fame and telling my daughter who was sick and suffering that ballet isn't for her.
How dare her say that to the kid? She was her fan! My daughter cried in glee while showing me the shirt she signed for her! Tuwang-tuwa ang bata na makausap ang idolo niya at ganito?!
Nagsumikap ang anak ko kahit na pinagpapahinga ko na at natutumba na kakasayaw dahil sa seizure niya dahil pangarap daw niyang maging kagaya mo paglaki niya!
Anong mararamdaman mo kung ang taong hinangaan mo buong buhay mo ay siya pang maglulugmok sa 'yong hindi para sa 'yo ang pagsasayaw? Paano kung ang sariling inspirasyon mo na ang hindi naniwala sa kakayahan mo? Paano?
She judged me and I judged her, too.
I always believed people had no rights to judge someone they barely know, someone who they were just seeing on screen. Hindi ka opinyon ng ibang tao pero may mga bagay talagang pinapaniwalaan mo pero hindi mo magawang i-apply sa sarili mo.
We did wrong things, we had mistakes. We both fucked up and we could never undo things we did, it just the matter of learning and trying to become a better version of yourself every day.
Sa bawat araw ay natututo, sa bawat araw ay may mga aral na magagamit sa hinaharap.
Spending time with Sibyl made me witness how beautiful she was. She was scarred, faulty and problematic but beneath it, I had witnessed how she grew into a woman. How she matured and learned.
She apologized, reflected and learned. There's nothing much more beautiful than a person admitting her mistakes and dedicating herself to become better.
She's an angel. My beautiful angel.
"I'm a vegetarian, you know?" napangisi ako at pinagmasdan ang magandang anghel sa harapan ko habang kumakain kami sa karinderya.
"Vegetarian? Oh? Parang nakita pa kitang kumakain ng karne—"
"Sinong hindi magiging vegetarian pagkatapos magkaliskis ng sangkaterbang isda?" she puffed a breath, "didn't you see their eyes?! They were crying, Sol!"
"Crying?" natawa ako at pinunasan ang gilid ng labi niya, "isda sila kaya s'yempre, basa ang mata, angel."
"They're crying!" laban niya. "Those poor fishda! They were begging me not to gut them and take their intestines away!"
"Hindi—" she gave me a quick glare. Napaayos ako ng upo at tumango, "—umiiyak sila." I corrected.
The side of her lips rose, "told 'ya! They're crying!"
"Hmm," tumango na ako at hinawi ang buhok nila para ilagay sa likod ng kanyang tainga, "if my angel says they're crying, they're crying..."
She blushed.
God, she is beautiful.
Hinaplos ko ng mas marahan ang pisngi niya hanggang sa mas mamula siya at nahihiyang nag-iwas ng tingin at palo sa kamay ko.
"I-Iced coffee ko, ah?!" laban niya.
Ayaw kong pansinin na namumula siya at baka masampal na naman ang pagmumukha ko.
"Hmm," tango ko na lang, nagpipigil ng ngisi.
Lahat ng gusto mo, ibibigay ko. Basta, masaya ka.
"Kuya, nag-dance kami ni Ate Sib! May gift siya sa akin po na maraming-maraming tutu at cute na flats po! Tapos po sabi niya, bukas daw po early pa lang dapat mag-exercise po ng paa para po mas maganda mag-dance!"
I had never seen my daughter this lively and enthusiastic before. Pero nang dumating si Sib sa buhay naming dalawa ay kagaya niya, gano'n din ako.
Mas masaya. Mas maganda ang sinag ng araw. Mas malaya. Dahil sa kanya.
Mahal na mahal ko ata siya.
People threw rocks at her. They made fun of her, shamed her. Nakita ko kung paano itago ni Sibyl ang sakit na iyon sa mga mata niya sa kabila ng kanyang ngiti pero kilala ko siya.
Kilalang-kilala ko siya.
"Sol!" singhap niya nang kunin ko sa kanya ang phone.
"Sinabi ko nang h'wag mo na basahin ang comments." I uninstalled her social media accounts.
"Sol..."
I hid her phone on my pocket, "paanong 'di mo iisipin kung tuloy-tuloy mo ring babasahin? Sadista ka?"
She pouted. Pinitik ko na ang labi niyang kanina lang ay hinahalikan ko.
"Nag-uusap tayo, angel. H'wag mo akong ngusuan d'yan at baka mamaga na naman 'yan sa halik ko."
"My phone?"
"Nope," umiling ako at ginagap ang kamay niya, "sinasaktan mo lang ang sarili mo kakabasa sa mga walang kwenta. Wala naman silang alam sa 'yo para sabihin 'yan."
"I know," bulong niya. "Kaya nga binabasa ko kasi wala namang katotohanan, para maipagtanggol ko ang sarili. Alam ko namang baka sabihin lang nila na pa-victim ako. Na dine-deny ko lang sa sarili ang totoo, na puro salita—"
"Do you expect them to change their idea of you?" I asked. I caught the shadow of pain on her eyes.
"Baka sakali..." she mumbled, "na may ibang magbago ang isip."
"Hey, angel, tingin ka nga sa akin," I urged.
She slowly lifted her face, her black eyes glinted when the light post met its glimmer.
"We can't please everyone. No matter how many times you cleared yourself and explain, they would never understand. Alam mo kung bakit? Kasi sarado na ang utak nila. They already have prejudice of you and no matter what we do... hindi nila tatanggapin iyon dahil iba 'yon sa iniisip nila sa 'yo."
My chest tightened when I caught the tear falling on her cheek. Sinalo ko iyon ng daliri ko.
"I..." she sobbed, "nasasaktan ako, S-Sol. Tao rin n-naman ako, alam ko namang nagkamali talaga ako n-noon pero itong mga sinasabi nila? Na dinadamay na ang pamilya ko? I-Iba na 'yon. I was just explaining myself and they're labelling me as..."
"Shh, I know," I cupped her cheek, kissing her forehead. "I know, angel. Hindi ka gano'n."
"They didn't even know me," her voice shook, "they didn't know me yet they're acting as if I grew up with them! That they raised me! I know I'm a public figure b-but can't I have my privacy? They keep on making issues and things completely not related to the main issue! T-They... akala ba nila, l-lahat na lang kayo kong itago?"
I watched her face then my gaze lowered on her wrist, kanina pa niya hinihila ang himulmol ng ponytail niya.
"Save the energy and use it for yourself, sayang ang oras natin sa kanila, angel." Ibinaba ko ang kamay at inabot ang kanyang pulsuhan at ang kamay na humihila sa himulmol ay natigil.
"If you keep on pulling and forcing yourself and adjusting it for them, mauubos ka," I explained gently. Her eyes glistened more while staring at her wrist and finger pulling the thread.
She cried, "they're bullshit, S-Sol. 'Yong i-iba pa ro'n, nakasama ko sa ballet at mabuti naman ako sa kanila. I don't want to empty myself f-for them..."
"Then, stop pulling the thread," kinuha ko ang himulmol at pinutol. "You should learn how to cut people out. Choose the fights you're getting yourself into because there are some... some we could never win. Cut it loose, completely, so they couldn't get a grip and empty what's left."
Niyakap ko siya. Nangilid na rin ang luha habang umiiyak siya't kumakapit sa shirt ko.
"Sad truth about the public and limelight," I mumbled and soothed her, "tapos kapag tinignan mo ang profile nila, makikita mo mga salita sa bibliya ang nakalagay sa bio tapos demonyo ang ugali."
She laughed but still crying, "t-tapos 'yan 'yong mga nangungutya ng babae tapos sasabihin nilang proud mother of two."
Napatawa ako. Para tuloy kaming baliw na tumatawa habang umiiyak sa gilid ng gate nila at nakaupo, ang liwanag ng bituin at light post lang ang nagbibigay ilaw.
"Ano pa ba?" sinubukan kong pagaanin ang loob niya, gustong tumatawa siya. "Mayro'n pa 'kong mga nakita no'ng nakaraan nag-i-scroll ako sa profile mo. Mental health advocate tapos puro bash ang comments sa 'yo."
She laughed louder and smacked my back.
"Nagda-drama ako, Alejo! H'wag mo 'kong patawanin!"
"Totoo nga, angel!" I answered, "'yan 'yong mga taong hipokrito! Puro protect mental health, positivity posts daw ang pinaglalaban pero nangunguna sa pagiging toxic! They're validating their action by hiding themselves in their pretend advocacy! Sila 'yong gustong ginto! Bida sila sa telenovela nila tapos tayo, ipis lang."
She laughed more and pinched me. Napaigtad ako at sinapo ang mukha niya.
"Ang mga taong gano'n, pakiramdam nila, sila ang bida sa role play nilang ginawang pang-telenovela. Award winning director mga 'yan, sila na director at artista. 2-in-1! Walang-wala ang kape ng pulis na immortal sa pagiging 2-in-1 nila."
Lumabi siya sa akin, sumasayaw na ang tuwa sa mga naluluhang mga mata.
There, a few more then you'll be smiling again.
"Alam mo bang may liwanag ang araw para sa kanila? Kapag wala sila, walang sinag 'yon. 'Yong ozone layer? Gawa-gawa lang 'yon nila! Sila kasi ang protector ng mother earth, angel. May gravity lang talaga sa earth kasi dito sila nakatira."
She burst out laughing.
There, my sweet angel.
Smile, my beautiful baby.
"You know you're an idiot, right?" sinapo niya ang mukha ko, sumasayaw ang tuwa sa mga mata.
I nodded like an idiot.
"Hmm," I pursed my lips and moved closer, "and this idiot is madly in love with you." I swiped a kiss on her lips.
She puffed a breath and kissed me back.
"Mahal na mahal din kita, Solomon Aecen," she breathed and those sweet kisses turned into something more... you know.
I ended up cursing under my breath and assisting her hips as she rode and drove me crazy.
"Fuck, angel," I squeezed her breast and nipped her nipples with my teeth.
I licked and sucked her tits, smirking upon seeing her pink nipples hardening more.
She squeezed me tighter and pushed me back on her bed. She bounced above me, her breast moving up and down.
I reached for it for a squeeze, sending her chills.
"I love you," I said and slapped her ass. She purred and bit her lip.
"This is me... showing my love to you," ngumisi siya at nahulog na ang talukap ng mata ko't madiing nagmura nang mas pag-igihan niya ang ginagawa.
"Sol... oh... fuck!" she moaned, "I'm full..."
My cock stiffened and felt suffocated by her tight cunt but I fucking loved in nonetheless. Only her could make me feel the pleasure I didn't know I needed and capable of feeling.
I was never intimate with anyone before and I don't consider that tragedy before as one. It will never be intimate. Just thinking of it now made my stomach churn.
Only with my angel, I would feel like this. Tama nga ang tawag ko sa kanya, angel. Kasi dinadala niya 'ko sa langit. Literal.
I didn't know I was capable of making love and fucking at the same time if it wasn't for her. I didn't even know I know how to dirty talk. Hell, I liked doing and saying it to her.
How could I? My naughty angel and her pretty pussy loved it when I talk that way. Her black, sultry eyes will become darker and dilated. I bet it'll make her cunt wetter. Kakagatin niya pa ang labi niya at dumidiin ang hawak sa akin.
I'm love sick fool but I really don't mind. If it's my Sandejas, I would never mind.
"Tara, traysikel?" pag-aaya ni Emma sa akin.
Tumigil muna ako at kinuha ang wallet para silipin kung may barya.
Niyaya ko siyang mag-date mamayang gabi. Tapos gusto kong regaluhan siya no'ng kwintas na tinititigan niya kapag dumadaan kami ng jewelry shop.
May naitabi ako para sa bahay pero medyo hindi pa sapat sa regalo ko sa girlfriend. Kailangan ko pa ng part time.
I estimated inside my head then smiled, shaking my head.
"May dadaanan pa pala ako, Emma," palusot ko. "Mauna ka na."
"Maglalakad ka pauwi?" she read through me. I shrugged.
"Sige na, alis na 'ko—"
"Is it because of that woman again?" kumunot ang noo niya, "seryoso ka ba? Maglalakad ka? Para ano? Para may pang-date kayo? 'Di ba pinarusahan 'yan kaya nandito? Ginagamit ka lang—"
"Desisyon ko 'to, Emma," sagot ko na at tinago ang wallet. "Malapit lang ang bahay, ehersisyo na rin—"
"She's only using you! Can't you see?! Kapag bumalik na iyan ng Maynila, maiiwan kang luhaan!"
That thought crossed my mind already but still...
Umiling ako.
"Alam ko ang ginagawa ko, Emma," I answered. "At h'wag na h'wag mong papakialaman si Sibyl. Kaibigan kita pero ibang usapan kapag ginalaw mo ang girlfriend ko."
She glared at me. May gusto pa sanang sabihin pero umiling at suminghap.
"I warned you," she spat, "h'wag mo sabihing 'di kita binalaan sa babaeng 'yan!"
She's right. I should've listened.
The woman I loved the most, the woman and trusted and bared my soul betrayed me. She fooled me, made fun of me. She made a bet with her friends to make me fall like an idiot in exchange of what?
A luxury bag.
Gago ako at tanga dahil handa pa siguro akong mapatawad at makalimutan ang ginawa niyang panggagago pero ang malamang ginawa niya 'yon kasama ang babaeng kinamumuhian ko buong buhay ko? 'Yon ang hinding-hindi ko kayang sikmurain.
That bitch raped me! She took advantage of me while I was drunk! She overpowered me!
And Sibyl... that woman... I told her about Fritzy! I gave her my all! My trust, my love, my wife... I started dreaming a future with her and my daughter! My daughter loved her! I pictured our family and yet... she fooled me.
My sweet angel made a deal with the devil.
I thought our love gave both of us freedom and solace but it was nothing but wicked illusions. Her mind games. She caged me in between her fingers and laughed at my misery.
She had watched me bleed.
I'm so stupid. Stupid for believing her deceits and terrible lies.
This love... this love sucks.
I thought the tragedy before was the worst, but I'm wrong.
Sibyl's betrayal wrecked me.
Mas masakit pala talaga kapag 'yong taong minahal mo at pinagkatiwalaan ng buo ang mananakit ano? Ang sisira?
Sumandal ako at ipinikit ang mata. Nanlalabo na ang paningin sa paglalasing pero kahit wala nang maintindihan sa sinasabi nina Liza at Nash ay masakit pa rin.
Gusto kong mamanhid pero miski 'yon ay mahirap na rin.
I tapped my chest and closed my eyes tighter.
Nagmahal lang naman ako... bakit ganito? 'Di pa ba sapat na binaboy ako noon? Bakit ganito naman gano'n?
Bakit ang babaeng minahal ko pa ng ganito?
Nagsama-sama ang lahat ng sakit hanggang nasanay na lang at namanhid.
She made fun of me.
I graduated with great grades but on my graduation day, the mother I grew up to, died. She was taken from me. She left me, too.
Bakit na lang ako palaging iniiwan? Ang mga magulang ko noon. Si Sibyl. Nanay.
Hinawi ko ang luha habang nakatitig sa anak kong may bakas pa rin ng tuyong luha sa pisngi.
"Tayo na l-lang, anak," I whispered and pressed a kiss on her hand. "I-Ikaw na lang ang mayro'n ako, Fritzy. H-H'wag mong iwan si Papa, a-ah?"
My voice broke, shaking.
I tried hushing my voice down so she won't wake up but I'm failing miserably. Mas napaluhod ako sa gilid ng kama niya at umiyak habang hawak siya.
"I-Ikaw na lang mayro'n ako, anak," I cried. "'Di k-ko kakayanan k-kung pati ikaw..."
Mas ipinikit ko ang mata, basang-basa ang pisngi sa mga luha.
My shoulders trembled with my body, "m-mahal na mahal ka ni Papa. T-Tayo na lang ang m-magkasama ngayon, 'nak. T-Tayo na lang..."
I felt a soft palm on my cheek. I stilled.
Sa pagmulat ko ng mata ay halos mapaatras nang masalubong ang antok at mapungay na mga mata ng anak.
"F-Fritz..."
"Ikaw Papa ko po, Kuya?" she asked softly.
My heart pounded, trying to find words to explain.
"Fritz..."
"I-Ikaw po?" she asked again, her eyes twinkling with what I can't figure. If it's tears or glee... I wasn't sure.
Tumitig ako sa kanya at ayaw nang magsinungaling. Suddenly, the words from Sibyl crowded my mind. No matter how hurt I am, her voice could still find a way inside my head.
"Hmm," I hummed and sniffed, "I-I'm your Papa, not Kuya, Fritz. Sorry if I—" but she jumped and hugged my nape.
"P-Papa..." she whispered and cried. "I have my P-Papa..."
I cried. Habang yakap-yakap ang maliit na katawan ng anak ay humagulgol ako sa balikat niya.
"S-Sorry, baby," I cried, "s-sorry, I was a coward..."
I'm a large man but here I am, on the floor; weeping on my small daughter's shoulder, trying to get warmth and strength I never know such tiny body possess.
The next day, I received a call from an unknown number and found out it was Ma'am Alyx. She was asking for my time to talk. Sigurado akong para iyon kay Sibyl.
"Kasama n'yo po ba siya, Ma'am?" magalang kong tanong, "kung sakali po, p'wedeng sa tawag na lang?"
She sighed, "no, I'm not with her. May nangyari—uh, I wanted to talk to you in personal to ask things. If that's okay with you?"
May utang na loob ako sa kanya at sa pamilya niya, malaki ang tulong nila sa pamilya ko kahit na gano'n ang nangyari sa amin ng anak niya. Nirerespeto ko sila kaya mabigat mang alalahanin ang lahat ay pumayag ako.
I met with her in a private restaurant pero may kasama pala siyang iba.
"Sol," tumango ako kay Alchiel na ngumiti at tinapik ang upuan sa tabi niya.
Naguguluhan ako pero 'di ako nagsalita at naupo roon.
Beside Ma'am Alyx was Sibyl's best friend and cousin, Adira. Deion and Zion were also there.
"Thank you for accepting my invitation, hijo," Ma'am Alyx started. Tumango ako at sinuklay ng daliri ang buhok. "I know this is a hard time for you. You just lost someone. Our condolences, Sol."
They said the same thing, I nodded and acknowledged it.
"I'm sorry for also not telling you about this, na sinama ko ang mga pamangkin ko. I hope you don't mind, my husband didn't know about this."
Naguguluhan pa rin ako pero tumango sa kanya.
I caught Adira's gaze. She lowered her head and stirred her drink.
Did something happen?
"Bakit po? May problema ba?"
"We went here, and my nephews and niece, because we wanted to ask you for something," she started, "this is regarding Sibyl's video. When she slapped Mila and you were there, I assume. We wanted to know what happened."
Natigilan ako.
"She briefed us already about it but we know it wasn't the full story, she wasn't telling us everything."
I can choose to leave and not say a thing. Ayoko nang ma-involve sa anak niya pero mas magandang tapusin kaysa umiwas nang walang katapusan.
"Anak ko si Fritzy," I started. Natigilan silang lahat, kitang-kita ko ang gulat sa kanila. Si Adira ay walang imik. "Anak ko siya no'ng kabataan ko pa po, at no'ng sinampal ni Sibyl 'yong... 'yong babaeng 'yon, pinagtanggol niya lang ang anak ko mula sa insulto."
Pinagtanggol ba talaga? She took a part in it. Alam na niyang anak ko si Fritzy, kasama iyon sa laro nilang magkakaibigan pero galit man ay mahal na mahal ko pa rin siya. Hindi ko kayang may masabing masama sa harap ng pamilya niya.
"Ayon lang po ang alam ko pero hindi ako sigurado kung..." nawala ang boses ko at tumikhim, "ayon lang po ba? Sa ngayon, 'yon lang ang maibibigay ko—"
"Sib asked me something before," napatingin kami kay Adira nang magsimula siya. "She was asking if is there a possibility in law, to punish someone—a woman for doing something immoral to a man."
My stomach churned. Humigpit ang hawak ko sa mantel ng lamesa, ang ala-ala ng babaeng kinakalimutan na ay bumabalik. Kung paano niya ako hinawakan at...
"Anong sinagot mo?" I asked, trying to compose myself. "Siguro ay wala—"
"There is no exact law dedicated for special cases like this but it doesn't mean we couldn't do something," she cut me off, her dedication burning in the depths of her eyes. "She meant no harm when she asked for advice. She only wanted to help."
I know...
Hindi alam ni Sibyl ang ginawa sa akin ni Mila at hindi ibig sabihin no'n ay kakalimutan ko na ang nangyari pero naniniwala akong sinabi niya 'yon para makatulong.
"Wala namang ebidensya," mahinang sabi ko sabay angat ng tingin sa kanila, kay Ma'am Alyx na malambot ang tingin. "At kung kakasuhan si Mila tungkol do'n, matagal na 'yon at paniguradong ibabasura ng korte. Wala naman silang pakialam sa mga lalaking biktima—"
"Not on my watch," Alchiel said.
"I appreciate the concern, Chiel, Ma'am. Sa inyong lahat..." sumulyap ako sa kanilang lahat, "pero matagal na po iyon, mas magandang ibaon na lang sa limot."
"Fears, if we won't face them could be buried but it doesn't mean it will not appear before our eyes again, Sol." Sumulyap ako kay Deion na inayos ang glasses niya. "I hope you think of this again. We aren't doing this to just file a case against Mila for Sibyl's sake. We genuinely wanted to help you."
"It's not just about my daughter, Sol," umiling si Ma'am Alyx. "Yes, we wanted to clear her name but also, we wanted to help you, too. You are my daughter's lifeline. Mahal na mahal ka ng anak ko."
They knew?
Kumunot ang noo ko.
"Alam..." mas naguluhan ako nang ngumiti si Ma'am Alyx at tinapik ang kamay ko sa lamesa.
"Of course, son. You think I'm gonna let my daughter stay there and not check? I could easily take her back to our home when I realized she learned her lesson but didn't. Know why? Because she wanted to stay there, for you and Fritzy."
My finger flinched. Kinuyom ko ang kamay at umayos ng upo.
"No offense, Ma'am. Inaamin kong mahal ko po ang anak n'yo pero sa tingin ko'y hindi 'yon ang dahilan niya kaya siya nanatili. May pustahan sila ng mga kaibigan niya, hindi dahil mahal niya ako o..." humugot ako ng hininga.
"That bitch really got you both in between her dirty fingers, huh?" tumalim ang mata niya at umigting ang panga.
Doon ko mas natantong magkamukhang-magkamuha sila ni Sibyl. Sopistikada, malamig ang tingin at intimidating ang dating pero sa kabila no'n ang komportable ang pakiramdam kapag kasama sila.
"Sib didn't know about your connection with Fritzy," sumulyap ako kay Zion, "I'm not saying this because she's my sister and I'm saving her. It doesn't work that way. May kasalanan siya sa 'yo at sa anak mo at walang excuse sa ginawa niya. Pero gusto ko lang malinawan ka na... hindi niya alam. Matagal na siyang umayaw sa pustahan nila. She was only casual friends with them, sa ballet. Hindi gano'n kalalim ang pagkakaibigan niya sa kanila at ang kapatid ko, maldita iyon at may pagkagaspang ang ugali minsan pero hindi siya bababa sa gano'n."
"Sib was picky with her real friends," Adira said, smiling. "She was only closed to me and with the best friends she said she met on Sta. Monica, Liza and... you."
Hindi ko alam kung anong sasabihin o mararamdaman. Naghalo-halo iyon sa dibdib ko na hanggang sa mag-order na sila ng pagkain ay wala akong gana.
"I hoped you will think this through again and call us," Ma'am Alyx urged me again. "We wanna help, anak."
Anak... muli kong naalala si Nanay.
I was tempted to accept it but how?
"Wala pong ebidensya—"
"Leave it on me, pare," Zion smirked at me. "Para naman 'tong others. You know you can count on me, right? Dad was greater with this—but he can't know for now about you and Sib. Baka mas mauna pa ang pagwawala niya bago maghukay ng dumi no'ng Mila na 'yon. He's greater but I'm handsomer so..."
"Zion Schauffer," Ma'am Alyx called.
Umayos ng upo si Zy at napangiti na ako sa kanya, tumatango.
"I'll work on the case," Chiel said. "Deion could be our psychiatry guidance. Kung hindi man makasuhan siyang direkta sa kaso mo, maraming paraan para mabulok ang mga basurang kagaya no'n sa kinakalawang na bilangguan."
"I hope you'll consider, Sol," ngumiti si Adira sa akin. "My Sib is really fond of you. I know for sure it would make her happy knowing you accepted our help. Lalo na ngayon at malungkot siya sa nangyari sa recital—"
I caught Ma'am Alyx touched her hand. Namilog ang mata niya at natikom ang bibig.
"H-How about dessert?" Adi smiled widely, "masarap—"
"What happened to her?" I cut her off.
Namutla siya, sumubok umiwas ng tingin. Nilingon ko silang lahat.
"Anong nangyari kay Sibyl?" tanong ko, 'di na maitago ang pag-aalala sa boses. "Ayos lang ba siya?"
Hindi sila umimik. Sumulyap ako kay Ma'am Alyx.
"Ma'am," tinawag ko na, "anong nangyari? Ayos lang ba siya? Nasaktan? Ang recital?"
"She..." she breathed, "ayaw naming mag-alala ka pero... two days ago, in her recital, she fell on a stunt. Her knees had a tear, ang sabi ng doktor baka hindi na siya muling makasayaw."
It shattered my world.
Galit pa rin ako at masama ang loob pero nang marinig ang nangyari sa kanya ay naramdaman ko ang sakit na maaaring nararamdaman niya ngayon.
It was her dream but it was stolen from her in a blink of an eye.
Ilang araw kong pinag-isipan ang lahat. May mga article ding kumalat tungkol sa aksidente niya at habang nagbabasa no'n ay nalaman ko ang buong nangyari.
Gusto kong puntahan siya, ang damayan siya, ang sabihing pinapatawad ko na siya. Na kaya kong kalimutan ang lahat-lahat. Na mahal na mahal ko siya pero ito na lang ba ako?
Oo, nagtapos na ako pero may narating na ba?
Hanggang ngayon, walang-wala pa rin ako sa kanya.
How could I give her a life she deserves if I'd only hold on to my love for her? In life, hindi sapat ang pagmamahal lang. There are more things to consider with love.
Security and freedom.
Gusto kong puntahan siya pero nagdesisyong suportahan siya sa malayo, kagaya noon. Kaya no'ng ni-recruit ako ni Liza matapos niya akong mahuling muntik makipag-away gamit ang real account ko sa fan page niyang ginawa ay all-in ako.
Sibyl Protection Squad! Admin S is signing in!
They made her a laughingstock, despite her tragedy. Sa halip na simpatya at dasal ay ginawa siyang kakatawanan ng mga taong mas inuuna pang mangialam sa buhay ng iba kaysa sa ayusin ang sariling buhay nila.
I wanted to shield my sweet angel from the stones thrown at her but I know for a fact I could not stand guard all the time. I know those stones they threw at her will make her stronger. She will fall and get wounded but I'm sure, my brave sweet angel would stand again.
She would use those stone into her own armor, she'll use it to build her castle.
I believed in you, angel.
I went to Australia with my daughter. Earned myself a name, saved for the future. Nagpatayo ako ng pangarap kong bahay para kay Nanay at Fritzy sa Sta. Monica at nag-ipon din para sa bahay na patapos na sa Maynila.
If ever God gave us another chance, I know my angel would love to stay in Manila, closer to her family and I would not take that liberty away from her.
Ang pagmamahal ko sa kanya'y gusto kong maging kagaya ng pagmamahal na ibinibigay niya sa akin, malaya.
I don't want to hinder her dreams, to stop her from rising. She dreamt of this for so long.
Ayaw niyang magkaanak at nirerespeto ko iyon. Noon pa man ay sinabi na niya sa aking ayaw niya at wala naman akong problema roon.
Ang pagkakaroon ng anak ay malaking responsibilidad. Alam ko 'yan dahil bata pa lang ay nagkaroon na ako ng munting anghel sa buhay ko.
Mahirap kumayod, magpalaki, magpaaral, mag-alaga. Mahirap. Kailangang handa ka bilang magulang hindi lang sa pinansiyal, pati na rin pisikal at emosyonal.
What a parent does could affects the child's welfare kaya hindi minamadali ang pagkakaroon ng mga supling. Pinaghahandaan iyon, pinaplano at pinag-uusapan.
Wala akong karapatang pilitin si Sibyl na mag-anak kung ayaw niya, hindi ko naman din siya pinakasalanan para lang doon. Pinakasalan ko siya dahil mahal ko siya, hindi dahil may mga bagay siyang kayang ibigay sa akin.
Lubos-lubos na ang biyaya ng presensya niya sa amin ni Fritzy. She'd loved us truthfully, she accepted us and cherished us kaya isinumpa ko sa sarili na ibabalik ko ng triple ang kasiyahang ipinaramdam niya sa akin.
That pregnancy scare scared me, too. Hindi lang siya. Kung anong desisyon niya ay susuportahan ko. I'm worried about her dancing, I'm worried about her dreams she just started reaching again.
Sa lahat ng tao'y isa sa ako sa pinaka may alam sa pinagdaanan niya sa buhay. Sa hirap niya, sa recovery, sa ensayo, sa lahat kaya ako na ang-offer na kumilos sa aming dalawa.
I just can't let the lady, my wife to make all the adjustments because I could, too. Lalaki ako. Hindi p'wedeng iasa ko sa asawa lahat-lahat.
Sex was great but the pain of pregnancy my angel would feel? Buwan-buwan silang may dalaw. I witnessed my wife crying and curling up on the bed while having intense dysmenorrhea. Nakikita ko pa nga lang ay nasasaktan na ako, paano pa kaya kung maramdaman ko?
Tapos pipilitin ko ang asawang mag-anak kami kung hindi pa siya handa? Kung ayaw niya? Hindi gano'n ang pag-aasawa.
I'm willing to be with her in every step of the way, no matter what her future decisions are. Together with our daughter. Masaya na ako rito, sobra-sobra pa nga, hihingi pa ba ako ng sobra?
Our sex life is very very active, it also became spicier and fiercer kaya mas kailangang mas maging maingat. Condom and pills could help but it doesn't mean it's a hundred percent safe.
I wanted to see my wife's smile whenever she finishes a dance. I wanted to hear the applauses from the people on the stage after her performance. I wanted to see her dancing with our Fritzy, with me.
"Are you really sure 'bout this, baby?" ginagap ko na ang kamay ng asawa na kanina pa kinakabahan sa appointment namin sa doctor. Dinala ko ang kamay niya sa labi at hinalikan ang diamond ring na ibinigay ko para sa unang kasal namin.
"Why not?" unti-unti ko siyang inabot at pinasandal sa katawan ko, "I'm more than willing, angel. You did not force me, I chose this for myself. For us, to protect your dreams."
Her eyes softened, "you don't have to..."
"But I want to," pinatakan ko siya ng halik sa ilong pababa sa kanyang labi para hagkan siya ng magaan. "I love you. We have our Fritzy, hmm? Don't be sad."
Nang tinawag na kami ng doktor para i-eksamin ako at magpapaayos na kami ng appointment para sa operation ay ipinaliwanag niya sa amin ang mangyayari.
"Vasectomy is safe and based on our studies and proof na rin sa mga nag-undergo ng operasyon ay effective ito."
"Doc, how 'bout the..." namula ang asawa ko, "the you know? Sexual drive? Will it affect..."
Napangiti ako sa tanong niya.
"No, Mrs. Alejo," he smiled gently. "The sexual performance and ability will stay the same, it would not affect your husband. Normal pa rin, parang walang nangyari. He would still be able to ejaculate and cum, just that, the sperm won't reach semen. It won't get you pregnant."
"Oh..." she nodded then glanced my way. I smirked and pinched her nose.
"I've done my research, misis. It's safe, don't worry 'bout me." Sumulyap ako sa doktor, "it will be the same as normal, right?"
"Yes, sexual function is still great. You could still get arouse, horny—things like that," he smiled, his wrinkles evident on the side of his eyes. "We will just block the sperm from coming out."
"Then, what if..." napakurap-kurap siya at mas humigpit ang hawak sa kamay ko, "what if suddenly, maybe after years, we decided to have a child. Could we?"
Nagulat ako pero 'di ko ipinakita. Sumulyap ako sa asawa at humalik sa kanyang pisngi at yumakap.
"I told you it's okay," I whispered.
"Nagtatanong lang," aniya, "hindi natin alam ang hinaharap. So, doc? Is it permanent?"
"No, Mrs. Alejo," umiling siya. "Might the two of you decided to have a child, a vasectomy reversal is possible. Almost the same procedure as vasectomy, iko-connect lang ulit para may sumamang sperm sa semen."
"Is it successful after, doc? For the reversal?"
"Yes," he nodded. "Our patients who decided to do a reversal and if the couple are both healthy? It is highly possible."
We decided to schedule for the surgery. Habang nasa biyahe ay titig na titig sa akin ang asawa ko at kumikislap pa ang mata, kulang na lang ay pumahalumbaba habang tinititigan ako.
"What is it, wife?" nilingon ko siya, "Gwapong-gwapo ka na naman sa asawa mo?"
She chuckled, "alam mo ang yabang mo pero may point ka." She shrugged. "Wala lang, natutuwa lang ako sa 'yo. Nagte-thank you ako kay Lord kasi no'ng ginawa ka niya sa akin ka napunta."
"Ako nga dapat magpasalamat," ngumisi ako at inabot ang palad niya papunta sa kambyo ng kotse. "Kasi no'ng um-attitude 'yong anghel sa langit sa akin ka nahulog."
She glared at me. I laughed.
"This idiot," she hissed, a smile still on her lips. "Buti na lang mahal kita."
"Hmm, patingin nga ng mahal?"
"I'd rather make a demo later," her hand crawled towards my crotch and gave it a soft caress. "Let me say my deepest gratitude to your cock, hmm? I'll give it kisses."
I hardened. Lumunok ako at humigpit ang hawak sa manibela.
"You horny husband," she tsk-ed and patted it again.
"Sibyl Timothea," I gritted my teeth. "Stop touching my crotch before I stop the damn car and fuck you at the side of the road."
She gasped. She retrieved her hand and hugged herself.
"H'wag po..."
I threw her a death glare. Humalakhak siya at pinaulanan ako ng halik sa pisngi pero bigla na lang nagseryoso at bigla akong mahinang tinampal.
"Baka may nakakalimutan ka ngayon, Solomon?" she hissed.
I glanced at her innocently and tilted my head, "I have?"
She sneered and crossed her arms.
Moody at best. That's my Sibyl Timothea Alejo.
Sinundo namin ang anak sa school. The two of them are very close I felt like I'm their driver or something. Ngumuso ako, gusto sana magtampo pero 'di ko makuhang maramdaman sa tuwa sa mag-ina ko.
Mahal na mahal ko talaga.
"Mama! It's pretty!" tinuro ni Fritz ang flats.
"Let's try, sweety," umakbay siya sa anak at nagtawag ng sales lady para sa sukat at may humaplos sa puso ko nang lumuhod siya sa tiles para isukat sa anak ang flats.
"I love you, Mama," she said softly. My wife lifted her head, her eyes glistened as she kissed her chin.
"I love you, too, my little ballerina."
They are holding hands while choosing some dresses when we got into the store, ako ay nakasunod sa likod ng dalawa at dala-dala ang paper bags.
We went to a café nearby for my wife's daily iced coffee therapy. Nagkatinginan kami ng barista sa counter.
"Barista ka na rin, pare?" tawa ko kay Zion.
"Para sa 'yo, pareng Sol! Ginandahan ko pa 'yong calligraphy!" he smirked, "may bayad 'to, ah? Galingan mong gumanap! Si Daddy nando'n sa likod malapit na umiyak."
I chuckled, kinuha ko ang tray ng kape at pagkain ng mag-ina ko patungo sa upuan. I watched the two of them conversing animatedly. My wife would fix our daughter's hair from time to time.
"Here, my ladies," I offered them the foods.
They took it and resumed into talking about Fritzy's new dance steps.
"Yes, you did it right," my wife nodded while sipping her coffee. Napalunok ako. "I'm gonna teach you tomorrow after school how to balance yourself. H'wag mong bibiglain, hmm?"
"Opo, Mama," she nodded.
She sipped more then glanced my way. I jumped.
"You okay?" she asked.
"Y-Yeah," tumikhim ako at napakamot ng kilay. "Sige, inom ka lang."
She looked at me ridiculously but shrugged. Habang nababawasan ang kape niya'y mas ninenerbyos ako. Her family's on the other side of the café we rented, they gave me a sign. I shook my head and lifted my hand.
"What are you doing?" Sib asked. I froze. "Sinong—" sumubok siyang lumingon.
"A-Ah!" sinapo ko ang dibdib.
"What happened?! Are you okay?!" napatayo na siya.
"A-Ah..." suminghap ako sabay huli sa mata ng asawa. "Ahy lab yu..."
She frowned and blushed.
"Ikaw..." she hissed then sat again, blushing. "We're in public, Alejo!" pagalit niya sabay aggressive na sipsip sa kape nang matigilan.
She glanced my way.
Oh, she saw it!
She gulped and sipped more.
Will...
I read from my place. Nakita ang sulat sa cup dahil nabawasan na ang kape.
"Ano 'to," bulong niya, sumulyap sa akin. She sipped again until the words appeared. She finished her coffee in a minute and when she froze, I snapped my finger and Adira suddenly appeared with a guitar on her arms.
"H-Hey..." she gasped and looked around. Tumayo si Fritzy at humahagikhik at tabi sa akin.
"Surprise, Mama!" she exclaimed.
Napatakip ng bibig ang asawa ko habang tinitignan ang tao sa paligid. Liza and Nash even waved at us.
"H-How..."
"Happy wedding anniversary, angel," I started. Nangilid ang luha niya at suminghap.
"I thought you've forgotten! You idiot!" she hissed, "I-I thought..."
"How could I forget?" ngumisi ako sabay sulyap kay Sir Zeijan na nagtatago ng bread knife pa at muntik na akong tusukin. "Pareng Zeijan—"
"H'wag mo 'kong ma-pare-pare d'yan, pagkatapos mo 'kong biglain kaninang umaga na ganito?" he hissed.
"Sorry, pare," I chuckled then slowly walked closer to my wife gasping after kissing our daughter. "Hi, angel."
"Teka..." she gasped, "teka, gago ka, inisang sipsip ko 'yong kape nagpa-palpitate ako!"
They laughed. I smiled sweetly and waited for her to calm down.
"T-Teka sandali, may camera pala! Teka, hindi ako nakapagpa-manicure!" she showed me her hand.
I caught it and kissed it briefly, "doesn't matter."
"Wala man lang pasabi kasi!" singhap niya pero unti-unting lumambot ang mata nang iniluhod ko ang isang tuhod sa sahig at pinagmasdan siya. "Sol, sa kape talaga?"
I smirked, taking the empty transparent cup and lifted it in the air.
"Sinong nagsulat nito? Bakit parang sulat manok?" she suddenly asked and pointed the cup.
Zion slowly hid but I answered, "Zy."
"H-Hoy!" laban niya, "nakikisuyo ka na lang nga!"
We laughed.
"Love 'ya, Kuya," Sibyl smirked, "kahit pang-manok sulat mo."
We glanced again at the cup. My wife touched my cheek.
"Dami mong pakulo, Sol,"
I chuckled, kissing her palm.
"Let me say these words out loud, angel," I slowly lowered the cup and gripped her hand. "You are the love of my life. You are mine and Fritzy's gift, our angel. It's been a year since we got married."
The guitar strumming made the proposal more romantic.
"And this time... I wanna ask you the question..." I breathed nervously, "fuck, I'm nervous."
"Bagal mo naman, Solomon! Atat na atat na si Zeijan, oh!" Papa Jer exclaimed. Napatawa ako at sumulyap kay Sir Zeijan na pinakitaan ako ng bread knife.
"Magpo-propose ka na o gagawin kitang pandesal?"
"I..." I breathed and stared at my wife, "I'm in love with you, my wife. I wanna ask for your hand again for marriage, my angel."
Kinuha ko ang kahita sa bulsa, sumulyap sa cup para itanong ng personal ang nakasulat.
"Will you marry me... again?" I asked nervously, my eyes on the verge of crying.
She cried, "y-yes, of course yes!"
I slipped the ring on her finger and hugged her. She attacked me with kisses and embraced me tighter.
We kissed again while everyone cheered for us and Dad, Pareng Zeijan, was sobbing loudly.
"Ganito pala feeling na invited sa proposal mg anak?" he cried, "g-gago, nakakaiyak pala."
We reached for our sobbing daughter who jumped and hugged us both.
"I love you both," Sibyl cried, kissing me and our daughter.
"I-I'm so happy..." she cried, "Fritzy is lucky having my Mama and P-Papa..."
I am lucky, too. As I hugged my mini Alejo family, I felt complete. Idagdag mo pang mas lumaki ang pamilya ko dahil sa mga Sandejas.
Wala na akong hihilingin pa. Sobra-sobra na ito.
Our daughter is happy. I knew Nanay in heaven is happy now, too.
I received two wonderful "yes" from my wife. From our first wedding and now, to my proposal. I was already satisfied with it, not knowing that when night comes... may ibang yes pa pala akong gugustuhin.
"Yes!" she moaned, "yes, yes, faster..."
I smirked, lifting her hips up more while she's pressed on our house's glass wall.
"You like this, huh?" I whispered on her ear, "you like me fucking you from behind?"
I slapped her ass. She purred and from her reflection on the glass wall, she was pinching her pink nipples.
I hardened more. I thrusted more until I'm filling her entirely.
I reached for her core and rubbed her clit. She gasped and moaned more, bouncing back on me to welcome my hips.
"S-Sol..." she reached my hand on her pussy and helped me rub my finger on her bud. "T-That's good. Fuck."
"What a naughty cunt," I whispered darkly, kissing her from the back.
We exchanged passionate and dirty kisses until I replaced my lips with my fingers, letting her taste her juices.
"You liked how your wet cunt taste?"
She nodded and smacked the glass wall.
"Yes, oh, gosh. Yes!" she gasped deliriously. "Faster, Sol! I think I'm gonna..."
I fisted her hair, gently pulled it up until she's moaning loudly and convulsing on my cock.
We still haven't finished after that. I carried my wife on my arms, made love with her on the floor, on the bed until we're both spent and exhausted.
And now, we lay on each other's side, staring at each other's eyes in the dark after our exhausting making love in the shower.
I kissed her nose.
She reached for my wet hair and brushed it away from my forehead.
"You're beautiful, Sol," she whispered. "And amazing. Wonderful. Mahal na mahal kita."
"Ditto, Miss Sweet Lips," I stole a kiss. She giggled. "Mahal na mahal kita, angel."
We stared at each other for a few more moments, smiling, caressing each other with no words and it felt so damn right.
We belong together.
We fell asleep as if we have a world of our own. We are caged in each other's arms but it will never be suffocating. Being with her and Fritzy will always be my definition of freedom.
With them on my side, I found my beautiful escape. My sweetest solace.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co