Chapter 20
Chapter 20
Sakit
Nilihis ko ang kurtinang puti na tumatakip sa malawak na dingding ng aming kuwarto. Dahil kristal ito, pumasok agad ang init na nagmumula sa labas. Binuksan ko rin ang pintuan papunta sa veranda at lumabas. Kaaya aya ang kislap ng dagat. Nakakagaan sa loob ang hangin mula doon. Lalo na sa katulad ko na buntis.
Napangiti ako ng may yumakap sa akin mula sa likuran. Manuel hugged me tight and kissed my hair.
"Anong gusto mong breakfast?" he asked.
Kahapon, nagpacheck up kami. Nalaman namin yung mga pagkain na mas mainam sa buntis at mga bawal. Kakaiba sa pakiramdam, yung' kasama mo ang taong mahal mo sa buhay at magkasama kayong dalawa araw araw. Ayoko nang malayo ulit kay Manuel. Hindi ko na nakikita yung sarili kong nawawalay sa kanya.
"Gusto ko nang' lomi. Yung' may karne." ngumuso ako dahil kagabi, kahit natutulog ako,iyon talaga ang nasa isip ko.
Binaon niya ang kanyang mukha sa aking leeg. "Ano pa?"
"Tsaka orange juice."
Natahimik siya at ilang minuto kaming nakatunghay sa karagatan.
"Sapat na sakin ang manirahan sa ganito ka payapang lugar kasama ka Aurora."
Sumikdo ang aking puso.
"Ako rin. Sanay ako sa hirap Manuel."
"Hindi kana makakaranas ng hirap Aurora." Bulong nito. "Puro sarap nalang ang mararanasan mo-"
Humalakhak ito ng tampalin ko ang balikat niya. Uminit ng husto ko ang aking pisngi.
"Ang bibig mo Manuel!" Sikmat ko dito. Alam ko kung gaano ka simpleng manyak itong si Manuel.
He barked a laugh. "What? Anong sarap ba iniisip ng baby ko huh?" hinila ako nito at niyakap.
"Ewan sayo." nadidistract na ako sa abs niyang naka handa sa aking mga mata. He's topless and only wearing his cotton pants.
Gusto ko maayos ang lahat. Maayos ang ugnayan ng magkapatid dahil 'ramdam ko ang pader sa pagitan nilang dalawa. They cold with each other. Pakiramdam ko kailangan ko silang paglapiting dalawa.
Kahapon nakita kong pauwi na si Catalena, ang fiancee ni Zeke. Hindi ko man lang nakausap ang bata kahit gusto ko kasi pana'y iwas ito sakin. Alam ko naman dahil hindi man lang ma filter ni Zeke 'yung bibig niya. Hindi niya inaalala ang mararamdaman ng fiance niya na buntis! At bakit hinayaan niyang umuwi ang fiancee niya na mag isa?
Kumakain kami ni Manuel ng umingay ang silya at umupo si Ezekiel sa harapan namin ni Manuel. Ni hindi tumingin si Manuel si kanya,ganon rin si Ezekiel. Nag serve agad ang katulong para kay Ezekiel.
"Nasaan si Don Juanito Zeke?" I asked him. Tumigil rin si Manuel sa pagkain at umangat ng tingin.
"Nasa hacienda."
"Uh ganoon ba."
Pinisil naman ni Manuel ang aking kamay. Nangunot ang noo ko pero alam ko na nagseselos siya sa 'twing kinakausap ko ang kapatid niya. At ito ang hindi ko gusto.
"What?" Bulong ko.
"Eat." Matigas na sabi ni Manuel.
Umirap ako at kumain na lamang.
Lumipas ang araw na ganoon palagi ang eksena sa hapag kainan.
Ngayon nakapiring ang aking mga mata.
"M-Manuel saan tayo?"
Naramdaman kong humahakbang kami pataas. Naririnig ko rin' ang gangis ng alon.
"Relax baby. You're tense." hinalikan nito ang aking balikat.
Ang aking tatlong buwang tiyan ay medyo halata na ang umbok. Mas naging malaki rin ang aking dibdib kumpara noon. Hindi nagkulang si Manuel sa pag aalaga sakin. Sanay ako sa seryoso niyang mukha at tipid magsalita.
Kinalas nito ang panyo sa aking mata at ako'y nasilaw sa liwanag. Kailangan ko pang kusutin ang mata at nilibot ang aking paningin.
Ang sahig ay napupuno ng petals ng bulaklak. Ang mga kumare noon ni lolo at lola ay nandito rin at nakakulay puti sila. Si Don Juanito ay nakangiti habang nasa gilid nito si Ezekiel na tumango lang sa akin. Napalunok ako ng makita ang pari sa harapan.
Nanginginig ang labi kong kinagat. "M-Manuel."
Nangislap ang mata nitong namumula. "This is our wedding."
Niyakap ko sya ng mahigpit. This is my dream. Ang kasal na nasa yacht at papalubog ang araw. Humahalik ang araw sa dagat at tila naging saksi ito sa pag iisang dibdib namin ni Manuel.
Kulay puting dress ang aking suot habang may koronang bulaklak ang aking ulo. Nagmukha akong diwata sa aking ayos.
"Siguro ngayon, masaya ang lola mo sa langit." Sabi ng kaibigan ni lola na imbitado.
May ngiti sa aking mga labi habang minamasdan ang singsing sa aking daliri.
"Alam kong masaya sila sa akin lola Lagring. Masaya rin ako dahil alam kong nasa langit sila dalawa ni lolo."
"Pagpalain ka ng may kapal hija. Napaka bait mong bata. Hindi kami nagkamali noon na isa sa mga batang Montenegro ang mabibihag mo dahil napaka ganda mong dilag."
"Naku! Salamat po lola."
Hindi ko maisalarawan kung gaano ako ka saya.Tinupad ni Manuel ang kasal na gusto ko. Simple, at malayo sa media. Kung ako ang papipiliin hindi na ako aalis sa lugar na ito.
"Ohhh. " Nanginginig ang aking mga hita habang nakasampay sa mga balikat ni Manuel. Napuno ng ungol ang kuwarto ng yate sa aming maiinit na tagpo.
Walang awa ang dila nito sa pag lasap sa aking gitnang hita. Bumabangon ang kakaibang apoy sa tuwing titignan ko ang labi nito at ilong na nandoon. Ang ulo nito na nasa aking gitnang hita, ang mga bisig at kamay na malakas na pumipigil sa pamimilipit ng aking mga hita.
"Uhmmp!" Napakagat labi ako at nilukumos ang kutson ng kama ng maramdaman ko ang pagpasok ng matulis nitong dila.
"Ah! Manuel!" Tinaas baba nito ang dila at hinimod ang aking hiyas na aking ikinahiyaw. "Ahhh!"
Iniwan nito bigla ang aking gitna at inayos ang pagkakasabit ng aking mga hita sa balikat nito.
Dapat sanay na ako, walang gabi na walang maiinit na tagpo, pero bakit? Bakit hindi parin ako nasasanay at nababaliw parin ako?
His tongue driving me crazy!
"Moan as loud as you want Aurora. Walang makakarinig." pilyo nitong sabi saka walang awang pinasok ang pagkalalaki nito sa akin.
"Ahhh M-Manuel. . Ahh!" Napakapit ako sa balikat niya habang marahas at mabilis ang paglabas pasok nito sakin.
This is Manuel. He's wild in bed. Really...Really wild.
Habang walang tigil sa pagsalpok ang aming ibabang bahaging katawan ay hinawakan nito ang aking baba.
"Mahal na mahal kita." bulong niya.
Hindi ko namalayan ang luhang namalisbis sa aking pisngi.
Ngumunguso ako habang tinitignan si Manuel na nag eempake.
Tumigil ito at tinignan ako. Nilapitan nito ako at niyakap. Isang buwan pa na pananatili niya rito at ngayon kailangan niyang mangibang bansa para sa kanilang kompanya.
"Babalik ako agad baby. May aayusin lang ako doon." Pang aalo nito sa akin.
Umiling ako at umirap.
Ngumisi ito habang pinasadahan ako ng tingin. "You're really pretty baby.."
"I'm beautiful Manuel." Pagtatama ko dito na ikinahalakhak nito.
"Fine. My baby is beautiful."
Napalunok nalang ako at niyakap siya ng mahigpit. Binalot ng pangungulila ang aking puso.
"Bakit iba ang pakiramdam ko Manuel?"
"What? Masama ba ang pakiramdam mo?"
Umiling ako.
"Hindi. Pakiramdam ko kasi mawawala ka sakin."
Hinawakan nito ang aking pisngi. "I promise. Babalikan kita. Babalikan ko kayo ng anak ko. Pangako yan."
Tatlong katulong ang iniwan sakin ni Manuel at nandito rin si Don Juanito sa mansyon. Minsan narin ditong nakadalaw si Josefina at tingin ko, iimbitahan ko ulit ang kaibigan ko na 'yun.
Buong gabi akong hindi makatulog lalo na't walang tawag mula kay Manuel. Alam ko namang hindi agad makatawag 'yun dahil baka nasa eroplano.
Nababahala rin ako dahil gabi ang flight nila at umuulan pa. Hindi ako makatulog.
Ilang oras lang ang aking naitulog dahil hindi ako mapakali. Hindi na ako nag abalang maligo bago lumabas ng aking silid. Bumungad agad sakin ang ingay ng mga katulong at trabahador.
"A-Anong nangyayari?"
"Si-Si Don Juanito po kasi."
"Anong nangyari kay Don Juanito?" nag aalalang tanong ko. Binalot ako ng sobrang kaba. Kabang ngayon ko lang naramdaman.
"Inatake po sa puso."
"Diyos ko po." Nasapo ko ang aking dibdib. "Saang hospital siya? Pupunta ako tatawagan ko muna si Manuel-"
"Ma'am a-ayoko po itong sabihin p-pero k-kailangan po."
"A-Ano iyon?"
"Kukunin ka po dito ni Senyor Ezekiel po."
"Huh? B-Bakit?"
"Inatake po si Don sa puso dahil nagcrash po ang eroplanong sinasakyan ni senyor Manuel."
Tila nanlabo ang aking paningin at ako'y nabingi.
"Ma'am h-hindi 'raw po mahanap ang katawan ni S-Senyor-"
"H-Hindi totoo iyan!"
"Ma'am-"
"Hindi!!"
Walang humpay ang aking luha. Katulad ng aking luha , walang humpay rin ang sakit ng aking nararamdaman.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co