Chapter 26
Chapter 26
Thanks for everything
Nag usap si tito Franco ,tita Cora at Manuel. Dahil sa mga nangyari nakaramdam ako ng pagod. Pag uwi namin sa villa ay agad akong humilata sa kama. Marami akong inisip. Nagtugma tugma ang mga sinabi ni Empress sa kwento ng lola ko. Nakita lang nila ako noon sa gubat na nasusunog. Mula pa nang bata ako, alam ko na wala akong magulang at tinuring parin akong tunay na anak na lolo at lola.
Kahit ang pagtulog ko ay hindi naging mahimbing. Maraming gumagambala saking isipan. Hindi ako mangmang para hindi makuha ang lahat na ito.
Patuloy sa pagkatok ang katotohanan sa aking isipan na maaaring ama ko si tito Franco. Ina ko si tita Cora, at kapatid ko si Empress.
Bumukas ang pintuan ng kwarto ilang minuto mula ako'y magising. Dumapo agad ang mga mata ni Manuel sa akin. His devilish appearance and arrogant face never failed to make my heart ran wild.
"Kamusta si Empress?" paos na tanong ko at bumangon. He sat beside me and kissed my temple. Napapikit ako sa init na hatid ng halik niya.
"She's fine," huminga siya ng malalim. "Are you okay? Aalis na ba tayo?" nagulat ako sa pagyaya niya. Hindi siya nagdadalawang isip na yayain ako umuwi sa kabila ng nangyari.
Umiling ako. Huminga ng malalim at pinaglaruan ang aking daliri. "Manuel what if you'll stay and-"
Nagulat ako sa biglang paglayo nito. Tiim bagang ako nitong tinignan. "What?!" He hissed. Nanlilisik ang mga mata.
Napalunok ako at umiwas ulit, he don't get it. "Ganito kasi iyon Manuel. Empress is sick. Mauna na muna ako g umuwi ng Manila. At kung ayos na siya pwede kang sumunod sakin-"
"What the fuck Aurora?" hindi makapaniwalang sabi niya.
Tumango tango ako, nangingilid ang aking luha. "Manuel hindi mo naintindihan? She's fond of you. Puwede ka naman sumunod pag maayos na -"
"Naiintindihan mo rin ba ang sinasabi mo sakin huh? Aurora? Are you fucking thinking?" halos isigaw niya iyon sakin. Ang kamao nito ag nakakuyom na.
Nasapo ko nalang ang mukha at umiyak.
Hinagis nito sakin ang isang papel. Nakatalikod na siya sakin at nakatingala. Nanginginig kong pinunasan ang aking luha. Nanlaki ang mata ko nang makita ang 99.88 percent positive ako sa DNA.
"Ma'am Cora got your hair. That's why." paliwanag ni Manuel sakin. Siguro dahil sa mga nalaman ko. Hindi na ako umiyak ng todo 'o anuman. As an older sister mas nanalig sakin ang sitwasyon ng kapatid ko.
"I'm sorry Manuel but I am thinking about my sister. Hindi naman kita ibibigay sa kanya. I love you." mahinang sabi ko. "Just let her understand."
"And what about me Aurora? Did you understand me? Dahil kung mahal mo'ko mas mahal kita! Hindi ko na alam ang gagawin o sasabihin ko Aurora. Gusto ko nang umuwi! Gusto ko nang makita ang anak natin dahil nakakaalala na ako. Nakakaalala na ako!" namumula ang dibdib niya. Marahas niyang hinubad ang damit at pumasok sa banyo ng padarag.
Uminit ang mukha at batok ko dahil sa nalaman! Fuck! That explain it!
Kahit sa pagsapit ng gabi ay malamig ang turing sakin ni Manuel. Nang matapos kaming kumain ay nauna siyang pumasok sa kuwarto at iniwan ako sa kusina.
Lumabas ako ng villa, sinalubong agad ako ng malakas na hangin. Sometimes, wind really helps to wash away your problems. Parang gusto mo nalang damhin ang lamig ng hangin na nagmumula sa dagat.
Naisip ko na ang pagkawala ni Manuel at ang pagka amnesia nito ang nagbigay daan sakin para makilala ko ang aking pamilyang ilang taon kong inakala na patay na. Ang pagkawala ni Manuel ang nagbigay daan sakin na mas makilala pa ang pagkatao ko. Family Razon owns some ranch and these Island. Hindi man kasing yaman nila Manuel but it means, mayaman pala ang pamilyang kinagisnan ko.
Tila may sariling pag iisip ang aking mga paa at tinulak ako nito papunta sa bahay nila mama Cora? Should I call her mom from now on?
Hindi pa ako lubusang nakakatapak sa bakuran ng kanilang bahay nang may makita akong anino sa tapat ng dagat. Si Mama Cora, nakatayo at tahimik na pinagmamasdan ang malamyos na alon na nagmumula sa dagat.
Napasinghap ito ng makita akong palapit sa kanyang gilid. Kalaunan, tila naramdaman nito ang gusto ko na nanatili ito doon.
Suminghap ako at tiningnan siya. Empress really resembled by our mom's face while me resembled by our father's face. The feeling of the first time I saw her was very europhic and different. Lukso ng dugo ba iyon?
"Pasensya kana sa ugali ni Empress hija." Panimula nito. Bakit ganito? Ramdam na ramdam ko ang bigat ng kanyang pasan kahit na nasa gilid lang niya ako? Bakit parang kumikirot rin ang puso ko?
"Naintindihan ko po."
Ngumiti siya. Ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. "Alam mo noong nawala ka. Ilang taon akong wala sa sarili?"
Fuck.
Nakagat ko ang aking labi. Nanatili ako sa gilid niya at gusto kong marinig lahat lahat.
"Napabayaan ko si Empress na maliit palang." Nanginig ang labi nito. "Hanggang lumipas pa ang ilang taon dahil nga siguro una kang naging bunga ng pagmamahalan namin ni Franco hindi ko matulungan ang sarili kong kalimutan nalang basta basta ang pagkawala mo."
"Na sana hindi nalang kayo namin sinama sa pagmamountain hiking noon. Hindi ka sana hindi ka nawala."
Kumakalabog ang puso ko sa bawat salita na marinig ko.
"Ginawa lahat ni Franco. Lahat ginawa niya at binigay para kay Empress. He was sad that time too. Kaya lahat ng luho at kagustuhan ni Empress ay binigay namin." Huminga ito ng malalim. "Pero aaminin k-ko sobrang nagkulang ako sa oras kay Empress dahil sa kalungkutan ko ng pagkawala mo."
Kinagat ko ang aking labi.
"Tumakbong mayor ng Nueva Ecija si Franco noon. Kung saan ang ating rancho." I saw her tears touched down her beautiful face. My mom's beautiful face.
"Mainit ang pagtakbo ng politika noon. Maraming naging death threats si Franco. Pero hindi siya nagpatibag. H-Hanggang sa dumating ang isang hapon." napupunit ang puso ko na makita siyang nanginginig. I cupped her hands. Naramdaman ko ang lamig nun. Nakatingin lamang siya sa dagat ng kawalan.
"Minasaker kami." She paused. Ramdam ko kung paano nalaglag ang aking panga. "We got kidnapped." fuck! Nahulog ang mabigat kong mga luha.
"Sa bakbakan at palitan ng bala ay milagro ng nakahingi ng tulong si Franco sa mga otoridad . Our five bodyguards got shots and the two were dead."
Namayani ang hikbi naming dalawa ni mama.
"Dinala kami nila sa gitna ng gubat Aurora." Umiling iling ito at umiyak. "They raped my fifteen year old Empress. They raped my helplessly Empress."
Nasapo ko ang aking bibig. Hindi makapaniwala. Mas dumami ang aking luha.
Tumango tango si mama.
"Kahit na nasa rehas na bakal na ang gumawa nun' at nanalo man si Franco, hindi parin mapawi sa aming mata kung paano nila binaboy ang anak ko, ang kapatid m-mo."
Dahil sa bugso ng damdamin,niyakap ko ng mahigpit si mama Cora.
"Sa kabila ng panlabas na anyo ni Empress ay isang sugatan na pagkatao niya Aurora. She got traumatized. She's homeschooled. Hindi siya lumalapit sa mga lalaki hanggang sa nakilala niya si Manuel. Manuel gave a miracle."
"Manuel gave a chance for us too." hinaplos ni mama ang aking mukha at pinunasan ang aking luha.
"Alam kong mahal na mahal niyo ang isa't isa. Alam kong nakakaalala na si Manuel. Gusto kong makita ang aking apo."
Pinalis ni mama ang aking luha. The revelations got me. Hindi ko alam ang iisipin. Marahil, nawalay ako sa mga magulang ko pero hindi ko naranasan ang mga naranasan ni Empress. Muntikan rin ako noon marape pero natulungan ako ni Manuel. Hindi ko pa nakakalimutan ang mga nangyari kay Donya Patricia at ngayon ito naman.
Bakit ang mga taong malalapit sa akin ay napaparusahan ng ganito?
Nang makabalik sa villa namin ay nakita ko na si Manuel na nakatayo sa labas. Natatakpan ng anino ang kanyang mukha pero alam kong madilim siyang nakatingin sa akin.
He's topless with his gray pants on. Tahimik akong huminto sa harapan niya. Hindi ako makatingin sa kanya.
"I'm sorry." namamalat parin ang boses ko dahil sa aking pag iyak. Nang tumama ang tingin namin. Nangilid na ang luha ko.
Tumango siya na tila alam ang nasa isipan ko. Tila alam niya ang nalaman ko.
Pinunasan niya ang nahulog kong luha.
"I want a peaceful life with you and my son ,baby." he whispered. He's crouching so he can see my face clearly. He's really tall.
Tumango ako. "I'm sorry." sabi ko ulit.
He smiled a bit and kissed me lightly. "Everything's gonna be alright. You're my wife and we're family. We can't solve things if you'll push me away. That's how marriage works." tila pangangaral nito sa akin.
Tumango ako. "Thank you Manuel.Thanks for everything."
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co