Tempting The Heiress (Published Under LIB)
Kabanata 15
Kabanata 15
MY heart started pounding hard and fast at the sight of the man.
That scar. I knew that scar too well.
"Are you okay?" I heard Iñigo asking me, but I couldn't find the words to answer. I just stared at the man, who eventually stared back at me. His eyes are blank and cold. He doesn't even look like he was shocked seeing me.
"Iñigo," mahinang tawag ko sa kanya at napaatras nang isang hakbang.
"What?" Nilingon ko siya at kaagad kaming nakapag-usap sa tinginan. Napatingin siya sa lalaking nakaitim at nang humarap siya sa akin ay nagtataka siya.
"I—" Ibinuka ko ang labi ko para magsalita pero itinikom ko ulit. His forehead creased and before I could even turn my head back to the man, kaagad niyang kinabig ang likod ko kaya hindi ko nagawang lumingon.
"Excuse us," his voice was strict and stern. I didn't even budge when he dragged me out of the room.
Kaagad niyang isinara ang pintuan nang nakalabas kami at hinawakan niya ang magkabilang-balikat ko. He searched for my eyes, probably asking me about my sudden reaction.
"Scar," I answered. Mas nangunot naman ang noo niya.
"What about the scar?" aniya.
"I-I think I saw it before. Remember the time when I received a death threat?" sabi ko. "The man we saw in the CCTV has a scar on his left jaw," saglit siyang natahimik sa sinabi ko.
"Anyone can have a scar, right? Are you not mistaken?" tanong naman niya sa akin, nagtatantya.
"But—" ako naman ang natahimik sa sinabi niya.
He has a scar but it's not enough! He's right, anyone can have a scar. Maybe I'm just paranoid!
"Are you sure it's him?" tanong niyang muli. Nakita ko ang pagsalubong ng kilay niya at ang halos pag-itim ng asul niyang mga mata, halos manlamig ako. His jaw clenched, nabitiwan niya ang balikat ko at lumingon siya sa pintuan na pinaglabasan namin.
"Is it him?" he asked me in a stoic voice but I was still shocked and confused.
I couldn't even answer but when he took a step back and turned to head inside, I quickly grabbed his arm to stop him.
"No!" I screamed pero parang wala siyang narinig kaya mas nilakasan ko ang hatak sa kanya kaya natigil siya.
"I will fucking talk to him," malamig niyang sabi pero hinatak ko siyang ulit hanggang sa mapaharap siya sa akin.
"No! No, Iñigo," I called out of desperation. Mabilis kong hinatak ang kwelyo niya at mabilis na niyakap ang leeg niya para kumalma siya.
"Maybe I was just mistaken," bulong ko. Hindi pa rin mapanatag ang loob ko sa lalaking naroon at kay Iñigo na mabilis at malalim ang paghinga habang niyayakap ko.
"Let me. I will just ask," bulong niya at pilit namang umalis sa yakap ko pero mas yumakap pa ako.
"No, no," umiling ako. "Sshh, calm down, ayos lang ako." Mula sa leeg niya ay bumaba ang kamay ko sa likod niya para pakalmahin siya. He stilled for a while but he seemed to relax after a few moments. Unti-unti kong naramdaman ang kamay niya na yumayakap sa baywang ko at gano'n na lang ang pagluwang ng paghinga ko nang sumubsob siya sa balikat ko.
"I will let them pay," he whispered. May kirot naman akong naramdaman sa puso ko at hinaplos ko ang buhok niya.
"He's not the culprit," sabi ko. Mabilis naman na lumuwag ang yakap niya sa baywang ko at marahan siyang lumayo sa akin.
"How can you say that?" naguguluhang sabi niya. Hinawakan ko naman ang magkabilang pisngi niya at matamis akong ngumiti.
Maybe I was wrong. Anyone can have a scar, right?
"Is he really working for you?" marahang tanong ko. I searched for his eyes but strangely, I couldn't seem to find any emotion in them.
It was like he was keeping his emotions to himself. He didn't want me to read through him.
He stared at me for a few moments at nanatili akong nag-aantay ng sagot mula sa kanya at nang tumango siya nang marahan ay mas napangiti ako.
"He's one of the bodyguards?" tanong ko pa. He nodded again and raised his hand to touch my hand on his face.
"Yes," pabulong niyang sagot. I caressed his cheek and smiled brightly at him again. Mula sa pisngi niya ay bumaba ang kamay ko sa leeg niya pababa sa balikat niya.
"I knew it!" I said. "I was just mistaken. Why would he be the culprit, anyway?" I said, hindi siya nagsalita at nanatili lang nakatingin sa akin na may sari't saring emosyon akong nabakas na nagdaan sa mukha niya.
Natawa ako nang mahina sa kabila ng magkahalong saya, lungkot, at takot na hindi ko maintindihan kung bakit ko nararamdaman.
"If he's working for you, then why would he go after me?" I asked. "That just doesn't make any sense." Isang singhap ang nagawa ko nang walang sabi-sabing hinila niya ang kamay ko at mabilis na yumakap sa akin.
I was startled, especially when I felt his lips touching the side of my head.
Natahimik kami, pinapakiramdaman ang isa't-isa. It was obvious he was thinking thoroughly.
"I'm okay," I soothed.
"Thallia, alright," he whispered. Napangiti ako at hindi nagsalita. "Kumain ka na ba?"
"Hmm, not yet." Lumayo ako para sumilip sa mukha niya. "Ikaw?"
"Hindi pa rin." Ngumiti siya. Humawak naman ako sa kamay niya at dinala ito sa labi ko.
"What do you want to eat?" tanong ko naman bago ko pinagsaklop ang daliri naming dalawa. Hindi naman siya sumagot kaya nag-angat ako ng tingin, only to find him staring at our intertwined hands innocently.
"You," he retorted.
Natigilan naman ako at nanlaki ang mata ko habang nakatingin sa kanya. His eyes slowly went up from our hands to my face to search for my eyes.
"You like it?" His lips twitched.
"H-Huh?" Halos manuyo ang lalamunan ko sa kakatingin sa kanya.
"You want me for dinner, too?" Mabilis kong binitiwan ang kamay niya at napaubo.
"Iñigo!" I screamed at isang malakas na halakhak ang kumawala sa labi niya. Napatakbo ako nang umabante siya.
"Baby! Come on!" he screamed at tumakbo kaya napatili ako at mabilis na tumakbo.
"Iñigo! Stop chasing me!" I screamed.
"I will, if you let me eat you!" Mas lalong nag-init ang mukha ko sa sigaw niya kaya natigil ako sa pagtakbo.
"Baby!" Bumalik lang ako sa sarili ko nang marinig si Iñigo at nang makitang palapit na siya ay kaagad akong tumakbo palayo. I ran faster towards my bedroom but before I could even turn the knob, I felt a pair of arms hugging my behind.
"Got you," he whispered, his voice stuttering due to his heavy breathing.
Mabilis niya akong naipihit paharap kaya nag-init ang buong mukha ko. He smirked when he saw my reaction. Itinukod niya ang kamay niya sa ulunan ko at hinaplos ang baywang ko. I felt chills all over my body, my stomach started tingling and when I saw his eyes hovering over my being, I surrendered.
"Iñigo?" I called his name. He intensely stared at me, then a soft and lovely smile appeared on his reddish lips.
"Hmm?" he hummed as he moved closer to me, finally pinning me at the back of the door.
"I—" mahinang sabi ko, mula sa mata niya ay bumaba ang tingin ko sa labi niya at wala sa sariling tumingkayad para abutin ito.
The moment our lips met, the fire ignited between us. He gripped my waist tighter and kissed me intently. His mouth tasted like wildfire and clouds. Dinadarang ako, inaangat sa alapaap na nawawala na ako sa sariling katinuan.
Kaagad akong napakapit sa leeg niya at kaagad naman niyang nasalo ang pang-upo ko nang tumalon ako at niyakap ang hita ko sa baywang niya.
We exchanged kisses as we had never kissed before. I was craving his touch, so I pulled him closer to me, his face gently moving from my lips to my cheeks, giving it feathery kisses.
"You want to eat me now?" he whispered against my skin.
Kumawala ang mahinang tawa ko na napalitan ng halinghing dahil sa pagpasok ng kamay niya sa blouse ko.
"I-I think so," I answered.
Natigil naman siya at lumayo sa mukha ko kaya napatingin ako sa kanya.
"W-What?" nabibitin kong sabi. Hindi siya sumagot pero umakyat ang kamay niya sa likod ko na ikinatigil ako.
"It's only a yes..." Naramdaman ko ang pagkakatanggal ng lock ng bra ko. "...or a no, baby."
I smiled sheepishly, and my body began burning when he cupped my face and kissed me fully on the lips. Wala sa sariling humalik sa kanya pabalik at mabilis na nagpaubaya.
Lupaypay na bumagsak ang kamay ko sa gilid ng kama at mayamaya pa ay napasubsob si Iñigo sa leeg ko.
"This is the kind of night that I want to spend with you," he whispered softly, then kissed me behind my ear.
𓍝𓍝𓍝
I opened my eyes, only to see nothing but a piece of flower beside me. Kumawala ang matamis na ngiti sa labi ko, mabilis akong naupo at kaagad na inabot ito at inamoy.
"Iñigo," I murmured his name. Ipinalibot ko ang paningin ko at kaagad na bumangon para ilagay sa vase sa gilid ng lamesa ko ang bulaklak na bigay niya. I found his dress shirt last night, still on the floor with our other clothes kaya mabilis kong dinampot ito at isinuot. Inayos ko rin ang mga damit doon at itinupi bago ipatong sa sofa, nag-ayos ako at lumabas.
Pagkalabas ko ng kwarto ay wala akong nakita sa hallway. Narinig ko lang ang boses ni Iñigo sa ibaba kaya nalaman kong nandoon siya. I was fixing my hair for a bun nang mabaling ang tingin ko sa kwarto niya. Biglang inulan ng kung ano ang utak ko.
The envelope! I almost forgot about that!
My heart spiked.
Mabilis akong 'kong inilibot ang tingin at tumakbo sa tapat ng kwarto niya. Naging maluwag ang paghinga ko nang makitang bukas ito at mabilis kong tinungo ang kama niya. I was happy upon seeing the envelope, still untouched under his pillow kaya mabilis kong kinuha iyon at tinakbo pabalik ang kwarto ko.
Pagkaupo ko pa lang ay kaagad kong kinalikot ang envelope. My father's personal info, birth, and health certificate. Inilipat ko ang papel at nang akmang babasahin ko ay narinig ko ang pagpihit ng pinto. Namilog ang mga mata ko bago mabilis kong ibinalik ang mga papel sa envelope.
"Baby?" Sa pagsilip niya ay siya ring paglagay ko nito sa ilalim ng unan kaya nakahinga ako nang maluwag.
"Iñigo!" tawag ko sabay ngiti.
He chuckled heartily at nawala ang takot at kaba ko nang makita ko ang ngiti niyang iyon. He was holding a tray with food in it.
"Let's eat?" he smiled, nakita ko ang pagkaaliw sa mata niya.
"Good morning," I said, napahawak ako sa dibdib ko na mabilis ang tibok ngayon.
I am hurting and happy at the same time.
"What's with the face? It's early in the morning, yet you're sad?" Mabilis siyang napunta sa gilid ng kama at ipinatong doon ang tray. Napatayo naman ako at tumakbo palapit sa kanya. He was shocked when I embraced his waist pero niyakap din ako pabalik.
"Iñigo..."
"Yes? Are you alright?" Tumango ako sa dibdib niya at yumakap nang mas mahigpit. I am giving myself a treat and a punishment; hugging him makes me feel happy and mad at myself at the same time.
"Iñigo, salamat," I whispered. Ngumiti ako nang humiwalay sa kanya at tumingkayad para bigyan siya ng maliit na halik sa labi.
"For?" naguguluhang sabi niya.
"The food?" I answered, trying to be cheerful.
He nodded, then smiled before leaning and giving me a chaste morning kiss.
"No problem," he answered before taking my hand at naupo kami sa kama. Kaagad ko namang tiningnan ang pagkain at kumulo ang tiyan ko sa gutom.
"Sinigang? Wow!" I clapped my hands. "You cooked this?"
Tumango siya kaya mas lalo akong napangiti.
"This is my favorite food," bigla akong natahimik. "Mom used to cook this for me."
"Your mom?" he asked. Napatingin ako kay Iñigo bago tumango. "Where is she?" tanong niya muli.
"She's gone," natahimik siya sa sinabi ko.
"I'm sorry," aniya.
"It's fine! Ano ka ba!" ngiti ko sa kanya. "Come on, let's eat!" Kaagad kong inayos ang pagkain sa tray at tumikim doon. Halos kumulo na ang tiyan ko sa sarap.
"Does it taste good?" Sinilip niya ang mukha ko pagkatapos kong tikman.
"It's great! Masarap!" masaya kong sabi. "Here," kumuha rin ako at inihipan bago ko ilapit sa bibig niya na walang pasubaling sinubo niya rin.
"See? You cooked so damn great!" I said. I watched his reaction at nakita ko lang ang pagpula ng pisngi niya.
"Why? You're blushing, baby," sabi ko. Mas lalo namang namula ang pisngi niya kaya napangisi na ako.
"I-I'm not," giit niya. Mas natawa naman ako at binitiwan ang kutsara para hawiin ang buhok sa noo niya. He was just staring at me, sa bawat galaw ko, kaya halos sumabog na ang puso ko sa sobrang bilis nito.
"You are," malambing kong sabi.
"I'm not," giit niya kaya napatango na lang ako na inasar siya.
As if, maniniwala ako. The evidence was obvious; I'm seeing his face and now it's flushing! Pati nga ang tainga niya!
Kumuha naman ulit ako ng pagkain bago siya subuan, nagpalitan lang kami ng kutsara. Walang salitaan ang namutawi sa amin dahil abala kami sa pagkain at kilitian.
"Iñigo!" I hissed at him kaya tumawa lang siya at sinundot ang tagiliran ko. "Isa!" pigil ko sa kanya.
Halakhak lang ang sagot niya at kinuha sa akin ang kutsara, he fed me at kain naman ako nang kain.
"My mom used to cook food for me, too." Natigilan naman ako sa sinabi niya. Mula sa pagkain ay napatingin ako sa kanya. "When I was younger, we were a happy family. Me, my brothers and my sister," simula niya.
Hindi naman ako nagsalita at nakinig sa kanya.
"We're a happy family. My mom stays at home and works at a bakery sometimes after her modeling. My dad will go home from work and we'll be eating as a family every dinner," sabi niya at bumuntonghininga. "But everything changed when my sister's–" His voice was strained. He shook his head. "–No, she's not dead, she's just gone. She'll be back. I know she will."
Doon ako mas napatingin sa kanya. Kinuha ko ang kutsara sa kamay niya at inilapag ko ito sa plato.
"What happened?" tanong ko.
"We got into an accident. Our family, my father was the driver. A truck suddenly came our way. Dad tried to maneuver the car away from the truck but it was too big," he said.
"We were able to avoid it but it hit the car behind us. The car lost its brakes and hit us. I remembered it clearly; we hit a tree. I remembered how we almost fell off the cliff," pagpapatuloy niya. Halos tumigil ang paghinga ko sa sinabi niya.
"I woke up in a hospital, my head was in a bandage. I broke a rib, nakasemento na rin ang paa ko."
Nakuyom ko ang kamay ko sa sinabi niya.
I saw sadness and despair in his eyes. "My brothers and Dad survived; they were injured but not that severely. Mom was in a coma for six months," he continued.
Mabilis kong inabot ang kamay ni Iñigo at naramdaman ko ang pag-iinit ng mata ko.
"H-how about your sister?" I managed to ask him. He stared at me at halos mahigit ko ang hininga nang makita ang pagtulo ng luha sa mata niya.
"She was gone; we never saw her. It was us who were left in the car, the side where she was sitting was open," bulong niya.
"They said, she fell on the cliff, her body was not recovered," his voice broke at napatungo kaya mas humigpit ang hawak ko sa kamay niya. "'Di ako naniniwala. Ayaw ko pero sabi nila wala na siya. Na patay na at alam mo natatakot ako kasi minsan naiisip ko na baka totoo nga, na wala na siya. N-na 'di na siya uuwi sa amin."
Naramdaman ko rin ang pagkakabasa ng pisngi ko kaya mabilis kong hinawi ang luha ko.
"M-my Mom recovered but was paralyzed. She was sitting on that goddamn wheelchair all the time. She never smiles, she never talks to either of us. Maging si Dad ay hindi niya na kinakausap," his voice almost broke. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi ni Iñigo at tinanggal ko ang luha niya.
"Iñigo..."
"I tried my best to talk to her, but she never responded. She can still talk but she chose to close her mind to us. We are devastated. Dad almost lost hope. We lost our sister and we can never afford to lose my Mom too," napahikbi siya kaya hinila ko siya at mahigpit na niyakap. I tapped his back and kissed his hair.
"I'm here, Iñigo," bulong ko sa kanya. He hugged me, his hold tight. It felt like a message that if I hurt him, he'll be broken. Kumawala na rin ang luha ko at mas niyakap siya.
"I was sad and hurt all my life, Thallia. Please don't hurt me too, I can never afford to lose you," he softly said. Napahikbi ako sa sinabi niya at napasubsob sa leeg niya.
"I love you, Thallia," he whispered with a broken voice.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co