Chapter48
Chapter 48
Lumaban Ka
’Nong umalis siya ay halos hindi kami ni Shawn.
"Are you okay?''
Konti lang ang nakain ko. I lost my appetite. Parang hindi pa ako nakamove on sa nangyari kanina.
First time kong nakita siyang umiyak. Halos pinupunit ang puso ko. Tama ba yung pagtataboy ko sa kanya? Tama ba na pinairal ko ang pride ko?
Knowing Sebe kung galit siya, galit talaga siya. Worst he's driving..Saan kaya siya tumutuloy dito sa Iloilo? Sino ang kasama niya?
Matapos ang lunch namin ay agad akong hinatid ni Shawn pauwi. Halos lutang ako. Hindi ako makaimik.
"Magpahinga ka.." Bilin ni Shawn na hindi na pumasok sa aking unit.
Tanging tango lang ang naging tugon ko.Nang makapasok ay agad akong humiga sa kama. Mabigat ang aking tiyan kaya napagod ako.
Hindi ko namalayan na nakatulog pala ako. Nagising ako sa tunog nang aking cellphone na walang tigil.Pungas pungas akong bumangon at hinalungkat iyon sa aking bag.
Shawn Caling.May mga calls din na galing kay mama at Kylie..Sa estimate ko ay mag dadalawang oras akong nakatulog.
Agad ko iyong sinagot.
"Hello shawn?" Humikab pa ako.
"God! Finally you answer!" He gasped rinig ko ang ingay sa kabilang linya.
"B-Bakit?" Bigla akong kinabahan. Namawis ako nang malamig. Parang lalagnatin ako na wala sa oras.
"Your fiance is here. ---"..
Natutop ko ang aking bibig.
"A-Ano? " Wala sa sarili kong sinuot ang aking tsinelas at diretso ang aking lakad palabas. Hindi ko alam kung nalock ko ba ang unit ko.
Parang sumabog ang mundo ko sa nangyari.
"But God! You're pregnant! Baka mastress ka---"..
"No! " I screamed..
"He needs me! Sebe needs me!" Inip na inip na makababa na ang lift sa basement.
Wala na akong narinig sa kabilang linya.Tanging mga boses nang tao na nagpapanic lang ang aking nadidinig.
"Pupunta a-ako diyan. Please help him Shawn, please.." Pumara ako nang taxi.
"I will. " Dinig ko na sabi ni Shawn at pinatay ang tawag. Napaiyak ako sa loob nang taxi. Wala akong pake kung tinitignan man ako ng driver.
"Diin ka nayon miss?" Sa buwan na pananatili ko dito ay nalaman ko pa unti unti ang lengwahe nila.
"San-Ag Hospital po.." Sagot ko.
Ang bilis nang kabog nang dibdib ko ay sinabayan nang bilis na agos nang luha ko.
Kaya pala madaming miscalls si mama at si Kylie? Paano nila nalaman?
It's all my fault. Fuck!
Sana hindi ko siya tinaboy kanina habang ganon siya ka galit. Kasalanan ko.
Sa mga oras na ito ay hindi na ako nagkaroon na mag alala sa sarili ko. Wala na akong ibang naisip kundi ang kaligtasan ni Sebe.
Pag pasok ko nang hospital ay halos magkanda ugaga ako sa aking mga hakbang halos takbuhin ko papasok.
Hindi ko na alintana ang aking mga luha.
"Miss, anong r-room si Sebastian Montemayor?" I asked the nurse na nasa counter.
Agad niyang tinignan ang lista nang mga pasyente.
" Kakarating palang po nang pasyente na ito ma'am. Pero kakapasok lang sa kanya sa room 309 fourth floor."
"Thank you.."
Himas himas ko ang aking palad habang nasa lift pa ako. Nang makalabas ay agad hinanap ang room 309 . Pero sa labas palang ay nakita ko na agad si Radleigh na pinsan niya at si Shawn na nag uusap.
Shawn is a brain surgeon. Kaya siya siguro ang nakahawak ngayon kay Sebe.
"Shawn.." Napatingin silang dalawa sa aki.
"Natalia.." Shawn hugged me tight. Tuluyan nang bumuhos ang luha ko.
"K-Kamusta siya? Gusto ko siyang makita." I cried.
"Please dont cry.Makakasama sa bata." Pang alo sa akin ni Shawn.
Kahit na lumuluha ay nakita ko si Radleigh na seryosong nakatingin sa aming dalawa.Umigting ang panga niya.
Agad akong napakalas kay Shawn.Sa huli ay pinapasok nila ako sa loob. Pagkapasok ko ay gumuho ang aking mundo. Nakahiga si Sebe at may tubo nang oxygen ang kanyang naka awang na bibig. May malaking benda ang ulo niya. Maraming gasgas ang magkabilang braso. Naka benda din ang kaliwang paa.
"Oh.. My God.." I cried.
Agad akong lumapit sa tabi ni Sebe na nanginginig.Hinawakan ko ang kamay niya na maraming sugat. Ang makitang si Sebe na ganito ay halos pinapatay din ako. Mas doble ang impact sa akin.
"A-Anong nangyari?" Mahinang tanong ko at binalingan si Radeigh at nakita ko na pulang pula ang kanyang mata pero matindi ang timpi na hindi makaiyak.
"Car accident, he was bumped on a truck."
Malamig na sabi ni Rad.
"Ikaw ang dapat na tanungin ko niyan." Dagdag niya at umiwas nang tingin sa akin nang lumapit sa akin si Shawn dahil sa walang humpay na iyak ko.
I know he's mad..It's my fault. Hindi ako nag isip.
"Shawn, tell me. Anong kalagayan niya?" Nanginginig sa tanong ko at hinalikan ang kamay ni Sebe.
He's unconscious. Parang wala siyang buhay sa kama. Tanging machine lang ang umiingay sa bawat hinga niya. Parang sinusunog ako sa empiyerno na makita siyang ganito.
"Marami ang nawala na dugo sa kanya. Base sa CT scann sa kanyang utak. Maraming nag clugged na dugo sa kanyang ulo. "
I am speechless. Hindi makapaniwala sa sinabi ni Shawn.
"I am afraid, he will be unconscious for a months or a year. To be specifi, It's 75% percent na magkaroon siya nang temporary amnesia.".
Parang sumabog na bomba iyon na nagpayanig sa aking pagkatao.
"A-Ano?" Halos umurong ang luha ko. Hindi ko maproseso ang lahat.
Agad napasinghap si Shawn na parang nahihirapan din siya.
"Ginawa ko ang lahat.Pero posibleng malakas ang impact nang kanyang ulo kaya madaming nag clug na dugo. And worst sa sensitibong parte pa nang utak na kung saan hahawakan ay mas lalala."
Siniklop niya ang papeles na binasa niya at hirap akong tinignan.
"Theres a posibility na magka amnesia siya at ayoko mang sabihin pero he will be suffer in a coma." Seryosong sabi ni Shawn.
Agad napamura si Rad at nasuntok ang dingding.
"Fuck!" He cursed.
Parang upos ako nang kandila na napaupo sa silya katabi nang kama ni Sebe.
Shit! No! Coma? Ibig sabihin matagal siyang hindi magigising ? At amnesia?
Hindi ko matanggap,sobrang sakit.Hindi ko kaya.
Niyakap ko ang parang walang buhay na katawan nito.
"Sebe naman o.." Bumuhos ang aking luha hinawakan ko ang mukha niya na halos sugat.
"Wag ka namang ganyan..." Pilit na kinakausap ang walang malay niya na katawan. Ramdam ko ang paghimas ni Shawn sa aking likod.
Kumalabog agad ang pinto at alam kong lumabas si Rad.
"Ikakasal pa tayo di ba? Sebe naman.... Kanina lang tayo magkasama e. " patuloy na iyak ko.
"Lalabas na si baby sa susunod na b-buwan! Please gumising kana." Tuluyan na akong napahagolhol at niyakap siya.
"Pinapatawad na k-kita,lumaban ka.". Kita ko agad ang pag agos nang luha galing sa nakapikit niyang mata.
I know he's listening. Please, lumaban ka.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co