Chapter 4
Chapter 4
Many months had passed and Ms. Hera Buencamino was still my secretary. I've noticed that she's really hardworking so I want to test her. I want to know kung hanggang saan ang pasensya niya. I'll be going to make her suffer.
Since the day that I followed her. Nalaman kong she's an orphan. Tumira siya sa isang bahay ampunan. Ito siguro ang dahilan kung bakit siya masipag, at mapagkumbaba.
"Skytel Condominium in BGC. Penthouse Suite. That's my address. I want you to be there, tomorrow. I need a maid." I said.
Napansin ko ang pag-sasalubong ng kaniyang mga kilay. Halata sa kaniyang mukha ang pagtataka.
"Pero Sir secretary mo po ako, hindi katulong." she reasoned out.
Napakunot ang noo ko dahil sa kaniyang sinabi. She has a point but I won't buy that. I wanted her to be my maid, only for tomorrow or maybe some other times too?
"I don't fucking care. I need a maid. Don't worry, Miss Buencamino. I'll give you an additional sixty thousands in your bank account." Seryoso ko siyang tinitigan. Nakita ko kung paano bumagsak ang kaniyang panga dahil sa narinig.
"S-sixty thousand? S-sige sir. D-deal po." nauutal niyang sagot noong makabawi siya sa pagkakagulat.
Lihim akong napangisi. Okay, she agreed to my deal. Be prepared, Miss Buencamino, because the worst is yet to come.
"Tomorrow at exactly four o'clock in the morning." I tiredly said to her while looking at the glass window.
"Alas-kuatro po ng madaling araw?" rinig kong tanong niya. Halata sa boses niya ang gulat.
"Yes."
"Ah eh. Sige po, Sir. Kaya ko 'yan, basta malaki ang pasahod." she said.
"I know you wouldn't decline my proposal," I said with a low tone.
How much money do you need? Nakakapagtaka lang na kumagat agad siya sa pain ko. Sixty thousand? Hindi naman halata na nangangailangan siya. She's an orphan, she's not a breadwinner. She only live with herself. So, anong point at nagpapakapagod siya sa trabaho? She should enjoy her life. Dapat ay paminsan-minsan ay nag-papahinga din siya.
"You're dismissed. Go back to work. Prepare your minutes of the meeting, I badly need them later."
Hindi ko na siya pinapansin matapos kong sabihin iyon. Narinig ko na lang ang pagbukas at pagsara ng pinto.
I've been staring at the night sky for a minute now. Moon is quite big right now, and the stars keep on giving a luminous sight. My appreciation of these wondrous heavenly bodies was immeasurable. I really love to gaze up at these beautiful God creations.
Eventually, I glanced at my wall clock to check the time. It's exactly 3:30 am.
Humigop ako ng kape habang nakatayo ako sa may balkonahe. Would she come early? Siguro ay hindi. It's too fucking early. Sinong tao ang pupunta agad, lalong lalo na at madaling araw.
Hahanga na talaga ako sa kaniya kung maaga pa lang ay pupunta na siya dito para lang magtrabaho.
She might be sleeping in her bed while snoring hard. Some girls are too lazy to get up early.
Kampante na sana ako na hindi siya pupunta, at baka nagbago na ang desisyon niya. But I was wrong. After five minutes ay narinig ko na tumunog ang doorbell hudyat na dumating na siya.
I stared at the clock. Three thirty-five am.
I opened the door. Imbis na nakasimangot na mukha ang mabubungaran ko pagbukas ng pinto ay hindi iyon ang nakita ko. She's smiling widely at me. Walang inis at disgusto na makikita sa mukha niya. Pawang saya lang.
She's really weird. If i were her, I won't smile like that, lalong lalo na kung sobrang aga kong papasok sa trabaho.
"You're too early." seryosong puna ko sa kaniya.
"Mas maganda na po iyong maaga kesa naman sa late." sabi niya habang nakangiti nang malawak sa akin.
Tumango ako at pagkatapos ay pinapasok ko siya. Well, for the second time, she has a point on that part.
Napansin ko pa ang pag-aalinlangan niyang pumasok pero kalaunan ay tumuloy na din siya.
Inilibot niya ang kaniyang paningin sa buong paligid. Kitang kita ko ang reaksyon niyang natutuwa.
"Wow! Ang ganda ganda naman po ng bahay niyo, Boss. High-class na high-class." rinig ko sa boses niya ang pagkamangha.
Hindi ko siya pinansin. Sinabihan ko na lang siya na sumunod sa akin sa kusina. Inutusan ko siyang magluto ng agahan habang ako ay nagbabasa ng dyaryo. I didn't took any glance at her. Kahit panakaw na sulyap ay hindi ko ginawa. Pinabayaan ko siyang magluto ng umagahan. I know James is watching through the cctv cameras. This building is his property. He has the access in every corner of this fucking building.
Matapos niyang mabalitaan na papupuntahin ko si Miss Buencamino dito upang maglinis ay agad agad na natuwa ang hinayupak.
Gusto niyang siguraduhin kung ano nangyayari sa amin ni Ms. Buencamino. Gustong gusto niya talagang manalo sa pustahan. Pasimple na lang akong napailing.
He will never win this deal.
Natapos na siyang magluto pero hindi ko parin siya pinapansin. Nakaupo lang ako sa hapag-kainan habang nagbabasa. Kanina pa din tumutunog ang cellphone ko dahil natawag si James pero hindi ko ito binibigyan ng atensyon. I'm pretty sure that he's now frustrated because it's been one hour but wala paring nangyayari na gusto niya.
He really wants me to fuck her.
Dream on, bro. I will not do it.
Tumingin ako sa Cctv camera at pagkatapos ay ngumisi ako nang mapang-asar. Pa-simple kong itinaas ang kamay ko at nag-fuck you sign.
Matapos kong gawin iyon ay patay malisya akong bumalik sa pagbabasa ng dyaryo. Natigil lang ako sa ginagawa nang inilapag ni Hera ang niluto niyang pagkain sa lamesa.
Tiningnan ko ang niluto niya. It's just a typical food for breakfast. Hotdogs, bacon, and eggs. It smells so good, but I don't want to eat it.
"I don't eat hotdogs and eggs." I lied.
I didn't glanced at her. I pretend that I am still reading. Binuklat ko ang dyaryo at itinuloy ang kunwaring pagbabasa.
Narinig ko ang mahina niyang pagsinghap.
"Gusto mo po ba 'yung mga heavy meals?" Tanong niya.
"Yes. Please cook a caldereta and afritada." I requested her my favorite foods.
Tumunghay ako upang tingnan ang naging reaksyon niya. Nagsalubong ang kilay ko dahil sa nakita.
"Ah okay po, Boss." ngumiti siya nang sobrang lawak at pagkatapos ay muli siyang pumunta sa cooking area.
Imbes na magalit at maasar ay nakangiti pa? Unbelievable.
Kung kanina ay hindi ko siya tinitignan ay ngayon naman ay sinusundan ko ang kaniyang bawat galaw. I'm observing her. She started to get all of the ingredients inside the refrigerator, and then she sliced it.
She's really beautiful and sexy. Hindi ko mapigilang titigan siya. Kung kanina ay sinabi ko na hinding hindi ko siya pagmamasdan ngunit ngayon ay kinain ko na ang sinabi ko.
Fuck! She's like a drug. Nakakaadik titigan.
She has a meek and mild personality. Mukha din siyang anghel na hindi makabasag pinggan. When it comes to her beauty, she's perfect. Her curves are in the right places. Her beautiful face can mesmerize all the boys. She has long and shiny hair, lustrous brown eyes, and kissable pink lips. Maganda ding pagmasdan ang may kataasan niyang ilong.
Beautiful yet very simple. I think she's my type. Wala sa sariling naisip ko.
Fuck! What a fucking word. I didn't mean what I said.
She's busy cooking my breakfast but here I am, glancing at her like a maniac. Ipinilig ko ang aking ulo sa naisip.
I'm complimenting her like I am a stupid fanboy of hers.
Lumipas ang isang oras at nainip na ako sa kakahintay. I looked at the wall clock. Nakita ko ang oras kaya tumayo na agad ako.
Napansin niya siguro na paalis na ako kaya nataranta siya sa pagluluto.
"Sir, konting minuto na lang po at maluluto na ito. Wait ka lang po muna." paliwanag niya habang hinahalo ang niluluto.
Walang reaksyon na tiningnan ko lang siya.
"I changed my mind. I don't wanna eat that." I exclaimed while folding the newspaper.
"Po? Bakit po?" she asked me with a confused expression.
"I'm not starving." panandalian siyang natahimik at napakamot ng ulo.
Nakita ko din ang mabilis niyang pagsimangot pero matapos iyon ay ngumiti na siya nang malawak sa akin.
"Pero sayang naman po kung hindi mo po kakainin ang mga luto ko. Baka mapanis lang."
Nginisian ko lang siya. Did she think I care?
"Eat it or throw it. Do whatever you want to do." I exclaimed.
"Busog pa po ako tsaka po sayang naman kung itatapon lang. Pwede pa naman po ito mamayang tanghali.. ipapainit ko na lang..." Pamimilit niya. Itinigil niya ang paghahalo at tinitigan niya ako.
Halata sa kaniyang mukha ang panghihinayang.
"No need to do that. I have a business meeting today in a five-star restaurant, I will not be able to eat that."
"Ah eh sige po, Boss." Pansin ko ang pagtamlay ng boses niya.
"Before I forgot, Clean every corner of my house. I don't want to see any single dust when I get home later. Do you understand?" I command while walking away from her.
"Aye.. aye, captain...este sir."
After that, I went to the near coffee shop... I lied about having a business meeting. I only sit there while watching her doing household chores on the Cctv footage through my laptop.
She cleaned every corner of my penthouse.
Napangisi ako dahil sa napapanood.
Hindi ko alam sa sarili ko kung bakit gustong gusto ko siyang pahirapan. I really want to test her. Gusto kong malaman kung hanggang saan ang itatagal ng pagiging matatag niya.
Titignan ko kung hanggang kelan siya magtitiis kahit na mahirap ang trabaho niya. I wanted to know if she's hard working and dedicated to her job, kahit na hindi naman sakop sa kaniyang trabaho ang mga ipinagagawa ko.
Hanggang saan ba ang kaya mong tiisin, Ms. Hera Buencamino? Are you strong enough to be my secretary? Karapat-dapat ka bang maging secretary ko?
Sa buong maghapon ay naglinis lang siya ng bahay ko. Tumitigil lang siya sa paglilinis pag oras na ng pagkain niya. Habang nag papakahirap siya sa pag-lilinis ay nakaupo lang ako dito sa coffee shop habang pinapanood siya.
Saktong alas singko nang mapagpasyahan kong umuwi sa penthouse ko. Naabutan ko siya na nagluluto ng hapunan.
"Sir, kain ka na po."
"No thanks."
"Pero sir sayang naman po ang mga niluto ko. Mapapanis lang kung hindi mo po kakainin. Sayang naman po kung masisira lang..madami pa namang bata ang nagugutom.. at masamang magtapon ng pagkain."
She's really talkative. Konting imik ko, sangkatutak naman niyang pagsasalita.
"You can have it." Tipid kong sagot sa kaniya.
"Ah talaga po? Okay po. Salamat po boss, may ipangbibigay na naman ako sa mga bata." narinig ko ang mahina niyang pagsasalita.
Ibibigay sa mga bata?
Matapos niyang ibalot ang lahat ng mga pagkain na niluto niya ay pinayagan ko na din siyang umalis.
Nang makaalis siya ay hindi ako mapakali kaya sinundan ko siya.
Akala ko ay uuwi na siya ngunit hindi pa pala. Tumigil siya sa isang eskinita at naghintay. Ilang minuto lang ang lumipas ay may mga palaboy ng mga bata ang lumapit sa kaniya. May nakapaskil na malawak na ngiti sa kaniyang mukha habang nagbibigay ng mga pagkain sa mga batang pulubi sa kalsada. She's smiling sweetly at them. She even hug one of the filthy kid without hesitation. Walang arte. Kahit madumi ang mga bata ay niyayakap niya pa rin.
Wala sa sariling napangiti ako sa aking nasaksihan. She's really something... God, she's really kind hearted...
Wala siyang kahit anong arte sa katawan.. at mayroon din siyang mabuting kalooban.
Kind hearted... Iyon ang personality na hinahanap ko sa isang babae.
Hindi mapakali na napatikhim ako. What the! That's not a good idea.
Umalis ako at iniwan siya matapos kong masaksihan ang kaniyang ginawa. I hate myself for thinking this way.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co