Chapter 9
Chapter 9
Tanghali na noong pumunta ako sa apartment ni Hera upang kaunin siya. We need to be there at the airport at exactly three in the afternoon.
Yesterday, I told Ms. Buencamino to reschedule my meeting in Cebu, but something happened earlier so I need to reschedule it again for tomorrow. Hindi kami natuloy kaninang madaling araw sa flight dahil may urgent meeting akong kailangang asikasuhin dito sa Manila.
It's one thirty-four in the afternoon, we were heading now to the airport, and I'm kinda pissed because of the traffic.
Habang nakatigil kami ay napasulyap ako kay Hera. I found out that she's looking at me while pouting her lips.
Panandalian akong napanganga dahil sa itsura niya. Damn that lips. She's pouting her lips, did she want me to kiss her?
"Why are you staring at me like that?" seryosong tanong ko sa kaniya.
Nakita kong napalunok siya ng laway at pagkatapos ay sumulyap siya sa aking labi.
Oh no, Hera. Don't do that to me. Do not stare at my lips. I might kiss you for doing that.
"Ha?" she said.
I know that she's facing out while staring at me. She's too preoccupied that she can't understand what I'm saying.
"Masarap kaya siyang halikan ulit?" mahinang sabi niya at pagkatapos ay kinagat niya ang kaniyang ibabang labi.
I suddenly smiled when I heard what she said. Did she want to kiss me again?
I noticed how her eyes widened and she covered her mouth using her hand.
I know that she realized that she had said it loudly. I smirked widely because of her reaction.
"B-boss Tyron, m-mali po kayo ng iniisip. Na-nag sasaulo po ako pa-para sa -sa- ano" nagkakandautal na pagpapalusot niya.
I stopped her from talking by raising my hand in front of her face. I managed to change my facial expression to a serious face.
Nagkibit balikat ako. "Huwag ka nang magpaliwanag ng kasinungalingan. I hate liars. If you want to kiss me then kiss me, I don't mind it at all. " seryosong saad ko sa kaniya.
Nakita ko kung paano nahulog ang panga niya at sigurado akong dahil iyon sa gulat.
Yes, I really hate liars. Kung gusto niya akong halikan ay okay lang sa akin. Huwag na dapat siyang magsinungaling. Pwede naman niya sa aking sabihin ang totoo. So why does she still hesitate to tell me the truth? It's just a kiss. Pabor din naman ako doon. Hindi naman ako magagalit.
Nakita kong napalunok siya sa sinabi ko. She became uneasy.
"Ha-ha-ha" pilit niyang tawa habang tinitignan ako.
Nanatiling seryoso ang mukha ko. Come on, Ms. Buencamino. Say it. Say that you want to kiss me. Say that you like me.
She didn't talk. Hindi na siya nagsalita pa. Umayos siya nang pagkakaupo.
Umusad ang traffic kaya napatingin ako sa driver. I asked him to take a shortcut to avoid the traffic. Kung dito parin kami dadaan ay aabutin kami ng alas tres.
Sinunod niya ang gusto ko. Iniba niya ang direksyon, at pinili niya ang may kakaunting mga nadaan na sasakyan.
Namayani ang katahimikan sa buong sulok ng kotse na sinasakyan namin. Minutes passed and she's still quiet. I keep on glancing at her whenever I have a chance.
I want to talk to her, but I don't want her to feel uncomfortable and embarrassed.
Sa muli kong pagsulyap sa kaniya ng mabilis ay nakita kong napakagat labi siya. Sumiksik siya sa may bintana ng sasakyan at nilibang niya na lang ang sarili sa pagtingin sa labas.
Hinintay kong siya ang maunang magsalita pero isang oras na ang lumipas ngunit hindi parin siya umiimik sa akin.
I can't take this anymore. This silence between us makes me uneasy.
I coughed loudly so that I can get her attention. I succeed, she looked at me.
"Nagdala kaba ng madaming damit?" walang reaksyon na tanong ko.
"Uhm...kakaunti lang po ang nadala ko boss. Hindi naman po siguro tayo magtatagal diba?" sagot niya sa akin.
Ang una ko talagang plano ay hindi ako magtatagal sa Cebu pero ngayong kasama ko siya ay nagbago na ang isip ko.
We should stay there for a week. I think it's a good idea. One week's vacation is good for us.
"One week tayo sa Cebu. Siguro naman sapat na ang konting damit na dinala mo" sabi ko. Ipinikit ko ang aking mga mata dahil naramdaman ko ang pagkirot ng ulo ko.
Hinihilot ko ang sintido ko. My head hurts because I slept late last night. Tinapos ko pa ang report na kailangan kong ipakita kay Dad.
My father wants me to summarize all the company's achievements this past few years since I started to managed it. Ayaw niyang ipagpaliban ko ang paggawa ng report na iyon. Gusto niyang mabasa na iyon bukas dahil pupunta daw siya sa Amerika sa isang araw.
"Huh?" rinig kong reaksyon ni Hera sa tabi ko. Tila hindi naintindihan ang sinabi ko kanina.
"One week" maikling sagot ko.
One week. I think it's enough. I am going to attend some meetings in two days, and I will take some rest in the remaining days that we're in Cebu.
I need to relax because I'm too stressed these past few days because of my workload. And Hera was stressing me out too. She keeps on popping into my mind, I kept on thinking about her every day.
"Sus, one week lang pala tayo doon, boss. Mabuti na lang mabil--" rinig kong sabi niya ngunit napatigil siya sa pagsasalita, tila tsaka lang rumehistro sa isip niya ang bagay na iyon.
"P-p-po? One week, s-seryoso po kayo?" nauutal na tanong niya.
Napamulat ako ng mga mata pagkatapos ay tumingin ako sa kaniya ng seryoso.
"Mukha ba akong nagbibiro" Tanong ko sa kaniya.
Napansin kong napalunok siya sa sinabi ko. Hindi ko talaga maiwasan na magtaka sa kaniya tuwing inaakala niya na nagbibiro ako. Alam niya naman na wala akong oras para lang magbiro. Seryoso akong tao.
"Hindi?" sagot niya na tila hindi sigurado.
When I stared at her, I've noticed that she's problematic about something. Magsasalita na sana ako ngunit napatigil ako dahil naunahan niya ako.
"Boss, bakit hindi niyo agad sinabi sa akin na isang linggo pala tayo sa Cebu. Waaahhh! Paano 'yun, Boss? Sobrang unti lang ng dala ko. Hindi aabot ng pang isang linggo. Bakit hindi mo sinabi? Bakit?" ma-dramang niyang sabi.
Sinamaan ko siya nang tingin at pagkatapos ay inirapan. She's being like that again.
Oh Hera! Is that your problem? It's too simple. Your clothes were just few? I can buy you many clothes. Hindi na dapat pinoproblema ang tungkol sa bagay na iyan.
At ako pa ang sinisisi niya.
"Seriously? Stop making that face. Mukha kang tanga at bakit nagtanong ka ba? It's not my fault it's yours, okay?" Sabi ko sa kaniya.
Dapat ay tinanong niya sa akin kahapon kung hanggang kailan kami sa Cebu. She should have texted or called me. I forgot to tell it to her because I became busy yesterday.
Napalabi siya sa sinabi ko.
"Boss, pwede ba tayong bumalik sa bahay ko? Kukuha lang ako ng damit. Pwede po ba?" nagpapa-cute na sabi niya.
Umiling ako sa kaniya.
"Are you out of your mind, Miss Buencamino? We can't. Hindi na tayo pwedeng bumalik dahil mag-iisang oras na tayong nasa byahe at malapit nadin tayo sa airport. Kung babalik pa tayo, we're going to be late in our flight. Got that?" naiinis na sagot ko.
Napakamot siya sa batok niya.
"P-pero-" magre-react pa sana siya ngunit pinigilan ko na siya.
"No more buts, Miss Buencamino. It's just a clothes, kung wala kang sapat na pera para bumili ay pahihiramin kita. Okay? Huwag mong problemahin ang isang bagay na madaling solusyunan." mahina kong sabi sa kaniya.
Napanguso siya at pagkatapos ay tumango kalaunan.
"Ang bait mo talaga Boss" puna niyang sabi at pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas ng bintana.
Naramdaman kong uminit ang mukha ko dahil sa kaniyang sinabi. Noong napasulyap ako sa salamin ay napansin kong namumula ang mukha ko.
Damn! Why am I blushing?
I know that she didn't saw me blushing. Sa labas ng kotse kasi siya nakatingin.
She became quiet for a minute. I thought she fell asleep but I'm wrong when I heard that she giggled.
Napatingin ako sa kaniya. Hindi na namumula ang aking mukha.
"May nakakatawa ba?" kunot noong tanong ko sa kaniya.
Hinihintay ko ang sagot niya ngunit hindi naman niya ako sinagot. Sinulyapan niya lang ako ng mabilis.
Tumingin ulit siya sa labas at nakita kong bigla siyang na-excite. Pag tingin ko sa tinitingnan niya ay nakita kong nasa airport na kami.
I looked at her again. Napangisi ako noong makita ko siyang napanganga dahil sa may nakita siyang pataas na eroplano sa langit.
Wala sa sariling napangiti ako. Para siyang bata. Ngayon lang ba siya nakakita noon?
"Wow" napansin ko ang pagningning ng mga mata niya dahil sa sobrang tuwa.
"Tss! Parang bata" puna ko sa kaniya.
Tumingin siya sa akin at pagkatapos ay mapang-asar niyang inilabas ang kaniyang dila.
Why so childish, Ms. Buencamino? I hate it when some people act childish, but why do I find it funny and entertaining when you're the one who does that?
The car stopped so, I come out quickly. Sumunod naman siya sa akin. Nag-dire-diretso ako sa hagdan ng eroplano.
I prefer to travel using my private airplane and helicopter. I don't take a flight in a public airplane. Hindi naman sa ayokong makisalamuha sa ibang pasahero pero may nangyaring insidente dati na ayoko ng maulit ulit. Since then, mas ginusto ko ng sumakay na lang sa pribado kong eroplano. Mas ligtas at tahimik.
Papasok na sana ako sa eroplano ngunit natigilan ako. Lumingon ako at nakita kong nasa baba pa si Hera at nakatulala lang habang hindi makapaniwala.
Tinawag ko siya at nakuha ko ang atensyon niya.
We need to take our departure at exactly three p.m. para makadating agad kami doon sa tamang oras.
"Miss Buencamino, Are you coming with me or not?" naiinis na sigaw ko.
Kailangan naming maging mabilis. Kanina pang naghihintay ang piloto. Time is gold, we shouldn't waste any minute. Dapat maging mabilis ang kilos, para maging mabilis din ang usad.
"UHM, I'M COMING BOSS" napansin ko ang biglang pagkataranta niya habang sinasabi iyon.
Naramdaman kong muli ang pamumula ng aking pisngi. Fucking shit!
Damn, Hera! Why does it sound nasty? It's like you're moaning?
Hindi ko na siya hinintay pang makataas sa hagdan. Tuluyan na akong pumasok sa loob ng eroplano.
Sinalubong ako ng mga flight attendants kaya sinabi ko sa kanilang i-assist si Ms. Buencamino.
Umupo ako sa madalas kong inuupuan tuwing buma-byahe ako. Kinuha ko ang aking laptop at pagkatapos ay may tiningnan akong email.
Bubuksan ko na sana ang isang email pero natigilan ako dahil biglang lumapit sa akin si Hera.
Tumigil siya sa harapan ko at pagkatapos ay nalilito na napalibot ang tingin niya sa buong paligid.
"Boss, saan po ako uupo? Ang dami po kasing upuan. Ang hirap mamili." sabi niya kaya napabuntong hininga ako.
Itinuro ko ang upuan sa tabi ko. "Just sit here."
Napansin kong namula ang mukha niya habang umuupo. Pinag sa walang bahala ko na lang ang nakita.
Lumapit ang mga flight attendant kay Hera at pinayuhan siya ng kung ano ang mga do's and don't. Tumatango lang siya habang nakikinig sa mga ito.
Noong matapos sila ay umalis na muna ang mga ito, at umupo.
Pinatay ko muna ang laptop ko dahil narinig kong nag-anunsyo na ang piloto na aalis na kami.
Tiningnan ko si Hera. Napansin kong naka-seat belt na siya. Kita ko din ang panginginig ng kamay niya dahil sa kaba.
"First time?" Maikling tanong ko.
Tumango siya at pagkatapos ay tiningnan ako. Doon ko na kita ang namumuong luha sa gilid ng mata niya.
Damn! She's teary-eyed. Is she scared?
"Opo. Kinakabahan ako. What if masira yung makina ng eroplano tapos bumagsak tayo? Ayoko pa pong mamatay." mahinang sabi niya.
Hindi ko maiwasang na mapatawa. Masyado siyang negative mag-isip.
Umiling ako. "Don't worry. We will be safe. Magiging maayos ang flight natin."
"Natatakot po ako. First time ko po kasi." nakanguso na sabi niya.
"Don't be scared, okay? I'm here. We will be fine." sabi ko at pagkatapos ay hinawakan ko ang kamay niyang nakapatong sa arm rest. Nanginginig ito kaya marahan kong hinaplos ang kamay niya.
Tumahimik siya at pagkatapos ay pumikit. Nawala ang panginginig ng kamay niya. Huminga siya nang malalim at kumalma.
Habang katahimikan ang namamayani sa buong paligid. Ang puso ko naman ay mabilis ang pagtibok.
I'm fucked up!
Hanggang sa makarating kami sa Cebu ay wala paring nagsasalita at tsaka ko lang binitawan ang kamay niya noong makababa kami.
I will take the risk. Whatever happens, I will take the risk of loving her.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen3h.Co